حاصل صد دست شویم

خودِ حضور انسان در مکان و مسیری که می‌تواند به او کمک کند، یکی از بزرگ‌ترین نعمت‌ها و توفیقات الهی است. خیلی وقت‌ها انسان می‌پرسد: چه‌کار کنیم تا حالمان خوب شود؟ درحالی‌که گاهی پاسخ ساده است؛ کافی است در مسیر درست حضور داشته باشیم. در کنگره۶۰، اصل مهم، حضور و ماندن در مسیر است. این‌که امروز حالمان خوب است یا بد، زندگی‌مان مرتب است یا آشفته، نباید باعث شود از جایی که برایمان مفید است، دور شویم. گاهی تصور می‌کنیم اول باید همه چیز درست شود و بعد حرکت کنیم؛ درصورتی‌که قضیه برعکس است، این حرکت است که شرایط را به‌تدریج تغییر می‌دهد.

نیروی منفی نیز از همین نقطه استفاده می‌کند و می‌گوید: وقتی حالت خوب شد و مشکلت حل شد، آن‌وقت بیا. این یک دام است. کسی که مشکل دارد، دقیقا به دلیل همان مشکل، باید بیشتر در مسیر درمان، آموزش و حرکت قرار بگیرد. این موضوع یک اصل مهم را به ما یادآوری می‌کند: انسان همیشه قادر نیست مشکلاتش را به‌تنهایی حل کند. اگر کسی در باتلاق بیفتد، هرچقدر هم قوی باشد، نمی‌تواند خودش را به‌تنهایی بیرون بکشد و به دستی از بیرون نیاز دارد. در تاریکی نیز گاهی باید دست یاری دیگران را بپذیریم. چیزی که مانع این کمک می‌شود، غرور، منیت و تکبر است. در کنگره می‌آموزیم که انسان باید خودش به نقطه‌ای برسد که نیاز به کمک را بپذیرد. دست دراز کردن برای دریافت یاری، ضعف نیست، آغاز رهایی است. ممکن است یک نفر در کاری بسیار موفق باشد؛ اما در زمینه‌ای دیگر نیازمند کمک باشد. مهم این است که بداند کجا باید دست خود را دراز کند. هرچه انسان معلم و استاد بیشتری داشته باشد، دست‌های بیشتری برای عبور از تاریکی در اختیار دارد.

این‌جاست که مفهوم حاصل صد دست شویم برای من معنا پیدا می‌کند؛ یعنی دست‌های بسیاری در طول مسیر به کمک انسان می‌آیند تا او را از گره‌های مختلف عبور دهند. انسان قدرتمند کسی نیست که فکر کند می‌تواند با همه چیز مقابله کند؛ هیچ انسانی نمی‌تواند در برابر هستی با زور خودش بایستد. باید قوانین هستی را بشناسد و یاد بگیرد چگونه با آن‌ها حرکت کند؛ مثل موج‌سواری که نمی‌تواند جلوی موج را بگیرد، اما می‌تواند قوانین موج را بشناسد و سوار بر آن حرکت کند.

خداوند به هر انسانی سرمایه‌هایی مثل توانایی، زمان، پول، اعتبار، قدرت، استعداد و فرصت داده است. سوال این است که با این سرمایه‌ها چه می‌کنیم؟ لذت و تفریح در زندگی لازم است؛ اما نباید تمام هدف زندگی، فقط آسایش و لذت شخصی باشد. اگر تمام انرژی و امکاناتمان را فقط برای خودمان مصرف کنیم و حاضر نباشیم بخشی از آن را برای خانواده، دیگران، جامعه و مسیر رشد خود هزینه کنیم، به‌تدریج از مسیر اصلی دور می‌شویم. از طرف دیگر، بعضی انسان‌ها برای رسیدن به خواسته‌های نامعقول خود، انرژی و زندگی دیگران را نیز مصرف می‌کنند و آرامش و انگیزه آن‌ها را از بین می‌برند. در مقابل، انسان‌هایی هستند که بخشی از داشته‌های خود را برای دیگران نیز مصرف می‌کنند. در وادی چهاردهم می‌آموزیم: خوشا به حال آن کس که می‌بخشد و در اندیشه بازپس‌گیری نیست.

بخشش و گذشت نیز با یکدیگر تفاوت دارند؛ اگر انسان چیزی اضافه داشته باشد و آن را ببخشد، بخشش است؛ اما اگر خودش نیاز داشته باشد و از بخشی از خواسته یا راحتی خود بگذرد تا به دیگری کمک کند، این درجه‌ای از گذشت است. هرچه انسان بیشتر یاد بگیرد انرژی و توان خود را در جهت درست استفاده کند، ظرفیت و توان او نیز بیشتر می‌شود. در سوره حمد می‌خوانیم: صِرَاطَ الَّذِينَ أَنْعَمْتَ عَلَيْهِمْ غَيْرِ الْمَغْضُوبِ عَلَيْهِمْ وَلَا الضَّالِّينَ. می‌توانیم از این زاویه نگاه کنیم که نعمت زمانی ارزشمند است که در مسیر درست استفاده شود. توان، پول، اعتبار و قدرت برای آبادانی، رشد و خدمت است، نه صرفاً مصرف شخصی یا آسیب‌رساندن به دیگران.

گاهی در زندگی امکانات ما کم می‌شود و این لزوما به معنای شکست نیست؛ شاید فرصتی برای بازسازی باشد، مثل استخری که آب آن تخلیه می‌شود تا کف آن تعمیر شود و دوباره بتوان آن را پر کرد. من خودم هرچه بیشتر این مفاهیم را در زندگی آموخته‌ام، شرایط برایم بهتر شده است. زمانی فکر می‌کردم باید تمام توانم را فقط برای پیشرفت خودم و رسیدن به خواسته‌های شخصی مصرف کنم؛ اما به‌تدریج فهمیدم زندگی فقط این نیست. کمک به پدر و مادر، احترام به دیگران، خدمت‌کردن و گذشتن از بخشی از راحتی خود، همه می‌توانند بخشی از مسیر رشد انسان باشند.

در نهایت، یکی از معیارهای تعادل این است که هم خودمان از زندگی احساس رضایت کنیم و هم دیگران از بودن در کنار ما احساس آرامش و رضایت داشته باشند. اگر هیچ‌کس از بودن در کنار ما احساس رضایت نکند، لازم است در رفتار و مسیر خود تجدیدنظر کنیم.

منبع: سی‌دی باتلاق (امین)
نویسنده و ارسال: همسفر فاطمه رهجوی راهنما همسفر سودابه (لژیون اول) نگهبان سایت
همسفران نمایندگی غزالی مشهد