انجام ندادن یا نقض قوانین، انسان را به درون تاریکی‌ها هدایت می‌کند؛ حالا چه دانسته و چه ندانسته!

جلسه اول از دوره سی‌وششم کارگاه‌های آموزشی عمومی کنگره ۶۰ با استادی راهنما مسافر عباس، نگهبانی مسافر پیمان و دبیری مسافر رجبعلی با دستورجلسه " کشفیات متد DST و دست آوردهای آقای مهندس حسین دژاکام " در روز پنجشنبه 1405/08/14 راس ساعت ۱۶:۰۰ آغاز به کار کرد.
خلاصه سخنان استاد:

سلام دوستان، عباس هستم یک مسافر.
خیلی سپاسگزارم از خداوند بزرگ، استاد عزیز آقای مهندس حسین دژاکام، خانواده گرامی ایشان، استاد امین عزیز، راهنمای عزیزم آقا امیرحسین ساسانی و خانواده گرامی‌شان، و از نگهبان، دبیران و همه عزیزانی که خدمت می‌کنند تا ما برگردیم و به رهایی برسیم. بسیار سپاسگزارم.
می‌خواهم درباره چند موضوع صحبت کنم؛
انسان‌ها برای اینکه بتوانند به آرامش برسند و زندگی خوبی داشته باشند، قوانینی دارند که باید آن‌ها را اجرا کنند. انجام دادن این قوانین، انسان‌ها را به حال خوش و پایداری می‌رساند؛ و انجام ندادن یا نقض آن‌ها، انسان را به درون تاریکی‌ها هدایت می‌کند؛ حالا چه دانسته و چه ندانسته! اگر بخواهیم وارد این موضوع شویم خیلی باید حرف بزنیم؛ انسان دانسته یا ندانسته وارد یک سری تاریکی‌های عمیق می‌شود و توانایی‌های خودش را از دست می‌دهد.
این تاریکی حتی قبل از اعتیاد هم وجود دارد. مثلاً فردی پیش از اعتیاد می‌توانست خیلی راحت زندگی کند؛ با همسر و فرزندانش رابطه بسیار خوبی داشته باشد، در اجتماع و کار دارای شخصیت و اعتبار بود؛ این‌ها همه توانایی است. اما وقتی درگیر اعتیاد می‌شود، تمام این توانایی‌ها تحت‌الشعاع قرار می‌گیرد.

بعد از مدتی، برخی از انسان‌ها از خواب بیدار می‌شوند و می‌خواهند از این تاریکی بیرون بیایند، اما بعضی دیگر هرگز بیدار نمی‌شوند و همیشه در تاریکی می‌مانند. کسانی که می‌خواهند از تاریکی‌ها بیرون بیایند، باید چهار اصل را بدانند و بپذیرند:
اول: قبول کنند که در تاریکی هستند و اعتیاد و تخریب دارند.
دوم: مسیر و دانشی وجود داشته باشد که بتواند آن‌ها را از تاریکی بیرون بیاورد.
سوم: بدانند که بیرون آمدن از تاریکی همراه با درد و رنج است و به راحتی به دست نمی‌آید.
چهارم: به این دانایی و فهم برسند که بعد از تحمل این درد و رنج، توانایی‌های ازدست‌رفته‌شان را دوباره به دست می‌آورند؛ یعنی می‌دانند که توانایی‌ها می‌چربد و ارزش تحمل آن درد و رنج را دارد.
وقتی انسان‌ها توانایی‌های خود را به دست می‌آوردند، به سه دسته تقسیم می‌شوند:
گروه اول: کسانی که دنبال زندگی خودشان می‌روند، با این توانایی زندگی می‌کنند و تلاش می‌کنند فقط به خانواده و جامعه ضربه نزنند و مشکلی برای دیگران درست نکنند.
گروه دوم: افرادی که از تاریکی بیرون می‌آیند، توانایی به دست می‌آورند، این توانایی به آن‌ها انرژی و اعتمادبه‌نفس می‌دهد، اما متأسفانه راهی تاریکی‌های بعدی می‌شوند.
گروه سوم:و اما گروه مهم؛ کسانی که این توانایی را به دست می‌آورند و آن را به دیگران هم هدیه می‌دهند و تلاش می‌کنند دست دیگران را بگیرند تا آن‌ها هم به رهایی برسند.
در بحث اول، گفتیم کسی که وارد تاریکی اعتیاد می‌شود، اول باید قبول کند؛ آقا، من مصرف‌کننده‌ام! خیلی‌ها این را قبول نمی‌کنند و می‌گویند: «من تفننی مصرف می‌کنم، هفته‌ای یک‌بار می‌کشم، هر وقت بخواهم قطع می‌کنم.» چنین انسان‌هایی هیچ‌وقت نمی‌توانند از اعتیاد درمان شوند. درمان از یک کلمه شروع می‌شود: من مصرف‌کننده‌ام، در این راه زندگی‌ام تباه شده، اما حالا می‌نشینم، محکم می‌روم و مسیری پیدا می‌کنم تا یا درمان شوم یا...
دوم، باید یک مسیر و دانش درست وجود داشته باشد تا من را از این تاریکی بیرون بیاورد. امروز می‌خواهم به چند نمونه از روش‌های اشتباه گذشته‌ها اشاره کنم تا مسیر خودمان روشن‌تر شود؛ روش‌هایی که خداوند و آقای مهندس ما را از آن‌ها نجات دادند.

یکی از روش‌هایی که قبلاً استفاده می‌کردند، استفاده از قرص فشار بود! به فرد مصرف‌کننده قرص فشار خون می‌دادند تا دچار افت فشار شود، خون به مغزش نرسد و گیج شود؛ بین خماری و نشئگی نتواند تشخیص دهد. طرف چنان گیج می‌شد که راه خانه را گم می‌کرد؛  آقای مهندس در سی‌دی‌ها می‌فرمایند این‌ها را گوش کنید تا بدانید کجا نشسته‌اید.
یک روش دیگر؛ دانشمندان یا افرادی آمدند و گفتند دارویی یا آمپولی اختراع کردیم که انسان را از اعتیاد دور می‌کند. این آمپول‌ها بدن را به شدت دچار شوک و واکنش می‌کرد؛ بدن‌ها ورم می‌کرد، زشت و بدفرم می‌شد، دیگر نمی‌توانستند راه بروند و بوی بسیار بدی می‌گرفتند که هیچ‌کس نمی‌توانست به آن‌ها نزدیک شود.
در ادامه، در قرآن کریم در سوره یونس، آیه ۲ می‌فرماید: *«وَمَا أَرْسَلْنَا قَبْلَكَ إِلَّا رِجَالًا نُوحِي إِلَيْهِمْ»* (پیامبری از جنس خودشان فرستادیم تا آن‌ها را از تاریکی‌ها بیرون بیاورند...). یعنی چه؟ یعنی فرشته نیامد؛ اگر فرشته می‌آمد، انسان‌ها می‌گفتند تو فرشته‌ای، چه درکی از درد ما داری؟ «از جنس خودشان» یعنی یک معتاد باید خوب شود، از جنس خود خودشان بیاید و دست آدم‌های دردمند را بگیرد.
و این فرد کسی نبود جز آقای مهندس حسین دژاکام؛ کسی که در آبان‌ماه ۱۳۲۸ در شهر کرمان به دنیا آمد. انسانی بسیار پرتلاش و شخصیت‌دار بود. از دوران کودکی کار می‌کرد، مرغ پرورش می‌داد و خرج خانه را درمی‌آورد. بعدها بنایی کرد، وارد گروه موزیک شد و تا ۱۶ سالگی با آن کار کرد. در ۱۸ سالگی به تهران آمد، درس خواند و در ۱۹ سالگی وارد دانشگاه تهران شد و در رشته الکتروتکنیک فارغ‌التحصیل شد. شب‌ها درس می‌خوانید و روزها کار می‌کرد و به رشته‌اش عشق می‌ورخت. بعد شرکتی تأسیس کرد که چشم‌های الکترونیک می‌ساخت تا دست و پای کارگران در صنعت قطع نشود.

اما متأسفانه به دلیل ورود به اعتیاد، تمام زندگی‌اش را باخت و به ورشکستگی کامل رسید. در این دوران، همسری بسیار فداکار در کنارش بود که شبانه‌روز کار می‌کرد، تا خرج خانه را بدهد و هرگز او را تنها نگذاشت و رها نکرد.
آقای مهندس بعد از اینکه تمام راه‌های ترک را رفت و موفق نشد، به این نتیجه رسید که تا آخر عمر باید مواد مصرف کند. اما در سال ۱۳۷۵، در ماه مبارک رمضان با روش DST و تدریجی، مصرف خود را روی برنامه تنظیم کرد، هر وعده را مرتب کرد و آرام‌آرام به درمان و رهایی رسید. تمام کارهایی را که انجام می‌داد یادداشت کرد و این‌گونه سیستم DST و روش درمان اعتیاد متولد شد.
آقای مهندس می‌توانست بعد از درمان، به دنبال زندگی و کارخانه خودش برود، اما این کار را نکرد؛ یک سال استراحت کرد و در سال ۱۳۷۸ کنگره ۶۰ را تأسیس نمود تا به انسان‌های دردمند و در راه مانده کمک کند. در سال ۱۳۸۷ صورت‌مسئله اعتیاد را کشف کرد و بعدها تحقیقاتش را روی درمان بیماری‌های دیگر مثل سرطان و... گسترش داد و روش‌های بزرگی را کشف کرد. در سال ۱۳۹۱ سکته کرد و بعد از آن روش درمان سیگار (ویلیام وایت) را بنیان گذاشت.
در پایان، یادآور می‌شویم:
تو را به خاک ندادیم، به آسمان دادیم 
تو را به دست خداوند مهربان دادیم 
زمین که جای قشنگی برای گل‌ها نیست 
تو را به رسم امانت به آسمان دادیم  

متشرم از اینکه به صحبت های من توجه نمودید.

گروه سایت : نمایندگی خواجو