بزرگداشت بنیان کنگره ۶۰ و شناخت دستاوردهای ماندگار ایشان

نهمین جلسه از دوره چهارم سری کارگاه‌های آموزشی خصوصی کنگره۶۰، ویژه مسافران نمایندگی میلاجرد با استادی مسافر رضا، نگهبانی مسافر احمد و  دبیری مسافر حمید با دستور جلسه: « بزرگداشت آقای مهندس و دستاوردهای علمی ایشان (مقالات تخصصی، درمان سیگار و کاهش وزن)» دوشنبه  ۱۱ آبان ماه ۱۴۰۵ ساعت ۱۷:۰۰ آغاز به کار نمود.

سخنان استاد؛

سلام دوستان، رضا هستم یک مسافر.

در وهله اول، خداوند را شاکرم که توفیق داد در این جلسه حضور داشته باشم و در این جایگاه خدمت کنم. از راهنمای خودم، آقا مهدی، و همچنین نگهبان و دبیر جلسه سپاسگزارم که این فرصت را در اختیار بنده قرار دادند تا همچنان در جلسات حضور پیدا کنم، خدمت کنم و آموزش بگیرم.

از خانواده محترم جناب مهندس دژاکام و همچنین دیده‌بان محترم، آقای دکتر امینی، تشکر می‌کنم. ما تا ابد مدیون این خانواده و جناب مهندس هستیم. نام و یاد ایشان هیچ‌گاه از خاطر ما فراموش نخواهد شد. به قول سعدی:

«سعدیا، مرد نکونام نمیرد هرگز؛ مرده آن است که نامش به نکویی نبرند.»

با درود به روان پاک جناب مهندس دژاکام، بنیان کنگره ۶۰، که انسان بزرگی بودند و از آبروی شخصی و خانوادگی، وقت و توان خود گذشتند و ایثار کردند. ایشان توانستند هزاران نفر را که مانند بنده در تاریکی اعتیاد گرفتار بودند و خانواده‌هایشان رنج می‌بردند، از آن تاریکی مطلق بیرون بیاورند.

امروز با خودم فکر می‌کردم چه چیزی باعث می‌شود در یک دوره و عصر، افرادی خاص و تأثیرگذار مانند جناب مهندس ظهور کنند؟ در نوشته‌های خودمان نیز می‌گوییم که راه مستقیم پیشرو ندارد، بلکه پیش‌رو است. وقتی به کنگره ۶۰ نگاه می‌کنیم، می‌بینیم این جمله واقعاً در مورد آن صدق می‌کند.

نباید تصور کنیم کنگره از ابتدا به شکل امروزی بوده است؛ به‌گونه‌ای که ما به‌راحتی در جلسات بنشینیم، آموزش بگیریم و از امکانات درمان استفاده کنیم. این مسیر به‌هیچ‌وجه هموار نبوده است.

جناب مهندس در زمانی مسئله اعتیاد را مطرح کردند که مواد مخدر جرم محسوب می‌شد و به اعتیاد به چشم یک بیماری نگاه نمی‌کردند. ایشان سختی‌های زیادی را تحمل کردند. با وجود اینکه مهندس بودند و در رشته مهندسی الکترونیک از دانشگاه علم و صنعت ایران فارغ‌التحصیل شده بودند، با تمام مشکلات و دشواری‌های آن دوران روبه‌رو شدند؛ اما از مسیری که انتخاب کرده بودند، دست نکشیدند.

ایشان می‌توانستند مانند بسیاری از افراد، زندگی خودشان را دنبال کنند؛ اما تصمیم گرفتند تجربه‌ای را که از آن مسیر به دست آورده بودند، در اختیار دیگران قرار دهند و به انسان‌هایی که درگیر اعتیاد بودند کمک کنند تا از این مشکل رهایی پیدا کنند. این کار واقعاً بزرگی است.

شاید امروز به‌سادگی بگوییم اعتیاد درمان می‌شود یا درمان نیکوتین امکان‌پذیر است؛ اما نباید فراموش کنیم که رسیدن به این جایگاه، نتیجه تلاش‌ها و سختی‌های فراوان بوده است.

هیچ‌وقت فراموش نمی‌کنم زمانی که وارد کنگره شدم، انسانی بودم که از هر نظر ورشکسته شده بودم؛ از لحاظ مالی، خانوادگی و شخصیتی، به معنای واقعی کلمه آسیب دیده بودم. وارد کنگره شدم و مسیر زندگی‌ام تغییر کرد. امروز به‌راحتی درباره درمان اعتیاد و درمان نیکوتین صحبت می‌کنیم؛ اما این دستاوردها حاصل زحمات بزرگی است. به همین دلیل، لازم است همیشه یاد و خاطره جناب مهندس را زنده نگه داریم و دستاوردهای ایشان را بشناسیم.

یکی از مهم‌ترین این دستاوردها، «صورت‌مسئله اعتیاد» بود که جناب مهندس برای نخستین بار در دانشگاه علوم پزشکی زاهدان مطرح کردند.

این موضوع برای من بسیار جالب بود که چرا مسئله اعتیاد تا آن زمان حل نشده بود؟ چون صورت‌مسئله آن به‌درستی مشخص نشده بود. به قول خود جناب مهندس، وقتی به کودکی می‌گوییم این مسئله را حل کن، ابتدا باید مشخص کنیم مسئله چیست و قرار است چه چیزی را حل کند. تا زمانی که صورت‌مسئله روشن نباشد، حل آن امکان‌پذیر نیست.

جناب مهندس برای نخستین بار موضوع تغییر بیان ژن را مطرح کردند و توضیح دادند که در اثر مصرف مواد مخدر، جایگزینی‌هایی در بدن اتفاق می‌افتد و این جایگزینی‌ها به‌مرور می‌توانند موجب تغییر بیان ژن شوند. این تغییرات نیز در ایجاد تخریب در سیستم عصبی نقش دارند. به نظر من، این موضوع در زمان خودش بسیار تأثیرگذار بود؛ هرچند ممکن است امروز اهمیت آن به‌اندازه کافی مورد توجه قرار نگیرد.

من مطمئن هستم روزی کنگره ۶۰ در سطح جهان شناخته خواهد شد؛ همان‌طور که آرزوی جناب مهندس نیز همین بوده است. از صمیم قلب آرزو می‌کنم آن روز فرا برسد.

یکی از مشکلات ما این است که گاهی علمی را که خودمان تولید می‌کنیم و از دانشمندان خودمان به دست می‌آید، آن‌طور که باید جدی نمی‌گیریم؛ اما اگر همان مطلب را دانشمندی در اروپا مطرح کند، آن را معتبرتر می‌دانیم. درحالی‌که وقتی به دانشمندان ایرانی در سراسر جهان نگاه می‌کنیم، می‌بینیم افراد بزرگی در عرصه علم و دانش حضور دارند؛ از جمله پروفسور سمیعی و زنده‌یاد مریم میرزاخانی.

جناب مهندس نیز می‌توانستند مانند بسیاری از افراد، مسیر دیگری را انتخاب کنند؛ اما آنچه ایشان را متمایز می‌کند و باعث می‌شود نامشان همیشه در دل‌ها زنده بماند، این است که در اینجا ماندند، آبروی خانوادگی خود را در میان گذاشتند و برای کمک به دیگران از خود گذشتند.

به باور من، جناب مهندس با گذشتن از خود و خدمت به دیگران به چنین جایگاهی رسیدند. از خداوند متعال برای ایشان بهترین‌ها را مسئلت دارم.

نکته دیگری که باید همیشه به آن توجه داشته باشیم، این است که اهداف جناب مهندس را در مسیر کنگره ۶۰ مدنظر قرار دهیم. اگر ایشان را دوست داریم و پیوندی قلبی میان خودمان و ایشان احساس می‌کنیم، باید بدانیم این پیوند با عشق و محبتی شکل گرفته است که جناب مهندس به ما آموزش داده‌اند.

ایشان به ما آموختند که هستی بر مبنای عشق و محبت بنا شده است. من معتقدم جناب مهندس این عشق و محبت را در دل خود داشته‌اند و همین موضوع باعث شده است برای کمک به دیگران چنین مسیری را طی کنند.

بنابراین، وظیفه ما این است که راه و اهداف جناب مهندس را سرلوحه کار خود قرار دهیم و همواره زحمات ایشان را به یاد داشته باشیم.

در پایان، مجدداً از اساتید جلسه عذرخواهی می‌کنم و برای جناب مهندس عزیزمان، علو درجات و بهترین‌ها را از خداوند متعال مسئلت دارم.

ممنون از شما.

عکس، تایپ و ویراستاری: مسافر غلامرضا
تنظیم و ارسال: مسافر معین

مسافران و همسفران آقا، کنگره ۶۰ نمایندگی میلاجرد