سومین جلسه از دور بیست ونهم سری کارگاه های آموزشی عمومی ویژه مسافران و همسفران کنگره 60 شعبه تخت جمشید شیراز با استادی مسافر علی راهنمای لژیون پنجم و نگهبانی مسافر اسفندیار ودبیری مسافر محمدعلی با دستور جلسه «دستاوردهای جناب مهندس دژاکام » در تاریخ 1405/07/30رأس ساعت 17 آغازبه کارکرد.

خلاصه سخنان استاد:
سلام دوستان، علی هستم، یک مسافر.
در ابتدا، عرض تسلیت دارم خدمت خانواده محترم و ارجمند جناب مهندس دژاکام، بنیانگذار کنگره ۶۰، بهویژه خانواده بزرگوار ایشان، استاد امین و تمامی اعضای خانواده بزرگ کنگره ۶۰.
دستور جلسه این هفته به بزرگداشت و پاسداشت خدمات ارزنده جناب مهندس، بازگو کردن دستاوردها و آثار ایشان و گرامیداشت یاد و خاطره این شخصیت برجسته اختصاص دارد.
بهراستی، نمیتوان در چند دقیقه درباره تمام ابعاد شخصیتی، علمی و انسانی این مرد بزرگ صحبت کرد. من نیز بهاندازه بضاعت خودم، به بخشی از دستاوردهای ایشان اشاره میکنم.
جناب مهندس دستاوردهای ارزشمندی در زمینههای مختلف داشتهاند؛ از آثار مکتوب و کتابهایی مانند «چهارده مقاله» و «عبور از منطقه ۶۰ درجه زیر صفر» گرفته تا تلاشهای علمی و تحقیقاتی. اما یکی از مهمترین دستاوردهای ایشان، ارائه صورتمسئله اعتیاد و شکلگیری روش درمانی کنگره ۶۰ بود؛ روشی که حاصل سالها تجربه، تحقیق، تلاش و فداکاری است.
شاید امروز برخی از ما بهسادگی از کنار این روش عبور کنیم و تصور کنیم درمان اعتیاد فقط به رعایت یک برنامه مشخص محدود میشود؛ درحالیکه پشت این روش، سالها سختی، تجربه و ازخودگذشتگی قرار دارد. جناب مهندس بخش بزرگی از زندگی خود را وقف کمک به انسانهای دردمند و خانوادههای آسیبدیده کردند.
یکی از نکات قابلتوجه، باور و اطمینان ایشان به روش درمانی خودشان بود؛ تا جایی که استاد امین نیز در این مسیر تجربه مصرف و سپس درمان را پشت سر گذاشتند. این موضوع نشاندهنده میزان تعهد و اطمینانی است که جناب مهندس به مسیری که انتخاب کرده بودند، داشتند.
استاد امین همچنین درباره انتخاب میان ادامه فعالیت اقتصادی و تمرکز بر کنگره صحبت کردهاند. جناب مهندس تصمیم گرفتند توان و زمان خود را بیش از پیش صرف کمک به انسانهای آسیبدیده کنند؛ تصمیمی که نشاندهنده اولویت داشتن خدمت به انسانها در نگاه ایشان بود.
من همیشه از خودم میپرسم: من و خانوادههایی که از اعتیاد آسیب دیده بودیم، بدون وجود چنین بستری چه سرنوشتی داشتیم؟ جناب مهندس محیطی فراهم کردند که انسانها بتوانند در کنار آموزش، محبت و حمایت، زندگی خود را دوباره بسازند.
هدف ایشان تنها درمان اعتیاد نبود، بلکه پرورش انسانهایی آگاه، مسئولیتپذیر و خدمتگزار بود. کنگره ۶۰ و جمعیت احیای انسانی، بستری فراهم کردند تا بسیاری از مسافران و همسفران بتوانند مسیر زندگی خود را تغییر دهند و خانوادههای آسیبدیده دوباره به آرامش و تعادل نزدیک شوند.
اکنون که جناب مهندس از نظر جسمی در میان ما حضور ندارند، وظیفه ماست که از دانش، آموزشها و میراث ارزشمند ایشان بهدرستی استفاده کنیم. همانطور که در شعر آمده است:
«گر پدر نیست، تفنگ پدری هست»
یعنی راه و اندیشهای که ایشان برای ما به یادگار گذاشتهاند، همچنان ادامه دارد و مسئولیت حفظ آن بر عهده ماست.
اما چگونه میتوانیم قدردان این نعمت باشیم؟
نخست اینکه قدر جایگاه، آموزشها و فرصت حضور در کنگره را بدانیم. دوم اینکه در حفظ و تقویت این مجموعه مسئولانه عمل کنیم. حمایت مالی متناسب با توان افراد، رعایت اصول و قوانین و پرهیز از رفتارهایی که به مجموعه آسیب میزنند، بخشی از این مسئولیت است.
همچنین، در فضای مجازی باید با دقت و آگاهی رفتار کنیم و از انتشار تصاویر یا مطالب تأییدنشدهای که ممکن است به نام و اعتبار جناب مهندس و کنگره ۶۰ آسیب برسانند، خودداری کنیم.
من این صحبتها را پیش از همه به خودم یادآوری میکنم؛ اینکه بهعنوان یک مسافر، باید قدر صندلیای را که روی آن مینشینم، آموزشهایی را که دریافت میکنم و فرصتی را که برای تغییر در اختیارم قرار گرفته است، بدانم.
به باور من، کنگره ۶۰ تنها یک مرکز درمانی نیست، بلکه بستری برای آموزش، شناخت انسان، مسئولیتپذیری و انسانسازی است؛ میراثی که حفظ و گسترش آن به مشارکت و تعهد همه ما نیاز دارد.
در پایان، امیدوارم بتوانیم با عمل به آموزشها، خدمت صادقانه و حمایت از کنگره ۶۰، قدردانی واقعی خود را از زحمات جناب مهندس نشان دهیم و ادامهدهندگان شایسته راه ایشان باشیم.
از توجه و همراهی شما سپاسگزارم.
تایپ و ویرایش: مسافر مصیب رابط سایت
بارگذاری: مسافر هادی
- تعداد بازدید از این مطلب :
128