جلسه هقتم از دوره شانزدهم جلسات لژیون سردار همسفران کنگره۶۰ نمایندگی شمس به استادی دنور همسفر شیرین، نگهبانی پهلوان همسفر زهرا و دبیری همسفر زهرا با دستور جلسه «بزرگداشت آقای مهندس و دستاوردهای ایشان (مقالات تخصصی، درمان سیگار و کاهش وزن)» روز سهشنبه 12آبانماه ۱۴۰۵ ساعت ۱۵:۰۰ آغاز به کار کرد.
.jpeg)
سخنان استاد:
من فکر میکنم صحبتکردن در مورد این دستور جلسه مسئولیت سنگینی دارد. از آنجایی که من مدت زیادی نیست که در کنگره هستم، با اجازه کسانی که بیشتر از من در کنگره۶۰ هستند و تجربیات آنها از من بیشتر است صحبتهایم راشروع میکنم. من به نسبت مدت زمانی که در کنگره هستم، چیزهایی که یاد گرفتم و تجربه کردهام را میخواهم بگویم. امیدوارم به دل شما عزیزان بنشیند و انرژی خوب شما به من هم برسد. من راجع به آقای مهندس فقط میتوانم بگویم که حال ما، حال دلتنگی است، حال شما چطور است آقای مهندس؟ امیدوارم هر جا که هستید حال شما خوب باشد. امیدوارم همانجور که از انرژی و زمان خودتان برای ما گذاشتید همانگونه از طرف ما دریافت کنید.
واقعا اندوه نداشتن آقای مهندس همیشه با ما است. من از وقتی که این خبر را شنیدم واقعا احساس خالی بودن کردم. انگار یک پشتوانهای داشتم که انگیزه مرا برای اینجا بودن، بیشتر میکرد. بعد از گذشت چند روز به خودم گفتم که شیرین چرا این کار را میکنی؟ چرا به خودت حس بد راه میدهی؟ این فکرها را به خودت راه نده؛ چون آقای مهندس هستند و راهشان هم هست. مهم این است که تو کجا هستی، چه کار میکنی و در این مسیر چه قدمهایی برمیداری. دستاوردهای آقای مهندس بسیار زیاد هستند. نمونه آن مقالات تخصصی که نوشتند. خوشبختانه سیدی هفته هم سیدی مقاله ۴۰۵ بود که من چندین بار آن را گوش کردم، آنقدر که با زبان ساده آن را بیان کردند.
موضوعات و مقالاتشان را من خیلی راحت با فهم خود توانستم درک کنم. مقالاتشان درباره بیماریهای مختلفی بوده است. از اولین مقالهای که ایشان ارائه دادند در سال ۱۳۷۷ در دانشگاه علوم پزشکی سیستان و بلوچستان شروع شده و الان به کجاها رسیده است. این برای من خیلی جالب بود؛ اینکه این مسیر چگونه طی شده و چه دشواریهایی پشت سر گذاشته تا آقای مهندس به دستاوردهای امروز برسند، واقعاً چقدر هزینه کردند و چقدر انرژی گذاشتند. این مسائل، اصلاً در ذهن من جا نمیشود و خیلی فراتر از این است که من با زبان ساده بگویم کنگره۶۰ تاسیس شد. به زبان ساده بگویم که این اتفاق افتاد، یا این مقاله به دانشگاه هاروارد یا کمبریج انگلستان رفته است؛ واقعا این از عهده من خارج است.
به نظرم ایشان جوری این دستاوردها را به من شیرین رساندند که احساس میکنم من ثمره این دستاوردها هستم؛ باید جوری خودم را نشان بده تا بتوانم بیانگر چیزی که ایشان میگویند باشم. ایشان خیلی مصرانه اصرار داشتند که مقالاتشان جهانی شود. مطالبی که ارائه کرده بودند کمک رسانی به تمام انسانهای جهان باشد، همین باعث میشود مسئولیت من سنگینتر شود. در این راه آقای مهندس از مهمترین چیزهایی که داشتند مانند زمان، جان و عمرشان گذشتند؛ حتی از خانواده خودشان. تکتک اعضای خانواده در این راه با آقای مهندس همراه بودند. درست است که بیشترین مسئولیت با خود آقای مهندس بود؛ ولی خانواده هم در این راه با او بودند، مخصوصاً آقای دکتر امین که در یک سری از مقالات ایشان هم سهم عمدهای دارند. خیلی از افرادی که پژوهشگر و محقق هستند در همین کنگره۶۰ ایشان را یاری کردند.
اگر بخواهم راجع به لژیون سردار صحبت کنم، در واقع باید بگویم که لژیون سردار برای من در ابتدا حس کنجکاوی بود. کنجکاو بودم ببینم آدمهایی که در این لژیون هستند چرا اینقدر حالشان خوب است و انرژی خوب دارند؟ دلیلش چه چیزی میتواند باشد. در ابتدای سفرم خیلی اصرار داشتم که سریع وارد این لژیون شوم. از راهنمای اولم خانم کتی پرسیدم میتوانم دنور شوم و ایشان گفتند نمیشود؛ چون تازه سفرم را شروع کردهبودم. من خیلی اصرار داشتم که این اجازه را به من بدهند؛ ولی ایشان گفتند که نه؛ چون این تصمیم از روی شور و هیجان است و باید به درک واقعی این کار برسی و بعد تصمیم بگیری؛ یعنی از روی آگاهی و عقلانیت این تصمیم را بگیری. از روی عشق واقعی که بخواهی وارد این جمع و وارد این لژیون بشوی.
من صبر کردم تا خوشبختانه سفرم تمام شد، مسافرم بعد از پایان سفرش تصمیم گرفت که پهلوان شود. وقتی پیش آقای مهندس رفتیم ایشان به ما اجازه این کار را دادند، من خیلی حس و حال خوبی داشتم که اصلاً قابل وصف نیست. در اینجا داستانی را میخواهم تعریف کنم و لژیون سردار را برای کنگره۶۰ به یک کشتی تشبیه میکنم که شاید در فیلمها دیده باشید. در این کشتی یک عده خدمه بودند که کارشان فقط پارو زدن در بدنه کشتی بود، اگر کشتی میخواست با سرعت بیشتری حرکت کند، آنها باید با نظم و سرعت بیشتری پارو میزدند. برای اینکه در این کار نظمی داشته باشند؛ حتماً باید با صدای یک طبل یا شمارش این پاروها را به حرکت در میآوردند تا در یک مسیر منظم حرکت کنند. این کشتی معمولاً مبدا و مقصد مشخصی را داشت، پیش خودم فکر میکردم که هیچکس در کشتی این افراد را نمیبیند و هیچکس نمیدانست که این کشتی را چه کسانی به حرکت در میآورند؛ ولی آنها کار خودشان را به درستی انجام میدادند؛ چون آن کشتی باید به مقصد خودش میرسید.
پیش خودم گفتم که لژیون سردار هم همین است کسانی که حمایت مالی میکنند دقیقاً میتوانند تمثیل یه همچین کسانی باشند. مبلغ این حمایت خیلی فرقی ندارد؛ ولی دقیقاً مانند کسانی هستند که آن پاروها را به حرکت در میآورند و این کشتی را به حرکت میکند تا به جایی که باید برسد. من فکر میکنم آقای مهندس این راه را برای ما باز گذاشته است تا من شیرین دستم روی زانوی خودم باشد، بتوانم کوشا باشم، تلاش و حمایت کنم؛ چون همانطور که همه ما میدانیم در این موقعیت هر چیزی غیر از حمایت مالی نمیتواند برقرار باشد، ادامه دهد و گسترش پیدا کند و حتماً باید حمایت مالی من باشد و حتماً باید خدمتگزار باشم. در این زمینه میدانم که خیلی وقتها همه ما این را میخواهیم؛ ولی آن حرکت در ما شکل نگرفته است.
الان من شاید خیلی خواستهها داشته باشم، مثلاً دوست داشته باشم که پهلوان شوم. همیشه آرزو داشتم که نشان بی نشان را داشته باشم. به قول آقای مهندس داشتن خواسته هیچ اشکالی ندارد و من حرکت میکنم تا جایی که در توانم هست. آقای مهندس میگویند قطره قطره است که دریا تشکیل میشود. من باید هر طور که میتوانم حمایت کنم؛ چون واقعاً نیاز داریم که باشیم، نیاز داریم که اینجا ادامه پیدا کند و به راه خودش ادامه دهد. آقای مهندس در سیدی مقاله ۴۰۵ گفتند که انشاالله که بتوانند جزو محققین دانشگاه آمریکا شوند و به من اجازه دهند تا دستگاههایی را وارد ایران کنم. برای اینکه آزمایشها و تحقیقاتمان را بتوانیم اثبات کنیم نیازمند کشورهای دیگر نباشیم و ببینیم که آنها برای ما چه تصمیمی میگیرند و این یعنی اینکه نیاز است که من اینجا در لژیون سردار باشم.
مرزبانان کشیک: همسفر فاطمه و مسافر محمود
تایپیست: همسفر ربابه رهجوی راهنما همسفر مریم (لژیون هشتم)
عکاس: همسفر شراره رهجوی راهنما همسفر مریم (لژیون هشتم)
ویرایش و ارسال: راهنمای تازهواردین همسفر معصومه (نگهبان سایت)
همسفران نمایندگی شمس
- تعداد بازدید از این مطلب :
132