مسیر و هدف ما در کنگره ۶۰ مشخص و واحد است.

جلسه سوم از دوره پانزدهم سری کارگاه‌های آموزشی عمومی کنگره ۶۰ نمایندگی شوشتر، به استادی راهنمای محترم مسافر محمد، نگهبانی مسافر امین و دبیری مسافر احمد، با دستور جلسه « بزرگداشت جناب آقای مهندس و دستاوردهای ایشان » در روز پنجشنبه مورخ ۱۴۰۵,۰۷,۳۰ رأس ساعت ۱۷:۰۰ آغاز به کار نمود.

خلاصه سخنان استاد:

سلام دوستان، محمد هستم، یک مسافر. خداوند را شاکر و سپاسگزارم که این توفیق را پیدا کردم تا امروز در نمایندگی شوشتر در خدمت شما باشم. از ایجنت محترم کمال تشکر را دارم که این فرصت را در اختیار بنده قرار دادند تا خدمت کنم و آموزش بگیرم. همچنین از گروه مرزبانی تشکر می‌کنم.

دستور جلسه امروز در ادامه دستور جلسه هفته گذشته است.

ابتدا فقدان این مرد بزرگ و دانشمند قرن را تسلیت عرض می‌کنم؛ شخصیتی که شاید سالیان سال و حتی هزاران سال طول بکشد تا فردی مانند ایشان ظهور کند و بتواند دردی از دردهای بشریت را درمان کند. اگر آقای مهندس نبودند، چه قبل از ایشان و چه بعد از ایشان، انسان‌های بسیاری همچنان درگیر مصیبت اعتیاد می‌ماندند و در گرداب آن گرفتار می‌شدند. واقعاً گفتن واژه تسلیت و اینکه بگوییم خدا آقای مهندس را رحمت کند، برای من سخت است؛ چون من ایشان را زنده می‌بینم. احساس شخصی من این است که ما ایشان را از دست نداده‌ایم و شاید اکنون نظارت بیشتری بر من و شما داشته باشند. طبق آموزش‌های آقای مهندس، زندگی ما با مرگ پایان پیدا نمی‌کند. این موضوع برای من و ما دلخوشی بزرگی است؛ چه درباره مهندس و چه درباره عزیزانی که از دست می‌دهیم. باور دارم که آن‌ها و خود ما پس از این مرحله به جایگاه دیگری خواهیم رفت. آنچه اهمیت دارد، این است که در طول زندگی چه آموزش‌هایی گرفته‌ایم و چه اثری از خودمان به جا گذاشته‌ایم. آثاری که از ما باقی می‌ماند، نشان‌دهنده عملکرد ماست و مشخص می‌کند که بعد از ما چگونه از ما یاد خواهند کرد. همه ما می‌دانیم که از آقای مهندس چگونه یاد خواهد شد. اما دریغ و افسوس که خیلی زود این شخصیت برجسته علمی را از دست دادیم. همان‌طور که دبیر جلسه در هنگام خواندن صحبت‌های استاد جلسه قبل اشاره کردند، شاید در آینده، هم ما و هم کشورمان و هم تمام جهان بیشتر درک کنیم که چه گوهر گران‌بهایی را از دست داده‌ایم. جایگاه این بزرگوار به‌سادگی قابل پر شدن نیست. با این حال، خداوند را شکر می‌کنم که همان‌طور که چند هفته قبل در هفته بنیان صحبت کردیم، آقای مهندس خودشان برنامه‌ریزی کرده بودند تا بعد از ایشان، کنگره با هیچ چالشی مواجه نشود. افراد زیادی در این سیستم آموزش دیده‌اند و خدا را شکر می‌توانند کنگره را مانند گذشته و حتی با همان نظم و استحکام اداره کنند؛ به‌گونه‌ای که به قول معروف، آب از آب تکان نخورد. گرچه دیگر نظارت و حضور مستقیم آقای مهندس را در کنار خود نداریم، اما خداوند را شکر می‌کنم که استاد امین، خانم آنی، خانم شانی، خانواده محترم دژاکام و همچنین دیده‌بانان عزیز کنگره ۶۰ حضور دارند. هرکدام از این عزیزان خودشان از دانش و تجربه ارزشمندی برخوردارند و در این سیستم آموزش دیده‌اند. بنابراین ما همچنان می‌توانیم از محضر این بزرگواران آموزش بگیریم و در مسیر ارتقای خودمان حرکت کنیم.

این هفته، هفته قدردانی از آقای مهندس بوده و هست. در بحث قدردانی و قدرشناسی از ایشان، همان‌طور که استاد امین هم اشاره کردند، هدف ما مشخص است. هدف ما از آمدن به کنگره و آموزش گرفتن روشن است و راهی که آقای مهندس برای ما ترسیم کرده‌اند، مسیر حرکت ماست. اما مسئله مهم این است که ما چگونه از این راه برداشت می‌کنیم و چگونه از آن استفاده می‌کنیم؟

در وادی هفتم می‌خوانیم: «وقتی راه نمایان شد، برای رسیدن به حقیقت باید رمز و راز آن را کشف کنیم.»

این راه در کنگره به ما نشان داده شده و در اختیار ما قرار گرفته است. حالا باید ببینیم چگونه از آن استفاده می‌کنیم؛ به‌خصوص با توجه به اینکه جوینده و کاشف این راه، یعنی آقای مهندس، دیگر در میان ما حضور فیزیکی ندارند. کاشف روش DST و نویسنده کتاب‌هایی که شاید در آینده از آن‌ها به‌عنوان کتاب‌های قرن یاد شود؛ کتاب‌هایی مانند «۶۰ درجه زیر صفر»، «چهارده وادی» و «حال شما چطور است؟».

چند روز قبل مشغول مطالعه جزوه عارف خراسانی بودم که مربوط به سال‌های گذشته است. چقدر از خواندن آن لذت بردم و چه احساس مشترکی با مطالب آن پیدا کردم. به اعتقاد من، یکی از رسالت‌های من و تمام افرادی که در اینجا آموزش دیده‌اند، این است که کتاب‌ها و جزوات را مطالعه کنند و آموزش‌های آن‌ها را به شاگردان و کسانی که بعد از ما وارد این مسیر می‌شوند، انتقال بدهند. این کمترین کاری است که من می‌توانم انجام بدهم. روش مشخص است، هدف مشخص است و آموزش‌ها یکدست هستند. برای مثال، فردی که در نمایندگی شوشتر آموزش می‌بیند، همان آموزش‌هایی را دریافت می‌کند که یک نفر در تهران دریافت می‌کند. نکته مهم، میزان فهم، درک و عملکرد خود من است که نشان می‌دهد چقدر از این آموزش‌ها را فرا گرفته‌ام. اینکه من فقط شعار یادگیری بدهم، اما در عملکرد خودم ضعف داشته باشم، قطعاً هدف آقای مهندس نبوده است.

دیروز به صحبت‌های استاد امین گوش می‌دادم. ایشان اشاره می‌کردند که آقای مهندس از پیشرفت‌های شغلی، کاری و علمی خودشان گذشتند؛ از مسیری که می‌توانست از نظر مالی ایشان را تأمین کند و حتی امکان پرداخت بدهی‌هایشان را فراهم کند، اما ایشان همه این‌ها را کنار گذاشتند تا انسان‌ها را نجات بدهند و این کشف بزرگ را به نتیجه برسانند. ماحصل این تلاش‌ها و دستاوردهای آقای مهندس، همه ما هستیم؛ همسفران عزیزی که در اینجا حضور دارند، مسافرانی که وارد این مسیر می‌شوند و افرادی که در این سیستم به درمان می‌رسند. هر زمان که خانواده‌ای، همسفری یا همسری که همسرش مصرف‌کننده بوده، بتواند شب را با آرامش بخوابد، چون مسافرش به درمان رسیده است، یعنی هدف آقای مهندس محقق شده است.

وقتی آینده یک کودک تضمین می‌شود، وقتی انسانی از دروغ، غیبت، دزدی و همان ضد ارزش‌هایی که آقای مهندس همیشه درباره آن‌ها صحبت می‌کردند فاصله می‌گیرد و در مسیر ارزش‌ها و صراط مستقیم قرار می‌گیرد، یعنی بخشی از هدف و رسالت آقای مهندس به نتیجه رسیده است.

بنابراین، رسالت من در پیگیری این اهداف، رسالت کوچکی نیست. اینکه تا چه اندازه بتوانم به این رسالت عمل کنم، به عملکرد خودم بستگی دارد. کتاب‌های آقای مهندس، مانند کتاب «۶۰ درجه زیر صفر»، یک مرجع، یک خودآموز و یک رفرنس برای درمان اعتیاد هستند. من فکر می‌کنم حتی افرادی که در کنگره حضور ندارند، با مطالعه این کتاب‌ها و جزوات می‌توانند از بسیاری از مسائل و مشکلات مربوط به اعتیاد آگاهی پیدا کنند و از آموزش‌های آن بهره‌مند شوند. همان‌طور که افرادی را داشته‌ایم و داریم که دور از کنگره زندگی می‌کنند، حتی در خارج از کشور، اما از این سیستم استفاده می‌کنند؛ بدون اینکه حضور مستقیم در لژیون‌ها داشته باشند.

من در شعبه خودمان، نمایندگی دانیال اهواز، افرادی را می‌شناختم که در خارج از کشور بودند و از طریق یک راهنما، به‌صورت غیرحضوری از آموزش‌های آقای مهندس بهره می‌گرفتند. این کار بسیار بزرگی است. مسیری که در طول هزاران سال کشف نشده بود، با تلاش و مجاهدت آقای مهندس به وجود آمد. ایشان و خانواده محترمشان، حتی آبرو و اعتبار خود را در این راه گذاشتند تا ما امروز به این جایگاه برسیم و بتوانیم در شوشتر چنین شعبه‌ای داشته باشیم و ان‌شاءالله در آینده شعب دیگری نیز در این منطقه تأسیس شوند.

این هدف دور از دسترس نیست و قطعاً با کمک، آموزش و تلاش همه ما قابل دستیابی است.

در این هفته از زحمات آقای مهندس و خانواده محترمشان صحبت کردیم و باز هم در مشارکت‌ها درباره آن صحبت خواهیم کرد. اما فکر می‌کنم هرچقدر هم بگوییم، باز هم حق مطلب ادا نمی‌شود؛ چون دستاوردهای این مرد بزرگ آن‌قدر زیاد است که به قول خودشان، هیچ‌وقت نباید بگوییم زبانمان قاصر است؛ اما واقعاً گاهی زبان من از بیان عظمت این خدمات قاصر می‌ماند.

یکی از این دستاوردها، تأسیس دانشگاهی به این بزرگی و با ساختاری دوزبانه است. خود آقای مهندس اشاره می‌کردند که دانشگاه قشم هنوز آن چیزی نیست که مدنظر ایشان بوده و هدفشان ایجاد دانشگاهی بسیار بزرگ‌تر و گسترده‌تر در سطح جهانی و بین‌المللی است. با این وجود، دانشگاه خوارزمی قشم با همت آقای مهندس و اعضای کنگره ۶۰ در حال شکل‌گیری است؛ دانشگاهی با زیربنای حدود ۱۰ هزار مترمربع. اگر به گذشته آقای مهندس نگاه کنیم، می‌بینیم شخصیتی که به قول خودشان، روزگاری یک مصرف‌کننده بود و حتی یک سرباز پشت یقه ایشان را گرفت و به بازداشتگاه انداخت، چگونه توانست از آن شرایط سخت به جایگاهی برسد که امروز در عرصه درمان اعتیاد در سطح جهانی شناخته شده است. یکی از نمونه‌های این دستاورد، حضور پروفسور ویلیام وایت در جایگاه دیده‌بان کنگره ۶۰ است؛ شخصیتی که در سطح جهانی در حوزه درمان اعتیاد شناخته شده و با حضور در کنگره، این سیستم را به کشورهای صاحب علم معرفی می‌کند. این اتفاق کوچکی نیست که چنین استادی با سیستم درمانی آقای مهندس دژاکام آشنا شود، در کنگره خدمت کند و از آشنایی و همکاری با این مجموعه احساس افتخار داشته باشد.

دستاوردهای آقای مهندس فقط به این موارد محدود نمی‌شود. تمام نمایندگی‌هایی که امروز مشغول درمان اعتیاد هستند، تمام راهنمایان و مرزبانانی که در این مسیر خدمت می‌کنند، بخشی از دستاوردهای ایشان هستند. افرادی که شاید روزگاری حضورشان در یک کوچه، خیابان یا محله با آرامش همراه نبود، اما امروز به انسان‌هایی تبدیل شده‌اند که برای جامعه و اطرافیان خود آرامش به ارمغان می‌آورند. همه ما آرامش امروزمان را مدیون این مرد بزرگ و این دانشمند قرن هستیم؛ شخصیتی که هرچقدر زمان بیشتری بگذرد، بیشتر به بزرگی و عظمت ایشان پی خواهیم برد.

به نظر من، مثال آقای مهندس مانند کوهی است که ما درست روبه‌روی آن ایستاده‌ایم. وقتی در نزدیکی کوه قرار داریم، شاید نتوانیم تمام بزرگی و عظمت آن را به‌درستی ببینیم؛ اما هرچقدر از آن فاصله می‌گیریم، عظمت و بزرگی‌اش بیشتر به چشم می‌آید. به همین شکل، شاید با گذشت زمان، ابعاد واقعی خدمات و دستاوردهای آقای مهندس را بهتر درک کنیم.

امیدوارم هرکدام از ما، در هر جایگاهی که هستیم، فراموش نکنیم که زندگی، آرامش و شرایط امروزمان را مدیون این بزرگ‌مرد و خانواده محترمشان هستیم. فراموش نکنیم که آقای مهندس زندگی و آبروی خود و خانواده‌شان را در این مسیر گذاشتند تا ما بتوانیم به درمان و آرامش برسیم. امیدوارم بتوانیم ذره‌ای از خدمات ایشان را جبران کنیم؛ با خدمت کردن، با حضور مؤثر در کنگره ۶۰ و مهم‌تر از همه، با عمل کردن به آموزش‌های این دانشمند بزرگ.

خیلی ممنونم که به صحبت‌های من گوش دادید.

عکس و تایپ خبر: مسافر مجتبی لژیون سوم