دستاورد مهندس، در انسان‌هایی است که دوباره زندگی را پیدا کردند

چهاردهمین جلسه از دور پانزدهم سری کارگاه‌های آموزشی خصوصی کنگره ۶۰ نمایندگی گوجان، با استادی راهنمای محترم مسافر پیام ، نگهبانی راهنمای تازه‌واردین مسافر ابوالقاسم و دبیری مسافر امین ، با دستور جلسه «  مقالات تخصصی، درمان سیگار و کاهش وزن»، روز سه‌شنبه مورخ ۱۲ آبان ۱۴۰۵، رأس ساعت ۱۷:۰۰ آغاز به کار نمود.

خلاصه سخنان استاد:
سلام دوستان، پیام هستم، یک مسافر.

خداوند را شاکر و سپاسگزارم که یک بار دیگر به من لیاقت داد تا در این جایگاه بنشینم، آموزش بگیرم و خدمت کنم. از نگهبان محترم جلسه، گروه مرزبانی و آقا ایمان و تک‌تک شما عزیزان سپاسگزارم که این فرصت را در اختیار من قرار دادید.

امیدوارم در این یک هفته‌ای که جلسات تعطیل بود، توانسته باشیم از اتفاقاتی که افتاد و از آموزش‌هایی که دریافت کردیم، بهره لازم را برده باشیم.

اتفاقی که برای همه ما در کنگره افتاد، بسیار سخت بود. این اتفاق برای ما یک گذرگاه بود؛ گذرگاهی بسیار سخت که باید از آن عبور می‌کردیم. اما خدا را شکر، همه ما، به‌عنوان دست‌پرورده‌های آقای مهندس، آن‌قدر زیبا و به‌جا آموزش‌های کنگره را دریافت کرده‌ایم که توانستیم از چنین گذرگاه سختی سربلند بیرون بیاییم.

هدف کنگره و آموزش‌های کنگره دقیقاً همین است. به قول خود آقای مهندس: «من اینجا معتاد ترک نمی‌دهم.» کسی که با هدف ترک کردن وارد اینجا شده، مسیر را اشتباه آمده است. کار ما در اینجا پرورش انسان است. تک‌تک ما با رفتار و عملکردمان نشان دادیم که آموزش‌ها را به‌خوبی درک کرده‌ایم و دریافت کرده‌ایم و توانسته‌ایم از آن‌ها در زندگی شخصی خودمان استفاده کنیم.

اکنون نزدیک به چهار هفته از این اتفاق گذشته و یک هفته هم جلسات کنگره تعطیل بوده است؛ اما این هفته، سومین هفته‌ای است که درباره دستور جلسه دستاوردهای آقای مهندس و بزرگداشت ایشان صحبت می‌کنیم. این موضوع نشان‌دهنده اهمیت بالای این دستور جلسه است. به اعتقاد من، اگر ماه‌ها و سال‌ها درباره دستاوردهای آقای مهندس صحبت کنیم، باز هم کم است.

ما که در مسیر کنگره هستیم، مطمئناً قدر و منزلت این دستاوردها را بهتر درک می‌کنیم، اما شناخت واقعی این بزرگی به زمان نیاز دارد تا ارزش آن برای کسانی که بیرون از این مجموعه هستند نیز روشن شود.

همان‌طور که خود آقای مهندس فرمودند، حکم قاضی در زمان حیات قاضی چندان اثری ندارد؛ اما مطمئناً در آینده‌ای نه‌چندان دور، دنیا پی خواهد برد که چه مرد بزرگی در این عصر زندگی کرده و چه دستاوردهای بزرگی را برای تمام دنیا به یادگار گذاشته است؛ نه‌فقط برای بچه‌های کنگره ۶۰.

به قول کتاب عبور از منطقه ۶۰ درجه زیر صفر، بینایان نابینا کم نیستند؛ کسانی که می‌توانند ببینند، اما خودشان را به نابینایی می‌زنند؛ شاید به خاطر منافع خودشان یا هر دلیل دیگری. اما کسانی که به دنبال راه هستند و جوینده حقیقت‌اند، مطمئناً در آینده نزدیک به بزرگی روش و دستاوردهای آقای مهندس پی خواهند برد.

این دستور جلسه به من یادآوری می‌کند که فراموش نکنم چه خیر و برکتی به واسطه کنگره ۶۰ وارد زندگی من شده است.

قبل از ورود به کنگره، همه ما حتماً یک بار، دو بار یا حتی ده‌ها بار، به روش‌های مختلف و از راه‌های گوناگون تلاش کردیم تا اعتیاد را از زندگی خودمان خارج کنیم. خود من بارها و بارها تصمیم گرفتم؛ چه در خانه و به روش سقوط آزاد، چه زیر نظر پزشک و چه با روش‌های دیگر، اما هیچ‌کدام نتیجه‌ای نداشت.

حتی یک بار روش UROD را هم امتحان کردم که در جامعه علمی به آن سم‌زدایی سریع می‌گویند. در این روش، بدن را بی‌حس می‌کنند تا فرایند سم‌زدایی انجام شود. نه‌تنها فایده‌ای نداشت، بلکه تخریب بسیار بیشتری هم به من وارد شد. خدا را شکر که از آن اتفاق جان سالم به در بردم.

بعد از آن هم بارها تلاش کردم تا مواد مخدر را از زندگی‌ام کنار بگذارم، اما هیچ‌وقت حال خوشی نداشتم. به قول معروف، پاک بودم، اما هیچ‌وقت حال و اوضاع خوبی نداشتم؛ نه از لحاظ جسمی، نه از لحاظ روانی. دیدگاهم نسبت به زندگی تغییر نمی‌کرد و همیشه احساسات منفی داشتم.

اما وقتی وارد کنگره شدم و با روش DST درمان خودم را آغاز کردم، اتفاقات زیبایی هم در جسمم و هم در زندگی‌ام رخ داد. آرام‌آرام آرامشی که از زندگی‌ام رفته بود، برگشت. اعتماد خانواده و اجتماع که از دست داده بودم، به‌تدریج بازگشت و جایگاه و وجهه‌ای که در اجتماع از دست داده بودم، تا حدود زیادی دوباره به دست آمد.

وقتی صحبت از دستاورد می‌شود، خود کلمه دستاورد برای من بسیار قابل تأمل است. دستاورد از به دست آوردن می‌آید. شاید این سؤال برای من پیش بیاید که مگر چیزی را از دست داده بودم که حالا دوباره به دست آورده‌ام؟

بله، تک‌تک ما چیزهایی را از دست داده بودیم؛ هرکدام به شکلی و هرکدام به نوعی. زندگی‌های ما از دست رفته بود. بنابراین، تک‌تک ما دستاوردهای آقای مهندس و دستاوردهای کنگره ۶۰ هستیم.

کسی که دیگر هیچ امیدی به او نبود؛ نه خانواده به او امیدی داشت، نه اجتماع و نه جایگاه مناسبی در جامعه داشت، به واسطه کنگره ۶۰ و به لطف آقای مهندس دوباره زندگی را به دست آورد. مگر غیر از این است؟

پس این دستور جلسه به‌جای خودش، به من یادآوری می‌کند که به گذشته برگردم و ببینم کنگره برای من چه‌کار کرده است.

گاهی باید از خودمان بپرسیم: من برای کنگره چه‌کار کرده‌ام؟ چه قدمی برای کنگره برداشته‌ام؟ آیا اینجا خدمت کرده‌ام؟ آیا در بخش مالی مشارکت داشته‌ام؟ در قسمت‌های مختلف خدمت کرده‌ام؟

اما سؤال مهم‌تر این است: کنگره برای من چه‌کار کرده است؟

فقط یک قلم از آن را در نظر بگیرید؛ همان اعتیادی که یک عمر به دنبال راه‌حلی برای آن می‌گشتید و پیدا نمی‌کردید، در کنگره درمان شد. آرامشی که دنبالش بودید، به زندگی‌تان برگشت. خانواده‌ای که از دست رفته بود، دوباره در کنار شما قرار گرفت و تعادلی که از بین رفته بود، آرام‌آرام به زندگی شما بازگشت.

آیا دستاوردی بالاتر از این وجود دارد؟

زمانی که آقای مهندس حرکت خودشان را آغاز کردند، شاید در ابتدا حتی به درمان اعتیاد دیگران هم فکر نمی‌کردند. ماجرا از سال ۱۳۷۵ و در ماه مبارک رمضان شروع شد. ایشان قصد داشتند روزه بگیرند و به همین دلیل تصمیم گرفتند مصرف هشت وعده تریاک خوراکی خود را منظم کنند. در آن زمان، روزانه هشت وعده و در هر وعده یک گرم تریاک خوراکی مصرف می‌کردند. در کنار آن، مشروبات الکلی هم مصرف می‌کردند، اما در ماه رمضان مصرف مشروبات را کنار گذاشتند.

ایشان مصرف هشت گرم تریاک خوراکی در هشت وعده را به پنج وعده منظم کردند. بعد از یک ماه، متوجه شدند نه‌تنها اتفاق بدی نیفتاده، بلکه اتفاقات مثبت و زیبایی در جسم، روح، روان و زندگی‌شان رخ داده است.

این اتفاق، آغاز یک حرکت و شکل‌گیری یک تفکر بود؛ همان نقطه تفکری که جرقه اصلی را ایجاد کرد. وقتی توانستم هشت گرم تریاک در هشت وعده را به پنج گرم در پنج وعده برسانم، پس حتماً می‌توانم این مسیر را ادامه بدهم.

این حرکت ادامه پیدا کرد تا اینکه در سال ۱۳۷۶ به درمان رسیدند.

اما ایشان نسبت به درد و رنج دیگران بی‌تفاوت نبودند؛ چون همیشه به دنبال این بودند که باری از دوش دیگران بردارند. دغدغه ایشان کمک کردن به دیگران بود؛ به هر شکلی که در توانشان باشد.

آرام‌آرام این حرکت آغاز شد و امروز می‌بینیم که بیش از صد هزار نفر در کنگره ۶۰ به درمان رسیده‌اند. تک‌تک این افراد، سندهای بدون نقض و دستاوردهای کنگره ۶۰ و آقای مهندس هستند.

اما این دستاوردها به همین‌جا ختم نشد. آرام‌آرام درمان سیگار هم از دل همین روش DST یا روش تدریجی بیرون آمد و سیگار نیز در کنگره با همین روش درمان شد. درمان چاقی هم از دیگر موضوعاتی بود که در کنگره مورد توجه قرار گرفت.

در دنیایی که گاهی مردمش حتی عصا را از دست فرد نابینا می‌دزدند، آقای مهندس ایستادند و به‌جای گرفتن عصا، به انسان‌ها کمک کردند تا چشم بینا پیدا کنند. اگر بخواهیم زیباتر بیان کنیم، ایشان به انسان‌ها کمک کردند تا دوباره توان دیدن و حرکت کردن را به دست بیاورند.

آرام‌آرام از دل همین روش DST، موضوع درمان بسیاری از بیماری‌های صعب‌العلاج یا بیماری‌هایی که از دید جامعه لاعلاج شناخته می‌شدند، مطرح شد؛ بیماری‌هایی که برای آن‌ها درمانی شناخته‌شده وجود نداشت و بسیاری به امکان درمانشان اعتقادی نداشتند.

امروز می‌بینیم که مقالات و دستاوردهای علمی آقای مهندس در دانشگاه‌های بزرگ دنیا مطرح و تدریس می‌شود و ایشان به کنفرانس‌های علمی دعوت می‌شوند. دانشگاه‌هایی مانند آکسفورد و هاروارد از جمله نام‌هایی هستند که در این زمینه مطرح شده‌اند. حتی در برخی از این برنامه‌ها، از ایشان به‌عنوان سخنران برجسته یاد می‌شود.

این‌ها همه دستاوردهایی هستند که باعث افتخار من و همه ماست. باعث افتخار است که در کنار چنین انسانی زندگی کردیم و از آموزش‌های ایشان بهره بردیم.

می‌دانم برای بعضی از ما که آقای مهندس را از نزدیک می‌شناختیم، پذیرش این اتفاق کمی سخت است؛ چون دوست داشتیم ایشان همچنان در کنارمان باشند و در روز رهایی‌ها و لحظات شیرین زندگی‌مان حضور داشته باشند.

اما برای آقای مهندس، مهم‌تر از هر چیزی، ادامه‌دار بودن این مسیر و این راه بود. اینکه من باشم یا نباشم، این مسیر حق و حقیقت ادامه پیدا کند.

پس بهتر است همه ما در این مسیر ثابت‌قدم باشیم؛ چراکه این میراث به دست تک‌تک ما سپرده شده است.

روزی من با ناامیدی کامل از اعتیاد وارد کنگره شدم، اما امروز درمان شده‌ام و در این جایگاه نشسته‌ام. تک‌تک ما می‌توانیم درمان شویم، به شرط آنکه خواسته‌ای قوی داشته باشیم.

ما با درد و رنج وارد این مسیر شدیم تا راه چاره‌ای برای اعتیاد خودمان پیدا کنیم و خوشبختانه این راه پیدا شده است. از اینجا به بعد، به خواسته و عملکرد تک‌تک ما بستگی دارد که بخواهیم در این مسیر باقی بمانیم، حال خودمان خوب شود و سپس این حال خوب را به دیگران هم منتقل کنیم.

تک‌تک ما که اینجا نشسته‌ایم، باید این میراث را حفظ کنیم. چگونه؟ با خدمت کردن در کنگره، با سپاسگزاری و با بی‌تفاوت نبودن نسبت به درد و رنج دیگران.

بهترین راه سپاسگزاری در کنگره، خدمت کردن است.

همان‌طور که دیگران نسبت به درد و رنج من بی‌تفاوت نبودند، همان‌طور که پیشکسوتان و کسانی که قبل از ما در کنگره حضور داشتند، ماندند، خدمت کردند و این پیام را به ما رساندند تا امروز حال ما خوب باشد، من هم باید وظیفه خودم بدانم که در این مسیر بمانم و در حد توانم به دیگران کمک کنم.

این می‌شود بهترین نوع سپاسگزاری از دستاوردهای آقای مهندس.

از اینکه به صحبت‌های من گوش دادید، بسیار سپاسگزارم و از نگهبان محترم جلسه بابت فرصتی که در اختیار من قرار دادند، تشکر می‌کنم.

تنظیم و انعکاس: مرزبان خبری مسافر جعفر