رنج بشریت برای دانش‌های کشف نشده است

هفتمین جلسه از دوره دهم کارگاه‌های آموزشی عمومی کنگره ۶۰ نمایندگی صبا به استادی ایجنت گروه خانواده همسفر زری، نگهبانی مسافر محمود و دبیری مسافر محمد با دستور جلسه «بزرگداشت آقای مهندس و دستاوردهای علمی ایشان (مقالات تخصصی، درمان سیگار و کاهش وزن)» شنبه ۹ آبان ۱۴۰۵ ساعت ۱۷:۰۰ آغاز به کار کرد.

سخنان استاد:

سلام دوستان زری هستم همسفر؛ در ابتدا درود می‌فرستم بر روح بزرگ‌ مردی که با سلاح عشق و ایمان برای ما نسخه‌ای تازه پیچید و وارد قلب‌هایمان شد تا بتوانیم از تاریک‌ترین دوران زندگی خود راهی برای بیرون آمدن بیابیم و بتوانیم  آن‌چه را که باید دیده شود ببینیم و بهتر درک کنیم. درود می‌فرستم بر روح پاک بزرگ‌ مردی که اندیشه‌ام را تغییر داد و مرا به خدای خودم نزدیک‌تر کرد. درود می‌فرستم بر مرد بزرگی که اندیشیدن را به من آموخت و نشان داد که تفکر صرفاً قدرت مطلق حل نیست؛ بلکه تنها با رفتن و رسیدن آن را کامل می‌نماید. قطعاً صحبت کردن درباره مرد بزرگی به نام مهندس دژاکام برای همه ما بسیار دشوار است. امیدوارم خداوند به اساتید، خانواده آقای مهندس و همه عزیزانی که ادامه‌ دهنده راه ایشان هستند، یاری برساند تا بتوانیم این جلسه را به بهترین شکل برگزار کنیم. من در برابر ایشان و خانواده محترمشان سر تعظیم فرود می‌آورم؛ به پاس تمام سال‌هایی که برای ما زحمت کشیدند، از خودشان گذشتند و با آبرو، شرافت، حیثیت و تمام وجودشان تلاش کردند تا چنین جمعی شکل بگیرد. نمایندگی صبا تنها نمونه کوچکی از بنایی است که آقای مهندس پایه‌گذاری کردند. قطعاً از پانزدهم مهرماه به بعد، نگاه ما به کنگره و مسئولیت‌هایی که بر عهده داریم باید متفاوت باشد. باید جور دیگری ببینیم، جور دیگری بیندیشیم و مسئولیت سنگین‌تری را بپذیریم. مسئولیت من،  در برابر بنایی که آقای مهندس پایه‌گذاری کردند، قطعاً سنگین‌تر خواهد بود. امیدوارم خداوند یاری‌ام کند تا بتوانم در جهت تحقق اهداف ایشان قدم بردارم و در مسیری حرکت کنم که خودشان برای ما ترسیم نمودند.
اما دستور جلسه این هفته، بزرگداشت آقای مهندس و دستاوردهای علمی و تخصصی ایشان است؛ از جمله درمان اعتیاد، درمان سیگار و کاهش وزن. قطعاً عزیزانی که در این زمینه‌ها تجربه دارند، می‌توانند مشارکت کنند و تجربیات خودشان را در اختیار دیگران قرار دهند. اما چیزی که من می‌خواهم درباره آن صحبت کنم، کمی متفاوت است. من حدود ۱۸ یا ۱۹ سال است که در کنگره حضور دارم، اما از پنجشنبه دو هفته پیش تا امروز، احساس می‌کنم به شکل دیگری به کنگره علاقه‌مند شده‌ام و مهندس برایم عزیزتر و ارزشمندتر شده‌اند. گاهی می‌گویند ارزش و بزرگی یک انسان در زمان حیاتش آن‌طور که باید دیده شود، دیده نمی‌شود. به نظر من این موضوع درباره آقای مهندس مصداق دارد. ایشان تمام تلاششان را کردند تا من، به‌عنوان یک همسفر، بتوانم در این خانواده آرامش داشته باشم. ایشان به من بها دادند و به من ارزش و اعتبار بخشیدند؛ نه به چشم همسر یک معتاد، بلکه به‌عنوان همراه یک بیمار. حتی نام من را تغییر دادند و به من گفتند همسفر، به شما مصرف‌کنندگان عزیز هم عنوان دیگری دادند. در کنگره دیگر کسی شما را با عنوان معتاد خطاب نمی‌کند؛ شما مسافر نام گرفته‌اید. آقای مهندس آمدند تا بار سنگین کلمات را از دوش ما بردارند و به ما عزت، احترام و ارزش بدهند.
من فکر می‌کنم همه ما، به‌خصوص کسانی که از سال ۸۵ تا ۸۸ وارد کنگره شدیم، روش‌های مختلف ترک اعتیاد را تجربه کرده بودیم. راه‌های زیادی را رفتیم، اما تنها جایی که به ما عزت و آبرو داد، کنگره بود. شاید بیرون از این مجموعه، هرکدام از ما از نظر اجتماعی جایگاهی داشتیم، اما آن احترام و حیثیت واقعی که در کنگره به ما داده شد، چیز دیگری بود. به همین دلیل تمام تلاش من این است که از این به بعد بهتر و بیشتر در خدمت کنگره باشم و تا جایی که خداوند به من اجازه حضور و خدمت می‌دهد، بتوانم به بهترین شکل در خدمت عزیزان باشم.
یکی از موضوعاتی که برای من بسیار جالب و قابل تأمل است، تأثیر درمان اعتیاد بر بیماری‌های دیگر است. در طول سال‌های فعالیت کنگره، بارها مشاهده کردیم که مسافران بعد از رسیدن به درمان اعتیاد، متوجه شدند بعضی از بیماری‌هایشان نیز بهبود پیدا کرده است. برای مثال، مسافر خود من دچار بیماری میگرن بود؛ زمانی که مصرف مواد مخدر را کنار گذاشت و با شربت OT و روش DST به درمان رسید، بیماری میگرن او نیز بهبود پیدا کرد. نمونه‌های دیگری هم وجود داشت. خودم شاهد بودم که یک روز چهارشنبه در ساختمان آکادمی، آقایی از اصفهان به کنگره آمده بود و یک سامسونت پر از مدارک پزشکی همراه داشت. ایشان مدارکی ارائه کردند که نشان می‌داد هم در ایران و هم در آلمان، زیر نظر بهترین پزشکان بررسی شده، اما بعد از درمان اعتیاد در کنگره، بسیاری از بیماری‌هایش، به‌خصوص بیماری قلبی که برایش اهمیت زیادی داشت، بهبود پیدا کرده است. به نظر من، همین موضوع جرقه‌ای برای تحقیقات بیشتر آقای مهندس شد. ایشان به‌عنوان یک محقق، همیشه به دنبال پیدا کردن راه‌هایی برای کاهش رنج بشر بودند. کمتر انسانی پیدا می‌شود که وقتی با چنین موضوعاتی روبه‌رو می‌شود، به‌جای عبور کردن از کنار آن‌ها، به فکر تحقیق و کشف علت و راه‌حل باشد. ایشان تحقیقات خود را آغاز کردند و درباره مواد شبه‌افیونی طبیعی بدن به نتایج و دیدگاه‌هایی رسیدند. بدن انسان دارای سیستم‌های مختلفی است که در ایجاد تعادل جسمی و روانی نقش دارند؛ از جمله نوروترانسمیترها، غدد درون‌ریز، غدد فوق‌کلیوی و دیگر سیستم‌های تنظیم‌کننده بدن. این سیستم‌ها کمک می‌کنند بدن انسان بتواند عملکرد طبیعی و متعادلی داشته باشد. مصرف‌کنندگان مواد مخدر به دلایل مختلف، تعادل سیستم‌های طبیعی بدنشان را از دست داده‌اند و به مصرف مواد روی آورده‌اند. همسفران نیز ممکن است به شکل دیگری، در اثر فشارهای روحی و شرایط زندگی، از تعادل خارج شده باشند. بنابراین، وقتی درمان در کنگره اتفاق می‌افتد، فقط جسم مورد توجه قرار نمی‌گیرد؛ بلکه روان و جهان‌بینی انسان نیز اهمیت بسیار زیادی دارد. البته نمی‌توانیم تأثیر آموزش‌های کنگره و آموزش‌های جهان‌بینی را نادیده بگیریم. بسیاری از همسفران که هیچ داروی OT مصرف نمی‌کردند، با استفاده از آموزش‌های جهان‌بینی، به‌تدریج به تعادل روحی و روانی رسیدند. حتی برخی مشکلات عصبی و روانی آن‌ها نیز بهبود پیدا کرد. ما شاهد بودیم افرادی که به دلیل مشکلات روحی و روانی و مصرف داروهای مختلف وارد کنگره شده بودند و با آموزش و حرکت در مسیر کنگره، به شرایط متعادل‌تری رسیدند.

آقای مهندس همیشه جمله عمیقی داشتند و می‌گفتند: «هر کسی به باور من باور داشته باشد، نتیجه لازم را خواهد گرفت.»
آقای مهندس تحقیقات خود را از طریق یک مرکز آزمایشگاهی و تحقیقاتی در ساختمان سیمرغ آغاز کردند. احتمالاً بسیاری از دوستان آن مرکز را دیده‌اند. در این مسیر، دکتر آروین حقیقت‌نژاد نیز ایشان را همراهی کردند و به‌تدریج مقالات علمی مختلفی در سطح بین‌المللی ارائه شد. من برای اینکه مقالات را ناقص و نادرست معرفی نکنم، عناوین آن‌ها را یادداشت کرده‌ام و می‌خواهم به‌صورت جداگانه به آن‌ها اشاره کنم.
یکی از مقاله‌ها: ادغام درمان دارویی و حمایت روانی، اجتماعی در درمان اعتیاد؛ در این مقاله به این موضوع پرداخته شده که درمان اعتیاد فقط با درمان دارویی کامل نمی‌شود؛ بلکه فرد مصرف‌کننده به حمایت روانی و اجتماعی نیز نیاز دارد. در واقع، علاوه بر درمان جسم، روان انسان هم باید به تعادل برسد. در اینجا اهمیت آموزش‌های جهان‌بینی و نقش آن در رسیدن به درمان مطرح می‌شود. این مقاله با همکاری آقای مهندس و آقای ویلیام وایت در زمینه درمان اعتیاد منتشر شده است.
مقاله بعدی: نقش D.SAP در بیماری‌های کووید ۱۹ و سارس؛ یکی از مقالات مهمی که فکر می‌کنم بسیاری از ما با آن ارتباط برقرار کرده‌ایم. این مقاله در دهمین کنگره بیماری‌های عفونی در بارسلون اسپانیا پذیرفته شد. در تحقیقات انجام‌شده، آزمایش‌هایی روی موش‌های آزمایشگاهی مبتلا به بیماری‌های مورد مطالعه انجام شد و تأثیر بخور D.SAP با غلظت‌های مختلف بررسی شد. نمونه انسانی این موضوع نیز برای ما در کنگره، به‌خصوص در دوران کرونا، قابل توجه بود. من بارها در همین نمایندگی صبا گفته‌ام که مسافر خودم با وجود درگیری ۸۵ درصدی ریه، خدا را شکر بدون بروز علائم شدید و با سلامتی به زندگی برگشت. من و خانواده‌ام تا زمانی که زنده هستیم، قدردان آقای مهندس خواهیم بود. برای اینکه بهتر متوجه اهمیت این موضوع شویم، می‌خواهم به چند نمونه تاریخی اشاره کنم. حدود ۷۰۰ سال پیش، رازی الکل را کشف کرد و به خواص ضدعفونی‌کنندگی آن توجه شد. همچنین دانشمندانی مانند الکساندر فلمینگ، لویی پاستور و رابرت کخ در زمینه پزشکی و ارتقای کیفیت زندگی بشر تأثیرات بزرگی گذاشتند. امیدوارم ما هم زنده باشیم و روزی را ببینیم که عصاره D.SAP که توسط آقای مهندس معرفی و توسعه داده شده، بتواند در مسیر تحقیقات و درمان بیماری‌ها نقش مؤثرتری ایفا کند.
مقاله بعدی: درمان اعتیاد با روش DST؛ این مقاله در کنفرانس بین‌المللی درمان اعتیاد در آمریکا پذیرفته شد. روش DST همان روشی است که ما در کنگره با آن آشنا هستیم و آن را دنبال می‌کنیم. در این روش، درمان بر اساس یک برنامه منظم و تدریجی انجام می‌شود و با آموزش‌های جهان‌بینی همراه است. در واقع، درمان فقط به کاهش مصرف مواد محدود نمی‌شود، بلکه هدف رسیدن به تعادل جسم، روان و جهان‌بینی است. من فکر می‌کنم یکی از افتخارات بزرگ کنگره ۶۰ این است که چنین روشی در آن شکل گرفته و به مرحله اجرا رسیده است. خدا را شکر می‌کنم که توانستم در زمان حیات آقای مهندس، ایشان را ببینم، از آموزش‌هایشان بهره بگیرم و با روش‌ها و ابداعات علمی ایشان آشنا شوم.

مقاله بعدی: آزمایش روی موش‌های مبتلا به سرطان که در این زمینه نیز تحقیقاتی مطرح شده است. همان‌طور که در لژیون ایکس، سه‌شنبه دو هفته پیش، در خدمت خانم فریبا بودیم، ایشان اشاره کردند که تعدادی از اعضای کنگره که به سرطان مبتلا شده بودند، با استفاده از روش DST و آموزش‌های کنگره به نتایج درمانی قابل توجهی رسیده‌اند. این موضوع نشان می‌دهد که تحقیقات و فعالیت‌های علمی کنگره محدود به یک زمینه خاص نیست.
مقاله بعدی: بررسی اثر شربت OT و روش DST در درمان بیماری‌های مرتبط با کولون و کورتیک در مدل حیوانی؛ این مقاله نیز در مجله بین‌المللی تصاویر بالینی و پزشکی مطرح شده است.
مقاله بعدی: پروتکل DST با روش کاهش یا افزایش مصرف در درمان بیماران مبتلا به ام‌اس؛ این تحقیق نیز در آرشیو و کتابخانه دانشگاهی قرار گرفته است.
مقاله بعدی: نقش ژن‌ها و تحلیل بیان آن‌ها؛ این مقاله در ارتباط با تحقیقات دانشگاه فلوریدا مطرح شده است.
مقاله بعدی: رویکرد نوین در درمان سرطان؛ این موضوع نیز در کنفرانس مشترک مرکز تحقیقات سرطان کره جنوبی و آمریکا مطرح شده است.
البته مقالات و تحقیقات دیگری هم در این زمینه وجود دارد که من در اینجا فقط به تعدادی از آن‌ها اشاره کردم.
نکته‌ای که می‌خواهم بگویم این است که در کنگره ۶۰ فقط درمان اعتیاد اتفاق نمی‌افتد؛ بلکه اتفاقات علمی و تحقیقاتی دیگری نیز در حال شکل‌گیری است. همان‌طور که خود آقای مهندس بارها می‌گفتند، درمان اعتیاد در کنگره برای ما به یک مسیر شناخته‌شده و قابل اجرا تبدیل شده است، اما نگاه ایشان بسیار فراتر از این موضوع بود. ایشان دیدگاه‌های متفاوت، عمیق و بلندمدتی داشتند. به نظر من، امروز وظیفه من، این است که در کنار آقای دکتر امین قرار بگیرم و بتوانم در پیشبرد اهداف کنگره کمک‌حال ایشان باشم و باری از دوششان بردارم. تمام کارهایی که آقای مهندس انجام می‌دادند، برای یک هدف بزرگ بود: «کاهش رنج بشر.» ایشان اعتقاد داشتند: «رنج بشر از نادانی نیست، از دانش‌های کشف‌نشده است.» یعنی ممکن است دانش‌هایی وجود داشته باشند که هنوز به آن‌ها دست پیدا نکرده‌ایم و اگر آن‌ها را کشف کنیم، بتوانیم از رنج انسان‌ها کم کنیم و آقای مهندس به دنبال کشف همین دانش‌ها بودند.
درمان سیگار؛ یکی دیگر از دستاوردهای بزرگ آقای مهندس است. تا جایی که خاطرم هست، در بهمن‌ماه سال ۱۳۹۰ آقای مهندس دچار سکته قلبی شدند و مجبور شدند از بالن استفاده کنند. یادم هست که آقای عباس امیرمافی برای عیادت ایشان رفته بودند. آقای مهندس با وجود اینکه در بخش مراقبت‌های ویژه بودند، از آقای عباس خواستند برایشان یک نخ سیگار بیاورند. آقای عباس پایین آمدند و به دیگر افرادی که در آنجا حضور داشتند گفتند که آقای مهندس سیگار می‌خواهند و حالا باید چه کار کنیم؟ در نهایت خود آقای مهندس گفتند: برای من آدامس نیکوتین بیاورید. همین اتفاق باعث شد موضوع درمان وابستگی به نیکوتین برای ایشان اهمیت بیشتری پیدا کند و به دنبال راهی برای حل این مسئله باشند. به این ترتیب، یکی دیگر از دستاوردهای مهم کنگره ۶۰، یعنی درمان سیگار، شکل گرفت. ما بابت این موضوع نیز بسیار سپاسگزاریم. البته نمی‌توانیم نقش تمام عزیزانی را که در کنار آقای مهندس خدمت کردند، نادیده بگیریم. دیده‌بان‌های عزیز، دستیاران، ایجنت‌ها، مرزبانان، راهنمایان و تمام کسانی که در این مجموعه خدمت کرده‌اند، در پیشرفت کنگره نقش داشته‌اند. اگر این افراد در کنار تفکر آقای مهندس نبودند و همکاری و همراهی نمی‌کردند، قطعاً این نتایج به این شکل حاصل نمی‌شد. آقای مهندس یک تفکر بزرگ را پایه‌گذاری کردند، اما امروز این ما هستیم که باید ادامه‌دهنده راه ایشان باشیم. موضوع بعدی، درمان اضافه‌وزن و کاهش وزن است. آقای مهندس در زمینه اضافه‌وزن نیز آموزش‌های ارزشمندی ارائه کردند. با استفاده از سی‌دی اضافه‌وزن، آموزش‌های مربوط به ساختار جسم و کتاب مربوط به ساختمان جسم، افراد می‌توانند به‌تدریج به وزن متعادل خود برسند. شاید در یکی دو ماه اول، فرد کمی سختی داشته باشد، اما با ادامه آموزش‌ها و حرکت در مسیر، به‌تدریج شرایط جسمی او تغییر می‌کند. ما نمونه‌های زیادی از کاهش وزن در کنگره داریم. حتی افرادی که ۶۰ یا ۷۰ کیلوگرم کاهش وزن داشته‌اند و تصاویر آن‌ها در آرشیو کنگره ۶۰ موجود است. این‌ها نشان می‌دهد که کنگره در زمینه‌های مختلف، آموزش‌ها و دستاوردهای ارزشمندی داشته است.
عشق، محبت و قدردانی؛ دو یادگار ارزشمند آقای مهندس است. اما در پایان، چیزی که برای من از همه این موضوعات مهم‌تر است، این است که ما در مسیر کنگره بمانیم و تلاش کنیم اهدافی را که آقای مهندس برای ما ترسیم کردند، ادامه دهیم.

من دو یادگار بسیار ارزشمند از آقای مهندس دارم که در سی‌دی عالم غیب به آن‌ها اشاره کردند: یکی عشق و محبت و دیگری قدردانی و سپاسگزاری. این دو موضوع را تا زمانی که زنده هستم، آویزه گوش خودم قرار می‌دهم. من فکر می‌کنم یکی از بدترین صفت‌هایی که آقای مهندس برای انسان در نظر می‌گرفتند، ناسپاسی و قدرنشناسی بود. به همین دلیل، همیشه تلاش می‌کنم شاکر و سپاسگزار خداوند باشم و قدر کسانی را که برای من زحمت کشیده‌اند، بدانم. واقعاً امروز ما باید چه کار کنیم؟ وقتی شما دیگر در میان ما نیستید، چگونه می‌توانیم آن‌طور که شایسته شماست، تشکر و قدردانی کنیم؟ انگار بعد از رفتن شما، چیزی جز حسرت برای ما باقی نمانده است. اما من دوست دارم تا زمانی که زنده هستم، همانند مرد بزرگی باشم که در تاریک‌ترین روزهای سرد زمستانی زندگی‌ام، دستم را گرفت و مرا از دل تاریکی بیرون کشید. مردی که به من نور را نشان داد و کمک کرد زیبایی‌های دنیا را به شکل دیگری ببینم. مردی که اندیشه‌ام را تغییر داد، به من ارزش داد، به من آموخت چگونه حرکت کنم و چگونه زندگی کنم. امیدوارم بتوانم تا آخرین لحظه عمرم، قدردان این محبت باشم و در مسیری حرکت کنم که ایشان برای ما ترسیم کردند. از اینکه به صحبت‌های من گوش کردید، بسیار سپاسگزارم.

عکس: مسافر ابوالفضل رهجوی راهنما مسافر کامران (لژیون پنجم)
تایپ، ویرایش و ارسال: مسافر مجتبی رهجوی راهنما مسافر ابراهیم (لژیون سوم)
خدمتگزاران سایت نمایندگی صبا