کنگره یک فضای مقدس و آموزشی است

هفتمین جلسه از دوره دهم کارگاه‌های آموزشی خصوصی کنگره ۶۰ نمایندگی صبا به استادی راهنما مسافر مهدی، نگهبانی مسافر مهدی و دبیری مسافر ابوالفضل با دستور جلسه «بزرگداشت آقای مهندس و دستاوردهای علمی ایشان (مقالات تخصصی، درمان سیگار و کاهش وزن)» دوشنبه ۱۱ آبان ۱۴۰۵ ساعت ۱۷:۰۰ آغاز به کار کرد.

سخنان استاد:

سلام دوستان مهدی هستم مسافر؛ خدا را شکر می‌کنم که یک بار دیگر این توفیق حاصل شد تا در این جایگاه قرار بگیرم. در ابتدا از ایجنت محترم، آقا اردلان و نگهبان جلسه تشکر می‌کنم که این فرصت را در اختیار من قرار دادند تا بتوانم در کنار شما عزیزان باشم، از تجربیات شما استفاده کنم و آموزش بگیرم. در مورد دستور جلسه امروز، راستش را بخواهید هیچ‌وقت فکر نمی‌کردم روزی برسد که بخواهم در مورد این دستور جلسه صحبت کنم. درست است که یک هفته از آن اتفاق گذشته و تعطیلات را هم پشت سر گذاشتیم و شاید مقداری از شدت غم و اندوه ما کمتر شده باشد، اما واقعیت این است که هنوز هم این غم وجود دارد و کنار آمدن با آن بسیار سخت است. دلیل آن هم این است که وقتی به دستاوردهای آقای مهندس نگاه می‌کنم، می‌توانم بگویم یکی از بزرگ‌ترین دستاوردهای ایشان چیزی است که شاید در هیچ کتاب و مقاله‌ای به‌طور مستقیم نمی‌توان آن را پیدا کرد؛ آن هم محبتی است که ایشان در دل تک‌تک ما و تمام اعضای کنگره ۶۰ قرار دادند، محبتی که نه‌تنها از بین نمی‌رود، بلکه در نسل‌های بعدی هم ادامه پیدا خواهد کرد. کنگره ۶۰ نزدیک به ۲۷ سال است که فعالیت می‌کند، اما به نظر من این تازه آغاز راه است و هنوز مسیر بسیار طولانی و روشنی پیش روی کنگره قرار دارد. اما در ادامه اگر بخواهم در مورد دستاوردهای علمی آقای مهندس صحبت کنم، یکی از مهم‌ترین آن‌ها ابداع و کشف متد DST است. من خودم سال‌ها مصرف‌کننده بودم. زمانی که می‌خواستم حتی به درمان اعتیاد فکر کنم، همیشه از آن فرار می‌کردم. شاید این موضوع هنوز هم در بین بسیاری از مصرف‌کنندگان وجود داشته باشد که تصور می‌کنند اگر مواد خود را کنار بگذارند، ممکن است بمیرند، سکته کنند یا دچار مشکلات جدی شوند. همین ترس باعث می‌شود که هیچ‌وقت به درمان فکر نکنند. اما خدا را شکر که آقای مهندس با کشف و ابداع متد DST راهی را پیش روی ما قرار دادند که امروز افراد زیادی می‌توانند با استفاده از آن، اعتیاد خود را درمان کنند. امروز در کنگره ۶۰ فقط درمان اعتیاد مطرح نیست؛ درمان سیگار هم انجام می‌شود، لژیون جونز و کاهش وزن فعالیت می‌کند و بخش‌های مختلفی وجود دارد که همگی برای بهتر شدن کیفیت زندگی انسان طراحی شده‌اند. وقتی به ساختار کنگره نگاه می‌کنیم، متوجه می‌شویم که هدف آقای مهندس فقط این نبوده که مصرف‌کننده‌ای مواد خود را کنار بگذارد. ایشان بارها فرموده‌اند که: هدف این است که انسان باشیم و درست زندگی کنیم. یعنی انسان بتواند در تمام ابعاد زندگی خودش تغییر کند. جهان‌بینی، ورزش، درمان سیگار، کاهش وزن و آموزش‌های مختلف، همه بخش‌هایی از این مسیر هستند. من بیرون از کنگره، در محیط کار و بین همکاران خودم می‌بینم که بعضی از افراد چقدر برای کنار گذاشتن سیگار عذاب می‌کشند و چقدر درگیر این موضوع هستند؛ اما در کنگره با وجود متد DST و آموزش‌هایی که وجود دارد، این مسیر برای ما قابل انجام و دست‌یافتنی شده است. گاهی اوقات ما که در داخل کنگره هستیم  شاید متوجه نشویم چه امکانات و چه آموزش‌هایی در اختیارمان قرار گرفته است. من الآن حدود سه، چهار سال است که لژیونم را تحویل داده‌ام و از زمانی که مقداری از کنگره فاصله گرفتم، تازه بیشتر متوجه شدم که کنگره چه کارهایی برای ما انجام داده و چه خدمات و آموزش‌هایی را در اختیارمان گذاشته است؛ چیزهایی که شاید در زمان حضورمان به‌ راحتی از کنار آن‌ها عبور می‌کردیم. در مورد متد DST هم همین‌طور است. شاید امروز برای ما که در کنگره حضور داریم، این روش کاملاً شناخته‌ شده و پذیرفته‌ شده باشد، اما وقتی بیرون از کنگره را نگاه می‌کنیم، می‌بینیم هنوز هم در بسیاری از محافل علمی و همایش‌های مربوط به اعتیاد، بحث‌های زیادی درباره روش‌هایی مانند متادون درمانی و روش‌های غیر اصولی دیگر مطرح می‌شود. در حالی که ما در کنگره با تمام وجود نتیجه این روش را دیده‌ایم و می‌دانیم که متد DST چه تغییر بزرگی در زندگی انسان‌ها ایجاد کرده است. البته اجرای درست این روش نیازمند فراهم بودن شرایط و امکانات است. باید بستر مناسبی وجود داشته باشد تا افراد بتوانند وارد مسیر درمان شوند و سفر خود را به‌درستی انجام دهند.

امروز کنگره ۶۰ بسیار بزرگ شده و بیش از ۱۲۰ نمایندگی دارد. وقتی به نمایندگی‌ها نگاه می‌کنیم، شاید تصور کنیم شرایط برای پذیرش همه افراد فراهم است؛ اما در بعضی از نمایندگی‌های دیگر، شرایط کاملاً متفاوت است. حتی افرادی هستند که تماس می‌گیرند و به آن‌ها گفته می‌شود فعلاً ظرفیت پذیرش وجود ندارد و باید مدتی صبر کنند. این موضوع نشان می‌دهد که چه تعداد انسان در بیرون از کنگره چشم‌انتظار ورود به این مجموعه هستند. البته یک نکته دیگر هم وجود دارد؛ اینکه ورود به کنگره فقط به خواست و اراده ظاهری ما نیست. باید آن اذن و فرمان صادر شود تا انسان بتواند وارد این مسیر شود. همان‌طور که استاد امین در صحبت‌های چهارشنبه‌ اشاره کردند، شاید از میان تعداد زیادی از افرادی که وارد این مسیر می‌شوند، فقط تعداد محدودی به رهایی صددرصدی برسند. اما این موضوع نباید باعث ناامیدی ما شود. نباید با خودمان فکر کنیم که شاید من جزء آن افرادی باشم که به رهایی نمی‌رسند. اتفاقاً باید قدر فرصتی که در اختیارمان قرار گرفته را بدانیم.

کنگره ۶۰ فقط یک مکان برای درمان اعتیاد نیست؛ اینجا یک فضای مقدس و آموزشی است که می‌تواند تمام زندگی انسان را تغییر دهد. نگاه ما، رفتار ما، ارتباط ما با خانواده و اطرافیان و حتی دیدگاه ما نسبت به جهان تغییر می‌کند؛ چون کنگره روی تمام زوایای زندگی ما کار می‌کند و به ما آموزش می‌دهد. امیدوارم همه ما کنگره را به چشم یک وسیله و یک ابزار برای رسیدن به زندگی بهتر ببینیم، نه اینکه خود کنگره برای ما به هدف تبدیل شود. مهم این است که آنچه را در کنگره یاد می‌گیریم، در زندگی واقعی به اجرا دربیاوریم. باید در عمل نشان بدهیم که آموزش‌های کنگره را دریافت کرده‌ایم. به نظر من، یکی از دلایل برگزاری چنین دستور جلساتی، همین است که فراموش نکنیم از کجا آمده‌ایم، امروز در چه جایگاهی قرار داریم و قرار است به کجا برویم؟ من خودم سال‌ها در محیط‌های مختلف برای ترک اعتیاد حضور داشتم، مدتی در کلینیک کار می‌کردم و حدود سه، چهار سال از نزدیک با شرایط مصرف‌کنندگان و روش‌های درمانی آشنا بودم. افرادی را می‌دیدم که حتی بعد از ۱۵ سال مصرف متادون، همچنان درگیر مصرف بودند. وقتی از وضعیتشان سؤال می‌کردی، می‌دیدی که نه‌ تنها حالشان بهتر نشده، بلکه بعضاً شرایطشان سخت‌تر هم شده است. فرد فقط داروی خودش را دریافت می‌کرد و می‌رفت و روز بعد دوباره همین چرخه تکرار می‌شد. حتی گاهی دوز دارو هم بیشتر می‌شد. این تجربیات باعث می‌شود وقتی امروز در کنگره حضور داریم، بیشتر قدر این جایگاه را بدانیم. امیدوارم همه ما قدر راهنمایانمان، قدر آموزش‌ها و قدر کنگره ۶۰ را بدانیم.
به نظر من، بهترین و مؤثرترین کمکی که می‌توانیم به کنگره بکنیم، این است که سفرمان را درست انجام بدهیم، آموزش‌ها را به کار بگیریم و خودمان الگویی برای آیندگان باشیم. امروز کنگره حدود ۲۷ سال از عمر فعالیت خودش را پشت سر گذاشته است. این زمان در مقیاس یک حرکت بزرگ، زمان زیادی نیست و کنگره هنوز ظرفیت بسیار زیادی برای رشد و گسترش دارد. امروز بیش از ۱۲۰ شعبه داریم و مطمئن هستم در سال‌های آینده این تعداد بیشتر خواهد شد. یک جمله‌ای از یکی از دوستان شنیده بودم که می‌گفت: «قرار نیست کنگره جهانی شود، بلکه قرار است جهان کنگره‌ای شود.» به نظر من این جمله بسیار زیباست؛ یعنی آن‌قدر این آموزش‌ها و این روش در جهان گسترش پیدا کند که انسان‌های بیشتری بتوانند از آن بهره‌مند شوند. امیدوارم همه ما بتوانیم در این مسیر سهمی داشته باشیم؛ نه فقط با حرف زدن، بلکه با درست سفر کردن، درست زندگی کردن و انتقال آموزش‌هایی که از کنگره دریافت کرده‌ایم. در پایان، امیدوارم بتوانیم قدردان زحمات و اندیشه‌های آقای مهندس باشیم و ادامه‌دهنده راهی باشیم که ایشان برای ما ترسیم کردند. از اینکه با سکوت و محبت به صحبت‌های من گوش کردید، بسیار سپاسگزارم.

عکس، تایپ، ویرایش وارسال: مسافر مجتبی رهجوی راهنما مسافر ابراهیم (لژیون سوم)
خدمتگزاران سایت نمایندگی صبا