بعضی روش‌ها فقط یک مسیر نیستند؛ بلکه نفسی تازه برای زندگی هستند. DST برای من همین است؛ نه صرفاً یک تکنیک، بلکه یک سبک برای زندگی کردن. من بزرگترین و ارزشمندترین دستاورد دانشمند بزرگ، آقای مهندس دژاکام را همین می‌دانم؛ چون نه تنها زنجیر اعتیاد را می‌گشاید، بلکه هر آن‌چه را که در روزمرگی انسان و خلق‌وخوی او سایه‌ای سنگین می‌اندازد درمان می‌کند؛ حتی عادت‌هایی که نسل‌به‌نسل در رگ‌های ما دویده‌اند، با این روش می‌توانند از بین بروند؛ همچنین می‌توان در ژن‌ها تغییراتی بزرگ آفرید تا زنجیره انتقال عادت‌های منفی به نسل‌های بعد برای همیشه شکسته شود.
سال‌ها گمان می‌کردم اگر کسی در دام اعتیاد بیفتد، فرقی نمی‌کند مواد مخدر، سیگار، فضای مجازی، یک الگوی خواب نادرست یا حتی یک طرز فکر، باید یک‌باره و ناگهانی آن را قطع کند تا رها شود. هربار که این راه را امتحان کردم، با شکستی کوه‌آسا و ناامیدکننده روبه‌رو شدم و با خود می‌گفتم: دیگر هیچ راهی نیست. انگار آن اعتیاد من را شکار کرده، دست و پایم را بسته و اختیار را از من ستانده بود.
تا این‌که روزی پدرم قدم به کنگره۶۰ گذاشت؛ جایی‌که این باور را به کل واژگون می‌دانست. در کنگره آموختم که باید مشکلات را تدریجی و پله‌پله حل کرد؛ همان‌گونه که کم‌کم به‌وجود آمده است. نخستین اتفاق درمان پدرم بود و این برای من باورنکردنی بود. از زمانی‌که متولد شدم و حتی پیش از آن، پدرم درگیر اعتیاد بود و من فکر می‌کردم اگر روزی درمان شود، باید به اندازه همان سال‌ها زمان و انرژی بگذارد. برای من غیرممکن بود؛ چون پدرم با بیش از چهل سال تخریب وارد کنگره شد. روزی‌که به درمان رسید، انگار معجزه‌ای از سوی خدا نصیب من شده بود.
پس از درمان پدرم، به روش DST ایمان آوردم. سپس با چشمان خود دیدم که مادرم که همسفر پدرم بود، چه‌قدر دیدگاهش نسبت به جامعه و من، دگرگون شد! او باور کرد که زندگی ارزش زندگی کردن دارد. باورهایی که از نسل‌های پیشین به او رسیده بود به چالش کشیده شدند؛ از‌جمله این باور که اگر شرایطی مطابق میل تو نباشد، پس تمام زندگی‌ات باب میل تو نخواهد بود. مادرم تماماً از نو ساخته شد و من این بازسازی پدر، مادر و قدرت DST را به‌مرور زمان با چشم دیدم.
تصمیم گرفتم خودم وارد کنگره شوم. من نیز به بازسازی نیاز داشتم و دلم می‌خواست با همان روشی بازسازی شوم که نتیجه‌اش را با چشم دیده بودم؛ این‌که پدر و مادر من سعی نکردند اطرافیانشان را تغییر دهند؛ بلکه خودشان را تغییر دادند، آن هم نه تغییری زودگذر و هیجانی؛ بلکه تحولی که از ریشه بتواند آن‌ها را بسازد. وقتی این روش را به کار گرفتند، من نیز که یکی از نزدیکان آن‌ها بودم، تحت تأثیر قرار گرفتم و ناخودآگاه تغییر کردم.
من با کوله‌ای از ناامیدی، ترس، خشم، کینه، نفرت، استرس و اضطراب‌های بی‌دلیل وارد کنگره شدم؛ انسانی که نه می‌توانست خودش را ببخشد و نه دیگران را. شاید بتوانم جسورانه بگویم مواد مصرفی من، همان انرژی‌های منفی بودند که خود به‌وجود می‌آوردم؛ چون عادت نداشتم قدرت انرژی‌های مثبت و تأثیر آن را ببینم. تصمیم گرفتم وارد کنگره۶۰ شوم و نفس خود را با روش DST بازسازی کنم. امروز که نیمی از سفر خود را پشت‌سر گذاشته‌ام، خود و حتی اطرافیان متوجه شده‌اند که چقدر آرام‌تر، منطقی‌تر، با دیدگاهی تازه‌تر و ایمانی محکم‌تر شده‌ام. همه این‌ها از روزی شروع شد که چشم من به تابلوی روی دیوار کنگره افتاد، وادی هشتم: با حرکت راه نمایان می‌شود.
حس می‌کنم و یقین دارم که روش DST می‌تواند هدیه‌ای از سوی خداوند باشد برای کسانی که به آخر خط رسیده‌اند و فکر می‌کنند زندگی ارزش جنگیدن ندارد؛ چون این روش می‌تواند هرچیزی را که از دست داده‌اید به شما بازگرداند. انرژی‌های منفی که درونم را فرا گرفته بود، امروز به‌تدریج در‌حال بهبود است و فهمیدم که روش‌های قدیمی، من را به‌سوی زندگی جدید هدایت نمی‌کنند؛ پس باید دیدگاه خود را عوض کنم تا به‌سمت زندگی جدید بروم.
نویسنده: همسفر فاطمه.ک رهجوی راهنما همسفر راضیه (لژیون چهارم)
ویرایش: رابط خبری همسفر منیره رهجوی راهنما همسفر راضیه (لژیون چهارم)
ارسال: همسفر زهرا رهجوی راهنما همسفر مهدیه (لژیون هفتم) دبیر سایت
همسفران نمایندگی وکیلی یزد
- تعداد بازدید از این مطلب :
220