DST درسی که از اعتیاد به زندگی من رسید

وقتی دستورجلسه‌ای با عنوان «DST و تجربه من از سایر روش‌ها» به من می‌رسد، ناخودآگاه روزها و سال‌های آغازین زندگی‌ام در ذهنم مرور می‌شود؛ روزگاری که هنوز هیچ درکی از اعتیاد و ابعاد پنهانش نداشتم. راستش را بخواهید، من در آن دوران اصلاً نمی‌دانستم سقوط آزاد یعنی چه، کمپ چه شکلی است، داروهای ترک چه تأثیری روی جسم و روان مصرف‌کننده می‌گذارند و مواد مخدر با انسان چه می‌کند. حتی نمی‌دانستم همسرم مصرف‌کننده مواد مخدر است! تمام چیزی که من با چشم خودم می‌دیدم و با آن زندگی می‌کردم، یک تغییر رفتار عجیب و غیرقابل‌هضم بود؛ رفتارهایی که نه منطق داشتند و نه هیچ‌جای زندگی من جا می‌گرفتند. من فقط از خودم می‌پرسیدم که چرا همسرم حاضر نیست حتی به خاطر من سیگارش را کنار بگذارد، این سؤال کوچک، در آن روزها به یک زخم بزرگ تبدیل شده بود. گاهی مهربان و آرام و عالی بود و لحظه‌ای بعد، بدون هیچ دلیل قابل‌تشخیصی، بداخلاق، بدعنق، بهانه‌گیر و پرخاشگر می‌شد. من این تغییرات را به پای بی‌توجهی، سرد شدن روابط یا هزار و یک دلایل دیگر می‌گذاشتم و از درون فرسوده می‌شدم.

هیچ‌کس به من نگفته بود که این نوسانات، نتیجه مستقیم مصرف و عدم مصرف مواد و به‌هم‌ریختن تعادل سیستم شبه‌افیونی بدن است. من در آن زمان از سیستم ایکس هیچ نمی‌دانستم و همین ناآگاهی، هر روز مرا به لبه‌ی فروپاشی می‌برد، خدا را شکر که اذن ورود به کنگره ۶۰ برایم صادر شد و تازه چراغ در دست گرفتم. با ورود به این بستر، با آموزش‌های ناب، جلسات روشنگر و جهان‌بینی این مسیر، توانستم پازل‌های به‌هم‌ریخته ذهنم را کنار هم بچینم. فهمیدم اعتیاد یک ضعف اراده یا عادت ساده نیست، بلکه یک بیماری جایگزینی است که برای درمانش نمی‌توان از میان‌بر و ترک‌های ناگهانی یا کمپ استفاده کرد. اینجا بود که با مثلث درمان یعنی جسم، روان و جهان‌بینی آشنا شدم و با شاه‌کلید درمان، یعنی روش DST که با داروی OT و در طی زمان تدریجی حداقل ۱۰ ماه انجام می‌شود، شناخت پیدا کردم، تازه فهمیدم آن رفتارهای دوگانه و آن نوسانات خلقی همسر، ریشه در بمباران شیمیایی و بی‌نظم سیستم درونی او داشت؛ سیستمی که سال‌ها تحت فشار مصرف و عدم مصرف، برنامه‌ریزی طبیعی‌اش از بین رفته بود، DST به من یاد داد که این سیستم مانند هر ارگانیسم زنده دیگری، برای بازسازی و بازگشت به تعادل، نیازمند زمان، استمرار و طی کردن پله‌های تدریجی است و هیچ راه میان‌بری برای رسیدن به تعادل وجود ندارد.

اما بزرگ‌ترین درسِ روش DST برای منِ همسفر، محدود به اعتیاد مسافرم نشد؛ این روش به یک الگو و مکتب برای زندگی خودم تبدیل شد. من یاد گرفتم که در هیچ مسئله‌ای از زندگی، تغییرات بنیادین یک‌شبه به دست نمی‌آید. برای ترمیم زخم‌های درونی خودم، برای رها کردن خشم انباشته، برای پذیرش و صبوری و برای ساختن یک انسان آگاه و آرام، من نیز نیاز به زمان، آموزش و استمرار دارم؛ دقیقاً همان‌طور که مسافر برای بازسازی جسمش باید پله‌پله پیش برود. فهمیدم به جای اینکه با کنترل‌گری و سرزنش به دنبال تغییر مسافرم باشم، باید از خویشتن شروع کنم و مسیر خودسازی را با آرامش و در بستر زمان طی کنم، امروز با ایمان قلبی می‌گویم که روش DST نه فقط یک متد علمی و بی‌نظیر برای درمان اعتیاد، بلکه درس زندگی و مسیری برای رسیدن به آرامش و آگاهی است. شاکرم که در بستر الهی کنگره ۶۰ قرار گرفتم و به جای ندانستن، رنج کشیدن و سرگردانی، آگاهی و آرامش را تجربه کردم. امیدوارم همه مسافران و همسفرانی که در تاریکی اعتیاد و سردرگمی دست و پنجه نرم می‌کنند، این مسیر پربرکت را پیدا کنند و قدر این فرصت را بدانند.

نویسنده: راهنما همسفر ساغر (لژیون چهارم)
رابط خبری: همسفر سمیرا رهجوی راهنما همسفر ساغر (لژیون چهارم)
ویراستاری و ارسال: همسفر فاطمه رهجوی راهنما همسفر زینب لژیون دوم (دبیر اول سایت)
همسفران نمایندگی آزادشهر