همسفر مینا برداشتی از سیدی «قیاس» ارائه کردند که در ادامه میخوانیم:
یکی از مسائل مهمی که در سفر دوم با آن روبهرو میشویم، تسخیر شدن است که یک امر اجتنابناپذیری میباشد. انسانهایی که به مراتب بالای سفر دوم میرسند، مسئله تسخیر در آنها اتفاق میافتد که باید آگاه و هوشیار باشند تا بتوانند از این مرحله عبور کنند. تسخیر دقیقاً کاری را انجام میدهد که مواد روی جسم و ذهن یک انسان اثر میگذارد. همانطور که مواد مخدر روی چشمها و حسهای ما پرده و حجاب میکشد تا ما متوجه نشویم دور و برمان چه اتفاقی رخ میدهد، چه کسانی به نفع ما صحبت میکنند و ما را دوست دارند، زمانیکه اشتباهی میکنیم و به خود آسیب میزنیم، به ما گوشزد میکنند، نسبت به آنها ناراحت شده و غضب پیدا میکنیم، خشم وجودمان را میگیرد، احساسمان از دوستی به دشمنی تبدیل میشود و حسهای دیگر ما بسته شده یا کاملاً معکوس عمل میکنند.
در سفر دوم مسئله تسخیر شدن قابلرؤیت نیست و بهدلیل غیرقابلرؤیت بودن آن است که سفر دوم سختتر است. نیروهایی باعث میشوند که در سفر دوم انسان متوقف بشود. نیروهایی مانند ترس، ناامیدی و منیت که به شکلهای گوناگون خود را نشان میدهند.
در مسیر زندگی انسانها، پیامبران الهی آمدند تا با سرنوشت خود آموزشهایی را در اختیار انسانها بگذارند. هر یک از آنها درسی برای آموزش داشتند. داستان حضرت ابراهیم، داستان حضرت نوح، داستان قوم لوط، داستان حضرت ایوب و یا یعقوب، هر یک از آنها آزمایشهایی در زندگی خود گذراندند؛ مانند حضرت ایوب که به فرمان خداوند مال و سلامتی از او گرفته شد و او در جواب به خداوند چنین گفت: خداوندا، به من رنج رسیده، این رنج را از من برگردان؛ یعنی در واقع آزمایش ایمانش بود. وقتی به خداوند پناه برد، از دشواریهای سخت گذر کرد و از مرحله آزمایش عبور کرد. تمام داستانهای پیامبران برای آموزش بشر و تجربه گرفتن از آنها است.
در سیدی قیاس، استاد امین در مورد دو نوازنده و آهنگساز که در کشور ایتالیا و اتریش در یک دوره تاریخی با هم زندگی میکردند، به نام آنتونیو سالیری و موتزارت صحبت کردند. هر یک از آنها انتخابهایی در زندگی خود داشتند. یکی از کودکی با سختی و رنج و بعد از مرگ پدر توانست موسیقی یاد بگیرد و دیگری با استعداد و توانایی و عشقی که به موسیقی داشت. یکی از آنها بزرگترین آهنگسازان دوران تاریخ خود و هماکنون است. اینکه در طول مسیر زندگی خود با رفتار و کردار خود چگونه عمل کنیم تا در ذهن تاریخ ماندگار شویم، بسیار مهم است.
انسان زمانی درگیر نیروی منفی قیاس میشود که شروع به مبارزه درونی با خود میکند. تلاشی که خود انجام میدهیم را با دیگران مقایسه میکنیم، بیآنکه بدانیم آنها چه میزان و چه حدی تلاش انجام دادهاند تا به هدف مطلوب خود برسند، آنجا قیاس تبدیل به حسادت میشود و در کل وجود انسان ریشه میزند.
ممکن است این مسئله در کنگره به صورتهای دیگری اجرا شود. به اینگونه که یک شخص، بهواسطه کسی وارد شعبه شده باشد و سفر خوبی را شروع و به پایان برساند و به جایگاههای بالایی برسد؛ اما شخصی چون سفر خود را به اتمام نرسانده، در همان جایگاه سفر اولی بماند و وقتی به او نگاه کند، در ذهن خود تصور کند: من او را به کنگره آوردم، من باعث پیشرفت او شدم و حال خود را خراب کند. در جهانبینی آموزش میگیریم اینگونه قیاسها، در واقع بهانهای است برای اینکه نفس اماره قدرت خود را بهدست بگیرد و دنبال فرصتی باشد تا تمام شرایط را برای خود مهیا سازد تا انسان را به تاریکی بیشتری فرو ببرد. زمانیکه نفس اماره کار خود را شروع میکند، انسان یک دوراهی انتخاب برایش پیش میآید؛ حس و نفس.
حس اولین قدرت به کار افتادن عقل است. اینکه چه انتخابی انجام دهد، از روی حس باشد یا از روی نفس، برداشت چگونه میباشد؟
این برداشت است که ادامه مسیر را مشخص میکند، بهسوی تاریکی یا روشنایی. در کل قیاس میتواند انسان را به نابودی بکشاند. انسان مغلوب خواستههای نامعقول خود میشود. در این سیدی، استاد امین انسان را به زمین تشبیه کرده است که اگر بخواهد آموزشی ببیند، باید بستر آن فراهم شود. مانند بذری که در دل زمین کاشته میشود، ابتدا باید زمین را مساعد برای کاشت بذر کرد. بعد از آنکه بذر کاشته شد، باز هم باید مواظب آن بود. نور آفتاب، آب زیاد باعث خراب شدن، سوختن و پوکیدن بذر نشود.
خداوند به تمام انسانها، یک حس و یک نفس مشترک داده است؛ ولی آنچه یک انسان با قدرت تفکر و عقلش که به تکامل میرسد، برداشت میکند، متفاوت است. قیاسی که انسانها انجام میدهند بر اساس اطلاعات بسیار ناقص و غلط میباشد. قیاس یکی از ابزارهای اصلی، مهم، مؤثر و کاربردی نفس اماره میباشد. برای اینکه بتواند انسان را بهطور کلی از مسیر حیات خویش گمراه کند.
ما برای رسیدن به خواستههای خود، نیازمند انرژی هستیم. اگر این انرژی را از راههای اشتباه بهدست آوریم، در حین آنکه بهدست میآوریم، خیلی چیزها را هم از دست میدهیم. نیروهای منفی یا قطبهای منفی که در کائنات هستند، برای اینکه بتوانند در سرزمینی یا در جایگاهی رشد کنند، یک شرط اساسی وجود دارد و آن شرط این است که در آن سرزمین، آگاهی یا دانایی رشد نکند؛ اگر این اتفاق بیفتد، بستر مناسب میشود که مردم آن سرزمین و انسانها به دانایی و آگاهی برسند و این خواست انرژیهای منفی نمیباشد.
منبع: سیدی آموزشی قیاس
نویسنده: همسفر مینا رهجوی راهنما همسفر سمیرا (لژیون هشتم)
رابط خبری سردار: همسفر سکینه رهجوی راهنما همسفر مریم (لژیون دوم)
ارسال: راهنمای تازه واردین همسفر مهرانه (نگهبان سایت)
همسفران نمایندگی چالوس
- تعداد بازدید از این مطلب :
167