جلسه هفتم از دوره دوم جلسات لژیون سردار همسفران کنگره۶۰، نمایندگی غزالی به استادی پهلوان همسفر احترام، نگهبانی دنور همسفر حمیده، دبیری راهنمای تازه واردین همسفر سمانه با دستور جلسه «بزرگداشت آقای مهندس و دستاوردهای علمی ایشان (مقاله‌های تخصصی آقای مهندس سیگار و کاهش وزن) و تأثیر آن روی من» روز دوشنبه ۱۱ آبان‌ماه ۱۴۰۵ ساعت ۱۴:۴۵ آغاز به کار کرد.
خلاصه سخنان استاد:
خیلی خوشحال هستم که در شعبه غزالی حضور دارم. متشکرم از همسفر حمیده که من را قابل دانستند و دعوت کردند. از دبیر همسفر معصومه خزانه‌دار که خیلی مزاحمشان شدم، سپاسگزاری می‌کنم. از ایجنت و مرزبانان هم تشکر می‌کنم.
باور نمی‌کردم که امروز در شعبه باشم، بخصوص مشهد؛ من جاهای دیگر می‌رفتم، ولی فکرش را نمی‌کردم که مشهد بیایم، چون بالاخره راه دور بود. ولی خیلی الهامات از طرف آقای مهندس برایم شد که باید بروی. آخرین روزی که رفتیم خدمت آقای مهندس، قبل از بیماری‌شان بود؛ خیلی قشنگ وادی هشت را شرح دادند. هیچ‌وقت به این قشنگی و زیبایی، وادی هشت و پیمان وادی را نگفته بودند. دکتر امین گفتند که غم بزرگ انسان را به دونقطه سوق می‌دهد یا بالاترین نقطه و یا پایین‌ترین نقطه، ممکن است که بالاترین آن گنج و پایین‌ترین مصیبت باشد؛ ولی بستگی به نگاه ما دارد که چه جوری نگاه کنیم.
آقای مهندس در سی‌دی‌های جهان غیب و همین سی‌دی‌های اخیر، شرح دادند درباره رفتن انسان به آن بعد که در صحبت‌های خود همیشه می‌گفتند که مال و ثروت همیشه می‌ماند و ما می‌رویم، کوله‌پشتی‌مان را باید پر کنیم و برویم. در مورد استادهای آقای مهندس که استاد زیاد داشتند، خواستم بگویم که ایشان رابطه‌شان با سردار بیشتر بود و سردار را بیشتر اهمیت می‌دادند؛ البته استادهایشان همه خوب بودند. درباره عشق و محبت می‌گفتند؛ سال‌ها پیش بر روی کره زمین بودند، ولی حالا به آسمان و قسمت‌های دیگر رفتند و ایشان هم حتما در کنار سردار هستند، چون خیلی به هم علاقه داشتند و همیشه در مورد پس‌انداز صحبت می‌کردند. همیشه می‌گفتند که سرمایه مالی‌تان را محکم کنید؛ پس‌انداز را به آدم‌هایی که با آن‌ها سروکار دارید، توصیه کنید. رفتند و به آن‌ها پیوستند، زیرا آن‌ها خیلی به مهندس الهام می‌شد؛ شاید شما هم به آن درجه رسیده باشید که به شما الهام بشود.
برای آمدن به مشهد خیلی به من الهام می‌شد. می‌خواستم نیایم و به همسفر حمیده پیام بدهم که نمی‌توانم بیایم و کلی بهانه و نیروهای منفی می‌گفت که تنها نرو، تو در خانه بیمارداری؛ بعد یکی از رهجوهایم خیلی به من کمک کرد و گفت که بیست و چهار ساعت می‌توانی بروی، می‌ارزد. گفتم راست می‌گویی ارزشش را دارد محکم ایستادم که بیایم. ولی همیشه شعبه‌های دور می‌رفتم، ولی دورترین راه مشهد بود که نیامده بودم و خیلی راحت آمدم.
بالاخره ما همه دلتنگ هستیم و غیرممکن است که دلتنگ نباشیم. اگر پدر و مادرمان هم رفته بودند، شاید این‌قدر دلتنگ نبودیم. ما کنگره‌ای‌ها همه بزرگ‌ترمان را نمی‌گوییم که از دست دادیم، چون رفتند و جایشان خوب است و حالا این دلتنگی سهم همه ما است و به‌خاطر آسمانی شدن آن عزیزی است که در همان سی‌دی اول که می‌گوید: درود بر مردی که از راه قلب‌ها وارد می‌شود و عشق و محبت را برای دیگران نسخه‌پیچی می‌کند، و دیگرانی که در دارالفنون حیات هستند و نسخه‌پیچی می‌کنند؛ از نسخه‌پیچی مسافران عاجز بودند، یعنی نتوانستند هیچ‌کدام برای مسافران و همسفران کنگره کاری کنند و فقط آقای مهندس توانستند انجام بدهند.
آقای مهندس تمام دستاوردهایشان را در سی‌دی مقاله ۴۰۵ که خیلی قشنگ همه را برای ما شرح دادند، تمام مقاله‌ها و دستاوردهایی که داشتند؛ سرچشمه از صورت مسئله اعتیاد می‌گیرد. اگر صورت مسئله اعتیاد ثابت نشده بود، آقای مهندس هم نمی‌دانستند که این‌طوری می‌شود و فقط می‌خواستند که اعتیاد را درمان کنند. اولین کنفرانس که در سیستان و بلوچستان سال ۷۷ داشتند، آنجا صورت مسئله را شرح دادند. وقتی که در مورد تریاک و صورت مسئله گفتند، خیلی‌ها که تریاکی و NA بودند، فوری سالن را ترک کردند؛ یکی‌یکی بیرون می‌رفتند و گفتند که چه خبر است؟ گفتند چرا اسم تریاک می‌آورید؟ ما حالمان بد می‌شود، چون آن‌ها به روش سقوط آزاد ترک کرده بودند. یعنی آن روز همه از صحبت‌های آقای مهندس تعجب کردند و شاید هم باور نمی‌کردند.
حالا بگویم، متاسفانه و یا خوشبختانه، هر کاری که آقای مهندس انجام دادند الان به همه ثابت می‌شود؛ مانند همان حکم قاضی که در زمان حیات به اثبات نمی‌رسد، ولی بعد از حیات آن شخص ثابت می‌شود. خیلی از انسان‌های بزرگ که در کتاب ۶۰ درجه است، بعد از این‌که فوت کردند، مثل مولانا و حافظ، بعد معلوم شد که چه شخصیت‌هایی بودند و الان هم در کنگره نیستند؛ نمی‌دانستند این شخص چه کارهایی کرده است. حتی در گروه پزشکان اصفهان که برادرم پزشک است، این‌ها را برایش تعریف می‌کردم، تعجب می‌کرد که چه شخصیتی بوده. شاید آقای مهندس هم که رفتند به‌خاطر این است که در آن بُعد بروند و انسان‌هایی که نتوانستند اینجا درمان بشوند را درمان کنند.
علم ایشان که در همه جهان به اثبات برسد، این بیماری‌های ام اس، صرع و کولیت اولستراتیو می‌گفتند درمانش به همه جهان و ایران می‌رسد؛ البته برای خود آقای مهندس که ثابت شده بود و روی انسان تجربه کرده بودند. انسان‌هایی که پیش ایشان می‌رفتند و این بیماری را داشتند، از پنجاه نفر که دو نفر سرطانی بودند، اعتیادشان که درمان می‌شد، می‌گفتند: سرطانمان درمان شده است. بعد به آقای مهندس می‌گفتند که ما دیگر مشکلی نداریم و خوب شدیم. یکی می‌گفت: سرطان سینه داشتم خوب شده، یکی می‌گفت: کولیت داشتم خوب شده است.
آقای مهندس جایی گفتند که دکتری به آکادمی آمدند؛ دکتر کروات زده در سالن آمد که آقای دکتر را ببیند. گفت: من تعجب کردم، این مریض‌ها خیلی‌هایشان اینجا آمدند، دیگر مطب نیامدند، باید شیمی‌درمانی می‌رفتند. گفتم بیایم اینجا ببینم چه خبر است، چه‌کار می‌کنند؛ این‌ها سرطان‌هایشان خوب شده است. آن وقت آقای مهندس برایشان ثابت شد که باید یک آزمایشی بکنیم، کاری بکنیم؛ انگار دکترها راست می‌گویند. خود بیمارها هم که می‌گفتند: آزمایش‌ها را آخر درمان بیاورید.
ایشان سیستم ایکس را کشف کردند؛ وقتی متوجه شدند که سرچشمه این بیماری‌ها صورت مسئله اعتیاد هست، متمرکز شدند که درمان بیماری‌ها به جهان برسد، چون جهانیان که باور نمی‌کنند؛ یک نفر بگوید به من ثابت شده است و این‌ها خوب شدند، باید با مقاله این کار را انجام بدهد. از نظر علم و دانش، آن‌ها مقاله را قبول دارند. آقای مهندس هم روی جانوران و حیوانات، مثل موش و... آزمایش کردند که دیگر جوابش را در سی‌دی‌ها گوش دادید؛ هاروارد و انگلیس رفتند و سخنرانی‌هایشان هم دیدید. چهارده کشور از ایشان دعوت کردند و آمریکا رفتند که انجمن سرطان‌شناسی در مورد ام اس داشتند. همه تعجب کردند؛ در آخرین مقاله گفتند که ام اس در کتابخانه آمریکا به اثبات رسید که حتما همه‌جا پخش می‌شود.
حالا اگر به لژیون سردار این مقاله‌ها را ربط بدهیم، آقای مهندس در آخرین صحبت‌هایشان که کردند، گفتند: ان‌شاءالله امسال دستگاهی به نام مکرو اره بخرند که این دستگاه در هیچ کشوری نیست، فقط آمریکا است و فقط آمریکا باید اجازه بدهد که این دستگاه به ایران برسد و بخرند. متوجه می‌شویم که باید منابع مالی را قوی کنیم. جشن گلریزان هم حتما هست، باید ثابت‌قدم باشیم و از سال قبل بیشتر کمک کنیم؛ به‌خاطر این‌که خیلی تأکید کردند آقای مهندس که حتما این دستگاه را بخریم. هزینه آن زیاد است و باید مجوز بدهند؛ ان‌شاءالله که مجوز می‌دهند. از لحاظ منابع مالی کنگره خیلی قوی است، ولی هرچه خرج می‌شود باید جایش بیاید.
آقای مهندس خیلی سخت اجازه پهلوانی می‌دادند، به هرکسی هم اجازه نمی‌دادند؛ باید چند بار بروند و بیایند تا اجازه بدهند. حتی رهجوی من هم می‌رفت، ولی آقای مهندس اجازه‌اش نمی‌دادند. ولی باید ما از حالا فکر کنیم که در آبان‌ماه، ان‌شاءالله جشن گلریزان داریم. از نظر من بخشندگی هم به این آسانی‌ها نیست؛ اگر کسی ندارد و کمک هم نمی‌کند، باید چه‌کار کند؟ باید یک خدمت دیگر بکند. به قول عین‌القضات همدانی گفتند: افراد را به‌راحتی برسانید.
ما باید کاری بکنیم که افراد راحت بشوند. مثلا ما راهنما هستیم؛ همسفرها خیلی مشکلات دارند. حالا اعتیاد ندارند، ولی باید ما چه‌کار کنیم؟ این‌ها زندگی‌شان راحت بشود. راحت شدن زندگی، کاری است که به این آسانی‌ها نمی‌شود؛ ما روی همسفرها باید خیلی زحمت بکشیم. مسافرها دارو دارند، ولی همسفرها خیلی سخت است، چون اصل‌کاری همسفرها هستند. اگر خانواده همراه نباشد، مسافر هم نمی‌تواند سفر کند. همیشه آقای مهندس خانواده را سفارش کردند. پارسال رفتم، می‌خواستم برای دفعه سوم پهلوان بشوم؛ گفتم همسرم روی تخت خوابیده است. آقای مهندس اجازه ندادند و گفتند: شما همسرت بیمار است، من دیگر به شما اجازه نمی‌دهم، بس است.
باید راهنماها، رهجو را ترغیب کنند. وظیفه راهنما خیلی سنگین است؛ نه ایجنت مسئول است و نه مرزبان، ولی راهنما با رهجوهایش سروکار دارد، می‌شناسد این می‌تواند، آن نمی‌تواند؛ از بخشیدن می‌ترسد. بخشیدن هم باید انسان صیقل یافته باشد؛ نباید ریاکار باشیم که در کنگره معروف باشند، احترام بگذارند و پهلوان، پهلوان بگویند. نتیجه‌اش به ما برنمی‌گردد؛ عشق باید بلاعوض باشد تا بازخوردش در خانه و زندگی ما بیاید. بالاخره فرق می‌کند که ما این کار را کردیم.
برای خودمان از کنگره طلب نداشته باشیم، خودمان باید به آرامش برسیم؛ البته به شکل مال هم می‌شود. من یک روزی خیلی طلا فروختم، ولی الان طلایی که به کنگره دادم چندبرابر آن روز شده است. آنجا داشتند دانشگاه می‌ساختند در ساختمان سیمرغ و ققنوس که راه می‌رفتم می‌گفتم اگر این آجرها را ما داده باشیم، چقدر لذت‌بخش است. می‌گویم یا آرامش به او برمی‌گردد یا مال برمی‌گردد؛ حتما در کنگره جایگاه پیدا می‌کند و مشکلاتش حل می‌شود. هر گره‌ای در کارش است، وقتی این کار را کرد، یک‌جوری از غیب سر راهش می‌آید.
من همسرم مریض بودند، پهلوانشان کردیم؛ چون همسر من خیلی بخشنده بودند و من از ایشان یاد گرفتم. ولی از روزی که مریض شدند، وظیفه من سنگین شد. من خودم قبلا بخشنده نبودم؛ گفتم حالا که ایشان مریض هستند، بالاخره به قول این‌ها که می‌گویند بد از بدتر هم هست، شاید همین‌جوری که در بستر خوابیدند، من پذیرشم از بیماری بالا برود و خیلی هم حالشان بد نمی‌شود که به بیمارستان بکشند. اتفاقا همین‌طور شد.
الان در موقعیتی هستیم که آقای مهندس آسمانی شدند، باید ما هم دنباله‌روی ایشان باشیم. وظیفه‌مان خیلی سنگین‌تر شده است؛ باید در هر قدم که برمی‌داریم، در آموزش و کمک، حتی در کمک‌کردن به سبد، بیشترین توان خود را بگذاریم. اگر همسفران خودشان بتوانند این کار را بکنند اشکال ندارد، ولی وقتی مسافر کمک کند؛ چون باید او کمک بکند من که سرمایه‌ام از او بوده است.
من خودم که معلم بودم، حقوق معلمی هم می‌دانید چقدر است، یعنی پس‌انداز هم می‌کردم، نمی‌شد؛ ولی آخرش چیزی بود که از پیش داشتم یا همسرم کمک کرده است. برای گلریزان انتظار دارم که از شعبه غزالی چند نفر پهلوان داشته باشیم؛ چون هر شعبه‌ای که رفتم، شدند. کرمان رفتم، پهلوان نداشتند؛ بعد شدند. خیلی جاها رفتم و همه دیگر پهلوان دارند و خدا را شکر دنور هم زیاد دارند. همین شعبه خودمان، ده نفر پهلوان در همسفرها داریم.
زمانی که من دنور شدم بچه‌ها نمی‌دانستند چه هست؛ سال ۱۴۰۱ بود که ماشالله. الان همه دنور می‌شوند؛ به‌هرحال این‌هایی که می‌شدند، وضع مالی‌شان نه که آن‌چنانی بود، خدا برایشان جور می‌کرد. در مورد بخشندگی، در سوره‌ای از قرآن که همه می‌دانید، برای کسانی است که بخشنده باشند اهمیت دارد. آقای مهندس می‌گویند که به غیب ایمان داشته باشید. گفتم اگر کسی پول نداشته باشد اشکالی ندارد، هر کاری از دست برمی‌آید انجام بدهد؛ چون کارهای مهمی در کنگره هست، مثل خدمت مرزبانی و ایجنت که خیلی هم سخت است.
من یک سال شعبه گلپایگان رفتم؛ یک ایده به کار بردم، گفتم من سه تا بچه دارم، می‌خواهم عضو لژیون سردار کنم و همه اعلام کردند که ما بچه‌هایمان را می‌خواهیم عضو کنیم. اگر ما به آن مرز برسیم که فکر کنیم، آقای مهندس روزی که به درمان رسیدند می‌توانستند خداحافظی کنند و بروند، ولی شروع کردند به خدمت‌کردن و این خودش بخشندگی بود. کار دیگری که می‌توانستند بکنند، یک شعبه یا یک کلینیک باز کنند؛ به هر نفری بگویند پنجاه تومان، صد تومان بدهید تا درمان شوید. مردم بیشتر از این‌ها می‌دادند، ولی این کار را نکردند؛ یعنی به آن مرز رسیدند و بخشندگی ایشان به آن حد از صیقل و اخلاص رسیده بود و خانواده‌شان هم باید خیلی مسئولیت‌ها را قبول کنند که آقای مهندس تشریف ندارند.
امیدوارم که در مشارکت‌ها، اعلام کنید که: ما می‌خواهیم پهلوان بشویم، فرزندمان را عضو لژیون سردار کنیم، دنور شویم. لژیون خیلی باید بیایید؛ زیرا لژیون است که انسان تحریک و از خواب بیدار می‌شود و کمک می‌کند.
تایپیست: همسفر سعیده رهجوی راهنما همسفر اعظم (لژیون چهارم) همسفر مهناز رهجوی راهنما همسفر اعظم (لژیون چهارم)
عکاس: همسفر خاطره رهجوی راهنما همسفر بتول (لژیون دوم)
ویرایش و ارسال: همسفر فاطمه رهجوی راهنما همسفر سودابه(لژیون اول) نگهبان سایت
همسفران نمایندگی غزالی مشهد
- تعداد بازدید از این مطلب :
307