اخبار لژیون ویلیام وایت ـ نمایندگی یاس اصفهان

اخبار لژیون ویلیام وایت ـ نمایندگی یاس اصفهان

راهنمای لژیون ویلیام وایت: مسافر عاطفه

دستور جلسه: «بزرگداشت آقای مهندس و دستاوردهای علمی ایشان (مقالات تخصصی، درمان سیگار و کاهش وزن)»

سخنان استاد:

سلام دوستان، عاطفه هستم، یک مسافر.

امروز دستور جلسه درباره «بزرگداشت آقای مهندس و دستاوردهای علمی ایشان، شامل مقالات تخصصی، درمان سیگار و کاهش وزن» است. سعی می‌کنم مطالب را ساده و روان بیان کنم؛ زیرا موضوع درمان سیگار دقیقاً به خود من و بسیاری از شما مربوط می‌شود.

اجازه بدهید از خودم شروع کنم. من سال‌ها سیگار می‌کشیدم. صبح که از خواب بیدار می‌شدم، قبل از انجام هر کاری به دنبال سیگار بودم و پس از انجام هر کاری نیز باید سیگار مصرف می‌کردم تا بتوانم به کارهایم برسم.

گویی سیگار به رفیق همیشگی من تبدیل شده بود؛ رفیقی که آرام‌آرام داشت مرا نابود می‌کرد. سرفه‌های صبحگاهی، بوی بد سیگار، هزینه زیادی که هر ماه برای خرید آن پرداخت می‌کردم و احساس ناخوشایندی که همیشه در وجودم بود، از جمله مسائلی بودند که با آن‌ها روبه‌رو بودم. احساس می‌کردم با مصرف سیگار به خودم ظلم می‌کنم؛ اما با وجود همه این مسائل، وابستگی شدیدی به سیگار داشتم.

وقتی وارد کنگره ۶۰ شدم و به لژیون سیگار پیوستم، اولین چیزی که به من گفتند این بود که سیگار هم یک نوع اعتیاد محسوب می‌شود. در ابتدا این موضوع را باور نکردم و فکر می‌کردم راهنمایم این حرف را برای نگه داشتن من در لژیون می‌زند؛ اما وقتی مدت بیشتری در لژیون ماندم، متوجه شدم که این موضوع یک واقعیت است.

حالا اجازه بدهید درباره آقای مهندس دژاکام صحبت کنم و اینکه چگونه با دستاوردهای علمی خود، مسیر درمان سیگار را برای ما باز کردند. همه‌چیز از یک اتفاق تلخ شروع شد.

در بهمن‌ماه سال ۱۳۹۰، آقای مهندس دژاکام دچار سکته قلبی شدند و به بیمارستان منتقل شدند. ایشان در آنجا تصمیم گرفتند سیگار بکشند؛ اما پزشک اجازه نداد و گفتند که دیگر نباید سیگار مصرف کنند. در همان وقت، این سؤال در ذهن ایشان شکل گرفت که آیا نمی‌توان نیکوتین را به شکل دیگری به بدن رساند؟ پاسخ این سؤال، نیکوتین خوراکی بود؛ اما این موضوع فقط جایگزین کردن سیگار نبود.

آقای مهندس همان اصولی را که سال‌ها برای درمان اعتیاد به مواد مخدر با متد DST به کار گرفته بودند، در درمان سیگار نیز به کار بردند. یعنی چه؟ یعنی آدامس نیکوتین را جایگزین سیگار کردند و به‌تدریج و با کاهش میزان مصرف آن، فرصت بازسازی را به بدن دادند.

نکته بسیار مهم این است که آدامس نیکوتین سال‌ها وجود داشت؛ اما روش صحیح مصرف آن برای درمان مشخص نبود. بسیاری از کلینیک‌ها، درمان وابستگی به نیکوتین را در مدت دو تا سه ماه انجام می‌دادند.

نکته مهم دیگر این است که تحقیقات کنگره ۶۰ نشان داده است درمان سیگار مکمل درمان اعتیاد به مواد مخدر است. آقای مهندس دژاکام فرمودند: «بیش از ۹۰ درصد افرادی که درمان سیگار خود را کامل نکرده‌اند، در درمان خود با مشکل مواجه شده‌اند.» این موضوع نشان می‌دهد که سیگار نیز وابستگی مهمی است و اگر درمان آن کامل نشود، مسیر درمان با مشکل روبه‌رو خواهد شد. سیگار یک دروازه باز برای اعتیاد است و اگر این دروازه بسته نشود، همیشه در مسیر درمان مشکل وجود خواهد داشت.

حالا چرا این دستاورد تا این اندازه اهمیت دارد؟ چون با یک واقعیت بسیار مهم و تلخ روبه‌رو هستیم. اعتیاد به سیگار یکی از مسائل جدی و مرگ‌آوری است که بشر با آن روبه‌روست و سالانه تلفات زیادی به همراه دارد.

من در این مسیر متوجه شدم که سیگار فقط یک عادت نبود، بلکه یک وابستگی واقعی بود. وقتی تیپر کردن آدامس نیکوتین را شروع کردم، در ابتدا واقعاً برایم سخت بود. بدنم نیکوتین می‌خواست، اعصابم به هم می‌ریخت و دستم ناخودآگاه به سمت سیگار می‌رفت؛ اما چون درمان به‌صورت تدریجی انجام می‌شد و من هم با آموزش‌هایی که می‌گرفتم، یاد می‌گرفتم چگونه این شرایط را تحمل کنم، توانستم به مسیرم ادامه بدهم. به‌تدریج متوجه شدم که نفسم راحت‌تر شده، سرفه‌های صبحگاهی‌ام قطع شده و احساس آرامش بیشتری دارم. دیگر آن احساس ناخوشایند و عذاب وجدانی که قبلاً در وجودم بود، وجود نداشت و هرچه بیشتر تغییرات را در خودم می‌دیدم، علاقه و انگیزه‌ام برای کامل کردن درمان سیگار بیشتر می‌شد.

مهندس دژاکام با این کار، نه‌تنها یک روش درمانی به ما ارائه دادند، بلکه نگاه جدیدی به ما بخشیدند. وقتی وارد لژیون سیگار می‌شویم، در ابتدا باید بپذیریم که با یک اعتیاد واقعی روبه‌رو هستیم، نه یک عادت ساده. مهندس هر کاری را که به ما آموزش دادند، ابتدا خودشان انجام دادند. ایشان با قدم گذاشتن در این مسیر، سختی‌ها را تحمل کردند، وسوسه‌ها را پشت سر گذاشتند و پس از طی کردن این مسیر، آن را به ما نشان دادند. بنابراین، ما اولین کسانی نیستیم که این راه را طی می‌کنیم و می‌دانیم که خود مهندس، سندی برای اثبات این مسیر بودند.

اما قدردانی از این دستاورد به چه معناست؟ اینکه فقط تشکر زبانی کنیم، کافی نیست. قدردانی واقعی یعنی مسیر را جدی بگیریم، تیپر کردن آدامس نیکوتین را دقیق انجام دهیم و در مسیر درمان تقلب نکنیم. همچنین باید به راهنمای خود گوش بدهیم و بدانیم فردی که این مسیر را طی کرده است، بهتر از هر شخصی می‌داند در کدام قسمت‌ها با سختی روبه‌رو می‌شویم و چه زمانی وسوسه به سراغ ما می‌آید. من مسئول هستم که با راهنمای خود صحبت کنم و مشکلات و شرایط خود را با او در میان بگذارم.

باید در لژیون فعال باشیم، صحبت کنیم و از تجربه‌های خود بگوییم. با این کار، هم خودمان قوی‌تر می‌شویم و هم می‌توانیم به دیگران کمک کنیم. در پایان، وقتی به رهایی رسیدیم، سعی کنیم دست دیگران را هم بگیریم و این بهترین قدردانی از کسی است که این مسیر را برای ما باز کرد تا بتوانیم از بند نیکوتین رها شویم.

بعد از مقوله درمان اعتیاد به مواد مخدر، درمان سیگار قدم بعدی است. ان‌شاءالله بتوانیم این مسیر را هم با موفقیت پشت سر بگذاریم. این دستاورد بسیار بزرگ و ارزشمند است و نباید آن را ساده و سطحی در نظر بگیریم.

به‌خصوص افرادی که در مسیر درمان سیگار هستند، گاهی لژیون سیگار را جدی نمی‌گیرند و به‌موقع در جلسات حاضر نمی‌شوند. تصور می‌کنند همین که در لژیون DST حضور داشته باشند و در لژیون سیگار هم فقط اعلام حضور کنند، کافی است. اما توجه ندارند فردی که مواد مخدر را کنار گذاشته و درمان کرده است، ولی همچنان سیگار مصرف می‌کند، هنوز بند وابستگی به نیکوتین را قطع نکرده است.

ما در سی‌دی‌های اخیر هم می‌دیدیم که آقای مهندس همیشه تأکید زیادی بر درمان سیگار داشتند. امروز این دستاورد برای ما اهمیت بسیار زیادی دارد و ما وارثان این دستاورد بزرگ هستیم. بنابراین، باید قدر آن را بدانیم و برای کامل کردن درمان خود تلاش کنیم.

تایپ: مسافر عاطفه ـ لژیون ویلیام وایت ـ نمایندگی یاس اصفهان
ویرایش: مسافر منا نجفی ـ لژیون بیست‌ویکم ـ نمایندگی یاس اصفهان
عکس: مرزبان خبری، همسفر مریم رستمی
بازبینی و ارسال: همسفر سولماز