دهمین جلسه از دوره چهل و چهارم کارگاه‌های آموزشی عمومی کنگره ۶۰؛ نمایندگی صائب تبریزی
با استادی مسافر حسین، نگهبانی مسافر عزیز و دبیری همسفر رضا با دستور جلسه «بزرگداشت آقای مهندس و دستاوردهای ایشان (درمان سیگار و اضافه‌وزن)»
پنج‌شنبه ۱۷ آبان ماه ۱۴۰۵ ساعت ۱۷ برگزار شد.

سخنان استاد:
سلام دوستان، حسین هستم، یک مسافر.

در مورد موضوع جلسه، یعنی بزرگداشت آقای مهندس و دستاوردهای ایشان، از جمله مقالات تخصصی، لژیون جونز و لژیون ویلیام، باید بگویم که من در جایگاهی نیستم که بتوانم در مورد مقالات تخصصی آقای مهندس اظهارنظر کنم؛ به همین دلیل از شرح مقالات صرف‌نظر می‌کنم.

اما در مورد لژیون ویلیام و لژیون جونز، باید این نکته را عرض کنم که یکی از مهم‌ترین دستاوردهای آقای مهندس، روش DST است. این روش شامل درمان اعتیاد، چاقی و همچنین سیگار، از طریق لژیون ویلیام می‌شود. ما با استفاده از این روش می‌توانیم به‌راحتی از این سه بیماری رهایی پیدا کنیم؛ بیماری‌هایی که از بزرگ‌ترین معضلات جوامع بشری هستند و حتی بزرگ‌ترین کشورهای جهان نیز برای پیدا کردن راه‌حلی مؤثر برای آن‌ها با مشکلات زیادی روبه‌رو هستند.

به‌خصوص در مورد اضافه‌وزن، ما در کنگره ۶۰ می‌توانیم به ساده‌ترین شکل و با استفاده از روش آقای مهندس، هم اضافه‌وزن و هم اعتیاد به سیگار را درمان کنیم.

من مطلبی در مورد سیگار می‌خواندم که در آن نوشته شده بود سالانه ۷۰ هزار نفر در اثر استعمال دخانیات جان خود را از دست می‌دهند. این آمار واقعاً ضایعهٔ بزرگی است. قرآن می‌فرماید هر انسانی که بتواند زندگی یک نفر را نجات دهد، گویی تمام بشریت را نجات داده است و اگر انسانی را به قتل برساند، گویی تمام بشریت را به قتل رسانده است.

به نظر من، همین یک مورد برای ما کافی است تا به ارزش کاری که آقای مهندس انجام داده‌اند پی ببریم؛ ایشان توانسته‌اند این روش را در اختیار ما قرار دهند و با استفاده از آن، فقط در زمینهٔ اعتیاد، بیش از صد هزار نفر توانسته‌اند از بند اعتیاد رهایی پیدا کنند و به درمان برسند.

البته کسی که بخواهد به‌راحتی درمان شود، ابتدا باید خواستهٔ درمان در وجودش شکل گرفته باشد. فرقی هم نمی‌کند که موضوع، درمان اعتیاد به مواد مخدر، درمان سیگار یا کاهش وزن باشد. اگر خواستهٔ درمان در وجود فرد باشد، می‌تواند به‌راحتی مسیر درمان را طی کند؛ اما اگر این خواستهٔ درونی وجود نداشته باشد، مسیر درمان برای او بسیار سخت خواهد شد.

من می‌خواهم در این مورد از تجربهٔ شخصی خودم صحبت کنم.

زمانی که سفرم را آغاز کردم، به‌هیچ‌عنوان کنگره ۶۰ را نمی‌شناختم و حتی اسم آن را هم نشنیده بودم. شخصی که درمان در کنگره ۶۰ را به من پیشنهاد داد، وقتی از کنگره صحبت می‌کرد، من آن را در ذهنم شبیه یک کمپ تصور می‌کردم؛ چون شنیده بودم که در کمپ‌ها افراد را اذیت می‌کنند، می‌زنند و به آن‌ها فحش می‌دهند. به همین دلیل، اصلاً رغبتی برای آمدن به کنگره از خودم نشان نمی‌دادم.

حتی دو سه جلسه، آن فردی را که می‌خواست من را به کنگره بیاورد، سر کار گذاشتم و به نوعی از آمدن طفره می‌رفتم؛ اما بالاخره یک روز آمدم.

آن زمان کنگره در خیابان یاغچیان بود. وقتی از درِ کنگره وارد شدم، فضای کنگره آن‌قدر روی من تأثیر گذاشت که همان لحظه با خودم گفتم: اگر قرار باشد درمان شوم یا ترک کنم، می‌خواهم همین‌جا درمان شوم و اگر قرار باشد بمیرم، می‌خواهم همین‌جا بمیرم!

البته آن زمان هنوز چیزی از درمان نمی‌دانستم و فقط ترک مواد مخدر در ذهنم بود.

خداوند را شاکر و سپاسگزارم که به کنگره آمدم و سرم را پایین انداختم و به هیچ‌عنوان کاری به کار دیگران نداشتم؛ اینکه فلان شخص چگونه به کنگره می‌آید یا چگونه از آن خارج می‌شود، مصرف می‌کند یا نمی‌کند، اصلاً به من ارتباطی نداشت.

چون من به‌عنوان یک بیمار وارد کنگره ۶۰ شده بودم و کنگره ۶۰ هم برای من حکم یک بیمارستان را داشت. ما هم در نهایت بیمار هستیم. وقتی در بیمارستان بستری می‌شویم، کاری به فردی که در تخت کناری ما خوابیده نداریم؛ اینکه سیگار می‌کشد یا نمی‌کشد، غذا می‌خورد یا نمی‌خورد، دارویش را مصرف می‌کند یا نمی‌کند، به ما ارتباطی ندارد. ما هم نمی‌توانیم در مورد او اظهارنظر کنیم.

کنگره ۶۰ هم دقیقاً همین‌طور است. هرکس اگر این موضوع را رعایت کند، یعنی فقط دوربین را روی خودش قرار دهد و به مسیر درمان خودش توجه کند، به‌راحتی آب خوردن به درمان می‌رسد؛ اما هرکس در حاشیه قرار بگیرد و خودش را درگیر مسائل دیگران و موضوعات حاشیه‌ای کند، متأسفانه مسیر درمان برایش بسیار سخت می‌شود.

در مورد سیگار هم باید بگویم که با روش DST می‌توان به‌راحتی و در ساده‌ترین حالت ممکن به درمان رسید.

من قبل از ورود به کنگره با خودم می‌گفتم که حاضرم تا آخر عمر سیگار مصرف کنم، اما مواد مخدر مصرف نکنم.

ولی بعد از ورود به کنگره، این آموزش را گرفتم که حتی اگر قرار باشد کسی تا آخر عمر مواد مخدر مصرف کند، بهتر از این است که سیگار مصرف کند! این موضوع نشان می‌دهد که تخریب سیگار برای انسان تا چه اندازه زیاد است.

به دوستانم پیشنهاد می‌کنم عزیزانی که از دست سیگار کلافه و گرفتار شده‌اند، روزهای سه‌شنبه به لژیون سیگار یا همان لژیون ویلیام بیایند؛ لژیونی که علی‌آقا در آن حضور دارند و ان‌شاءالله آقا رضا هم شال خودشان را دریافت کنند. در حال حاضر دو راهنما برای لژیون ویلیام داریم.

خواهش می‌کنم به لژیون ویلیام بیایید و در جلسات آن شرکت کنید؛ نه به‌خاطر خدمت کردن، بلکه به‌خاطر خودتان.

آن زمان من آگاهی نداشتم که برای خدمت کردن در کنگره، درمان سیگار و حضور در لژیون ویلیام هم از اهمیت برخوردار است؛ اما دلیل اصلی من برای درمان سیگار، خدمت کردن نبود، بلکه خودم بودم. چون تخریب‌های سیگار را در زندگی‌ام مشاهده می‌کردم، از آن اذیت می‌شدم و حتی در خانه با همسر و فرزندم به مشکل برمی‌خوردم. به همین دلیل، به‌خاطر خودم تصمیم گرفتم سیگارم را درمان کنم و خوشبختانه به‌راحتی هم به درمان رسیدم.

درمان سیگار و اعتیاد به مواد مخدر به‌صورت هم‌زمان باعث می‌شود روند درمان بسیار راحت‌تر طی شود؛ اما اگر درمان سیگار به زمان دیگری موکول شود، ممکن است کمی مشکل‌تر شود.

من بر اساس تجربهٔ چندین‌ساله‌ام در کنگره مشاهده کرده‌ام عزیزانی که درمان سیگار خود را انجام نداده‌اند یا آن را به آینده موکول کرده‌اند تا ابتدا فقط اعتیادشان به مواد مخدر را درمان کنند، با مشکلاتی روبه‌رو شده‌اند.

به همین دلیل پیشنهاد می‌کنم دوستانی که در حال حاضر سیگار مصرف می‌کنند، به لژیون ویلیام بروند و در کنار درمان اعتیاد به مواد مخدر، درمان اعتیاد به سیگار خود را هم آغاز کنند. با این روش می‌توانند هر دو را در کنار یکدیگر و با سهولت بیشتری درمان کنند.