دستاورد‌های جناب آقای مهندس دژاکام

دهمین جلسه از دوره چهارم کارگاه‌های آموزشی عمومی کنگره۶٠، ویژه مسافران و همسفران نمايندگی میلاجرد با استادی راهنمای محترم مسافر علی، نگهباني مسافر غلامرضا و دبیری مسافر ولی با دستورجلسه: «بزرگداشت آقای مهندس و دستاوردهای علمی ایشان» شنبه ۱۶ آبان ماه  ۱۴۰۵، ساعت ۱۷:۰۰ آغاز به کار کرد.

 سخنان استاد:

سلام دوستان، علی هستم یک مسافر.

خداوند را بابت تمام نعمت‌هایی که به من عطا کرده است، شاکر و سپاسگزارم. از جناب آقای مهندس و خانواده محترمشان، دیده‌بانان ارجمند و راهنمای ارزشمندم، آقای رضا، تشکر و قدردانی می‌کنم.

دستور جلسه امروز، «دستاوردهای آقای مهندس» است؛ موضوعی که می‌توان ساعت‌ها و حتی روزهای زیادی درباره آن صحبت کرد. دستاوردهای ایشان به‌اندازه‌ای گسترده است که افراد بسیاری در شعب مختلف کنگره ۶۰ می‌توانند درباره آن سخن بگویند.

وقتی به دستاوردهای آقای مهندس فکر می‌کنم، با خودم می‌گویم ایشان چگونه در طول یک عمر، این‌همه کار بزرگ و ارزشمند انجام داده‌اند؟ گویی چند صد سال فرصت داشته‌اند! این حجم از دستاورد، نشان‌دهنده زندگی پربرکت و تلاش بی‌وقفه انسانی بزرگ است.

یک پزشک یا مخترع ممکن است سال‌ها تلاش کند تا مقاله‌ای علمی ارائه دهد یا به دستاوردی ارزشمند برسد؛ اما وقتی به زندگی آقای مهندس نگاه می‌کنم، می‌بینم تقریباً هر سال اتفاق مهمی در زندگی ایشان رقم خورده است. نکته مهم‌تر اینکه دستاوردهای ایشان فقط برای یک گروه یا قشر خاص نیست، بلکه آموزه‌هایشان برای تمام انسان‌ها قابل استفاده است.

آقای مهندس فارغ‌التحصیل رشته الکترونیک و مخترع چشم‌های الکترونیکی بودند. به گفته آقای دکتر امین، ایشان در منطقه‌ای محروم کارخانه‌ای احداث کردند، اما در ادامه اتفاقاتی در زندگی‌شان رخ داد و آن کارخانه به نتیجه موردنظر نرسید. سرانجام خود ایشان نیز گرفتار اعتیاد شدند تا اینکه در ماه مبارک رمضان، روش DST را کشف کردند و در سال ۱۳۷۸ کنگره ۶۰ را بنیان نهادند.

با تأسیس کنگره ۶۰ و کشف متد DST، بسیاری از مسائل مربوط به اعتیاد برای ایشان روشن شد. آقای مهندس بارها اشاره کرده‌اند که پرونده اعتیاد را سال‌ها پیش در کنگره ۶۰ بستیم؛ به این معنا که برای انواع مواد و مسائل مربوط به درمان اعتیاد، در این روش راهکار و پاسخ مناسبی وجود دارد. حتی اگر ماده مصرفی جدیدی وارد شود، می‌توان با استفاده از اصول و مبانی این روش، راه درمان آن را پیدا کرد.

کتاب‌های متعددی از آقای مهندس به یادگار مانده است که هرکدام دنیایی از آموزش و مطالب ارزشمند را در خود جای داده‌اند. کتاب «عبور از منطقه ۶۰ درجه زیر صفر» و چهارده وادی، از آثار ریشه‌ای و مهم ایشان هستند؛ اما یکی دیگر از کتاب‌های بسیار ارزشمند ایشان، «حال شما چطور است؟» است.

به نظر من، یکی از بزرگ‌ترین پرسش‌های زندگی انسان این است که چه‌کار کنم حالم خوب باشد؟ بسیاری از افراد تصور می‌کنند اگر ازدواج کنند، شغل مناسبی داشته باشند یا درآمد بالایی به دست بیاورند، تمام مشکلاتشان برطرف می‌شود و حالشان خوب خواهد شد. برای رسیدن به این خواسته‌ها سال‌ها تلاش می‌کنند، اما پس از رسیدن به آن‌ها، باز هم احساس رضایت و آرامش ندارند.

آقای مهندس در کتاب «حال شما چطور است؟» به موضوع بسیار مهمی اشاره می‌کنند: حال خوب باید از درون انسان شکل بگیرد. این موضوع به جهان‌بینی و تفکر درست نیاز دارد. انسان نباید همیشه به دنبال عوامل بیرونی برای خوشحال بودن باشد، بلکه باید حال خوب را در درون خودش جست‌وجو کند.

موضوع دیگری که می‌خواهم به آن اشاره کنم، مقالات علمی آقای مهندس است. پیش از برگزاری کنگره دانش اعتیاد، ایشان دوازده مقاله رسمی ارائه کرده و از آن‌ها دفاع کرده بودند. یکی از این مقالات درباره بیماری ام‌اس بود.

من خودم در کنگره ۶۰ سفر کرده‌ام و همسفرم نیز در کنگره حضور داشته است. زندگی ما با کنگره آمیخته شده و افراد زیادی را دیده‌ام که پس از مدتی حضور و آموزش در این مجموعه، به آرامش بیشتری رسیده‌اند. یکی از موضوعاتی که بسیاری از آن‌ها به آن اشاره می‌کنند، کاهش استرس و اضطراب است.

ممکن است فردی همچنان مشکلات مالی یا شغلی داشته باشد و حتی امکاناتی را که آرزو دارد در اختیار نداشته باشد، اما دیگر این مسائل مانند گذشته او را به‌هم نمی‌ریزند. چرا؟ چون در کنگره ۶۰، علاوه بر درمان جسم، جهان‌بینی نیز آموزش داده می‌شود. آموزش‌هایی که از طریق سی‌دی‌ها، راهنمایان و اساتید ارائه می‌شوند، به انسان کمک می‌کنند نگاه متفاوتی به زندگی داشته باشد و آرامش بیشتری را تجربه کند.

در همین ارتباط، به یکی از مقالات آقای مهندس درباره بیماری ام‌اس اشاره می‌کنم. در این مقاله، به ارتباط فشارهای روحی و روانی، استرس و اضطراب طولانی‌مدت با این بیماری پرداخته شده است.

در کنگره ۶۰ افرادی حضور داشته‌اند که به بیماری ام‌اس مبتلا بوده‌اند و پس از سفر در کنگره، به گفته خودشان، بهبود قابل‌توجهی در وضعیت بیماری‌شان تجربه کرده‌اند. آقای مهندس نیز با بررسی‌هایی که انجام داده‌اند و با همکاری تیم پزشکی، درباره سازوکار این بیماری تحقیق کرده‌اند.

ایشان برای توضیح موضوع، سیستم عصبی را به یک سیم برق تشبیه می‌کنند. همان‌طور که سیم دارای روکش است، رشته‌های عصبی نیز پوششی دارند. در بیماری ام‌اس، این پوشش که میلین نام دارد، آسیب می‌بیند. آقای مهندس در بررسی‌های خود به این موضوع پرداخته‌اند که چگونه می‌توان در مسیر درمان، به ترمیم این پوشش کمک کرد.

ایشان درباره نقش اوپیوم تینکچر (OT)، شربت تریاک و روش DST در این زمینه تحقیقاتی انجام داده‌اند و این موضوع را در مقالات خود مطرح کرده‌اند.

این مقاله از جمله مقالاتی است که آقای مهندس در دانشگاه‌های معتبر دنیا ارائه کرده‌اند و مورد پذیرش قرار گرفته است. برای مثال، ارائه مقاله در دانشگاه بریستول لندن فرایند علمی مشخصی دارد. مقاله ابتدا بررسی و راستی‌آزمایی می‌شود و در صورت پذیرش، امکان دفاع از آن فراهم می‌شود و از پژوهشگر برای ارائه و سخنرانی دعوت به عمل می‌آید. به نظر من، رسیدن به چنین جایگاهی و ارائه این دستاوردها، اتفاق بسیار بزرگی است.

اما همیشه یک سؤال برای من مطرح بوده است: چه چیزی باعث می‌شود انسانی تمام زندگی خود را وقف خدمت به دیگران کند؟ چرا آقای مهندس و خانواده ایشان این‌همه زمان و انرژی خود را صرف کمک به انسان‌ها می‌کنند؟

به اعتقاد من، انگیزه چنین فعالیت‌هایی مادی نیست، بلکه ریشه در عشق و محبت به انسان‌ها دارد. وقتی آقای مهندس برای درمان اعتیاد، درمان نیکوتین، کاهش وزن و حتی بررسی بیماری‌هایی که در دنیا با مشکلات درمانی روبه‌رو هستند، تلاش و تحقیق می‌کنند، هدفشان این است که از درد و رنج انسان‌ها کم کنند و آن‌ها را از تاریکی خارج سازند.

برای ایشان تفاوتی ندارد که انسان‌ها چه دین، اعتقاد یا تفکری دارند؛ هدف، کمک به انسان‌ها و نجات آن‌ها از تاریکی‌ها و رنج‌هاست.

زمانی در تهران بیلبوردهایی نصب شده بود که جمله بسیار زیبایی روی آن‌ها نوشته شده بود. من فکر می‌کنم درباره آقای مهندس هم می‌توان چنین تعبیری به کار برد: اگر عشق و محبت می‌خواست شکل انسانی به خود بگیرد، به شکل آقای مهندس درمی‌آمد.

اگر بخواهیم بخشش، ایثار و ازخودگذشتگی را در قالب یک تصویر مجسم کنیم، به زندگی و عملکرد آقای مهندس می‌رسیم. این همه تلاش و محبت، حاصل سال‌ها خدمت به انسان‌هاست.

ما در کنگره ۶۰ از نعمت بزرگی برخوردار شده‌ایم. من واقعاً اعتقاد دارم هرکسی توفیق پیدا نمی‌کند روی صندلی‌های کنگره ۶۰ بنشیند و از این آموزش‌ها بهره‌مند شود. به نظرم این یک امتیاز و موهبت الهی است.

از میان آن‌همه انسان مصرف‌کننده، به یک نفر فرصت داده می‌شود که وارد کنگره ۶۰ شود و به درمان برسد. از میان افراد زیادی که وارد این مجموعه می‌شوند، بعضی‌ها به جایگاه راهنمایی، مرزبانی، نگهبانی، دبیری یا استادی می‌رسند و در جایگاه‌های مختلف خدمت می‌کنند. من معتقدم هیچ‌کدام از این اتفاقات تصادفی نیست و هرکدام مسئولیت و وظیفه‌ای به همراه دارند.

اما وظیفه من چیست؟ وقتی وارد کنگره ۶۰ شده‌ام و به درمان رسیده‌ام، باید قدر این جایگاه را بدانم و در هر جایگاهی که هستم، محکم‌تر، استوارتر و باانگیزه‌تر از گذشته حرکت کنم.

اگر سفر اولی هستم، باید در مسیر درمان منظم‌تر باشم. اگر قبلاً گاهی در جلسات تأخیر داشتم، باید تلاش کنم دیگر تأخیر نداشته باشم و با دقت بیشتری حرکت کنم. اگر سفر دومی هستم یا در جایگاه راهنمایی، استادی، نگهبانی، دبیری یا مرزبانی خدمت می‌کنم، باید مسئولیت خود را جدی‌تر بگیرم و قوی‌تر از گذشته به مسیرم ادامه بدهم.

کنگره ۶۰ مسیر مشخصی دارد؛ قوانین آن تدوین شده و راه آن روشن است. من اطمینان دارم که کنگره در آینده نیز به مسیر خود ادامه خواهد داد و روزبه‌روز شکوفاتر، محکم‌تر و درخشان‌تر خواهد شد. بنابراین، وظیفه من این است که نسبت به گذشته خودم قوی‌تر و باانگیزه‌تر حرکت کنم.

از زمانی که این موضوع را بیشتر درک کرده‌ام، تلاش کرده‌ام در خدمت‌هایم جدی‌تر باشم. برای مثال، اگر قبلاً برای صحبت در لژیون یک ساعت مطالعه می‌کردم، اکنون دو ساعت مطالعه می‌کنم. اگر مطالعه سی‌دی‌ها را به روزهای آخر موکول می‌کردم، سعی می‌کنم زودتر آن‌ها را گوش کنم و مطالب را با آمادگی بیشتری ارائه بدهم.

در واقع، هر مسئولیتی که در کنگره دارم، باید محکم‌تر و باانگیزه‌تر از گذشته انجام بدهم.

در پایان، لازم می‌دانم از عزیزانی که از اراک برای خدمت در شعبه میلاجرد زحمت می‌کشند، تشکر و خداقوت عرض کنم. امیدوارم خیر و برکت این خدمات به زندگی خودشان بازگردد. همان‌طور که آقا محسن اشاره می‌کردند، ایشان هفته‌ای سه بار این مسیر را طی می‌کنند. شاید برای بعضی‌ها این مسیر دور به نظر برسد، اما وقتی انسان با عشق و علاقه خدمت می‌کند، دیگر مسافت برایش دشوار نخواهد بود.

امیدوارم خیر و برکت این کار بزرگی که انجام می‌دهید، به زندگی خودتان بازگردد.

از اینکه به صحبت‌های من توجه کردید، سپاسگزارم.

ضبط و عکس: مسافر محمد (لژیون دوم)
ویراستاری: مسافر غلامرضا
تنظیم و ارسال: مسافر معین

مسافران و همسفران کنگره ۶۰، نمایندگی میلاجرد