بزرگداشت مهندس حسین دژاکام؛ مسئولیت ما در قبال دستاوردهای کنگره ۶۰ چیست؟

نهمین جلسه از دوره چهارم کارگاه‌های آموزشی عمومی کنگره۶٠، ویژه مسافران و همسفران نمايندگی میلاجرد با استادی راهنمای محترم مسافر مهدی، نگهباني مسافر غلامرضا و دبیری مسافر ولی با دستورجلسه: «بزرگداشت آقای مهندس و دستاوردهای علمی ایشان (مقالات تخصصی، درمان سیگار و کاهش وزن) » شنبه ۹ آبان ماه  ۱۴۰۵، ساعت ۱۷:۰۰ آغاز به کار کرد.

سخنان استاد؛

سلام دوستان، مهدی هستم یک مسافر.

به تمامی عزیزانی که در کنگره حضور دارند و خدمت می‌کنند، مسافران و همسفران عزیز، به‌ویژه تمام عزیزانی که در نمایندگی میلاجرد خدمت می‌کنند، سلام عرض می‌کنم.

امروز اولین باری است که در شعبه میلاجرد استاد جلسه هستم. از لژیون خدمت، همچنین از آقا مهدی، ایجنت عزیز، مرزبان‌ها، نگهبان، دبیر محترم و تک‌تک شما دوستان گرامی تشکر می‌کنم.

صحبت کردن درباره موضوعی که یک انسان بزرگ، بیست‌وهفت، بیست‌وهشت سال با آن درگیر بوده و روی آن کار کرده است، در پنج دقیقه‌ای که به منِ نوپا فرصت داده‌اند تا استاد جلسه باشم، طبیعتاً بسیار سخت است. شاید نتوانم آن‌طور که شایسته است، درباره این مقاله‌ها، دستاوردها و بزرگداشت این شخصیت صحبت کنم؛ چون واقعاً کار دشواری است.

وقتی انسانی از خودش فراتر می‌رود و دیگر خودش را در نظر نمی‌گیرد، بلکه دیگران را مدنظر قرار می‌دهد و هدفش بهتر شدن، رشد کردن و به حرکت درآمدن دیگران می‌شود، قطعاً با دیگران تفاوت زیادی دارد. حتماً چیزی در درون او وجود دارد که شاید در دیگران کمتر دیده شود.

جلسه قبل یادم می‌آید که مشغول آشپزی بودم. از آشپز شعبه‌مان درباره طعم غذا سؤالی پرسیدم. حدود یک ربع از او خواهش می‌کردم که برایم توضیح دهد چگونه آن غذا را خوشمزه می‌کند. چون حرفه‌اش آشپزی بود، انتظار داشتم راهنمایی‌ام کند؛ اما چیزی به من نگفت. شاید می‌خواست بگوید دو نوع ادویه اضافه می‌کنیم، یا غذا را به روش خاصی آماده می‌کنیم، یا حرارت زیر آن را بیشتر می‌کنیم.

ببینید ما در چه جایگاهی قرار داریم! شخصیتی می‌آید و تمام هم‌وغم خودش را می‌گذارد تا من، مهدی، و خانواده‌ام، یعنی همسر، فرزندان و پدر و مادرم، از رنج دائمی اعتیاد در خانواده رها شویم.

برای من، اعتیاد به یک رنج دائمی تبدیل شده بود. کارهای زیادی انجام دادم؛ وقتی می‌گویم کارهای زیادی، شاید بعضی از آن‌ها خنده‌دار به نظر برسند. در اراک دعانویسی نبود که پیش او نرفته باشم. هزینه‌های زیادی کردم و پزشکی نبود که به او مراجعه نکرده باشم.

یک شب، ساعت دو، از اینجا راه افتادم و به یکی از روستاهای تبریز رفتم. نمی‌دانستم دقیقاً چه باید بکنم. در آنجا سه یا چهار آمپول به خودم تزریق کردم و به قم برگشتم، اما دوباره مصرف کردم.

کافی بود یک نفر پشت تلفن به من بگوید: «بیا تا حالت را خوب کنم.» من هم می‌رفتم و امیدوار بودم مشکلم حل شود.

در مورد سیگار هم همین‌طور بود. چه پول‌هایی که برای درمان سیگار خرج کردم! برای درمان اضافه‌وزن هم چقدر پول و وقت صرف کردم؛ اما همه این تلاش‌ها بی‌نتیجه بود.

آخرین جایی که به آن قدم گذاشتیم، کنگره ۶۰ بود. راهنمای تازه‌واردین برایمان توضیح می‌داد که شرایط چگونه است و چه باید بکنیم. من هم مدام به اطراف نگاه می‌کردم؛ به هوا، در و دیوار. با خودم می‌گفتم: اینجا دیگر کجاست و چه خبر است؟

اما ببینید، اینجا چه دستاوردی برای من رقم خورد!

اعتیادم درمان شد، سیگارم درمان شد و اضافه‌وزنم هم تا حدودی کاهش پیدا کرد. رفتارم در خانواده و اجتماع تغییر کرد و جایگاه شغلی‌ام هم بهتر شد.

حالا سؤال من این است: من برای سیستم کنگره چه دارم؟ کنگره ۶۰ چه چیزی به من داده و من در مقابل چه وظیفه‌ای دارم؟

کنگره ۶۰ را می‌توان از چند دیدگاه بررسی کرد. یک مسافر وارد کنگره می‌شود و نگاه خاصی دارد. وقتی به رهایی می‌رسد، نگاهش تغییر می‌کند. بعد از آن، خدمتگزار می‌شود و باز هم نگاهش تغییر می‌کند. هرچه جلوتر می‌رود، درک و دیدگاهش متفاوت‌تر می‌شود.

من باید به جایی برسم که بتوانم این دستاورد را به دیگران انتقال بدهم. اگر نتوانم این کار را انجام دهم، مثل همان آشپزی می‌شوم که چیزی از تجربه و دانش خودش در اختیار دیگری نمی‌گذارد؛ یعنی همان انسانی که همه‌چیز را برای خودش می‌خواهد.

در این صورت، هیچ‌وقت نمی‌توانم راهی را که در اختیارم قرار گرفته است، به دخترها و پسرهای جوانی که امروز به کنگره می‌آیند، منتقل کنم.

به جامعه نگاه کنید؛ همه شما با شرایط جامعه آشنا هستید. هیچ بعید نیست که روزی اعتیاد سراغ هرکدام از ما یا اطرافیانمان بیاید.

یادم نمی‌رود که پدرم می‌گفت همه فامیل ما درگیر این مسئله بودند، اما ما فکر می‌کردیم اعتیاد از ما دور است. می‌گفت: «شما درس خوانده‌اید و نباید گرفتار چنین مسائلی شوید.»

روزی در حیاط خانه‌مان گریه می‌کرد. ممکن است روزی همین اتفاق برای من هم بیفتد، اگر نتوانم آنچه را یاد گرفته‌ام، به دیگران انتقال بدهم.

ما گاهی موضوع اعتیاد و سیگار را خیلی ساده می‌گیریم و اهمیت آن را دست‌کم می‌گیریم. من از شما خواهش می‌کنم که این مسئله را جدی بگیرید.

من دوستانی دارم که در جای دیگری هستند و تمام شبانه‌روز خود را صرف می‌کنند تا حتی یک نخ سیگار کمتر بکشند. مگر من خودم این زجرها را نکشیده‌ام؟ مگر این‌ها دستاورد نیستند؟ چه چیزی بزرگ‌تر از این می‌خواهیم؟

انسانی شب و روزش را یکی می‌کند، از خانواده، پول، دارایی و زندگی خودش مایه می‌گذارد تا راهی پیدا کند که دیگران از رنجی که او تجربه کرده است، رها شوند. این موضوع درباره اعتیاد اهمیت بیشتری هم پیدا می‌کند.

حالا ما باید برای شخصیتی که امروز در میان ما نیست، چه کاری انجام دهیم؟ شخصیتی که چنین گوهر ارزشمندی را برای ما به یادگار گذاشته است. چه کسی حاضر بود چنین کاری انجام دهد؟ چه شخصیت‌هایی در دنیا چنین اقداماتی انجام داده‌اند؟

من تصویری را دیده بودم که با هوش مصنوعی ساخته شده بود و در آن، تصویر جناب مهندس را در کنار دانشمندان برتر دنیا قرار داده بودند. به نظر من، این مقایسه بی‌دلیل نیست. همان‌طور که دانشمندی برق را کشف کرد و آن را در اختیار بشر قرار داد، آقای مهندس حسین دژاکام نیز دستاورد بزرگی در اختیار ما قرار داده‌اند؛ دستاوردی که زندگی انسان‌های بسیاری را تغییر داده است.

ما که به رهایی رسیده‌ایم و از آن شرایط دشوار بیرون آمده‌ایم، حالا بهتر می‌فهمیم کجا بودیم و چه اتفاقی برایمان افتاده است.

شاید بیرون از کنگره، بعضی‌ها اصلاً ما را نشناسند؛ اما عده‌ای هم هستند که کنگره را می‌شناسند و دوست دارند وارد آن شوند، از آموزش‌هایش استفاده کنند و مسیر درمان را طی کنند، اما امکان حضور در این مسیر برای همه فراهم نیست.

واقعاً خوش به حال ما که چنین فرصتی نصیبمان شده است.

من پسرعمویی داشتم که مثل برادرم بود و هیچ تفاوتی با هم نداشتیم. او را از دست دادم و در این هشت ماه، شاید فقط یک بار خوابش را دیده باشم. وقتی به این مسائل فکر می‌کنم، احساسات زیادی در من زنده می‌شود.

همین دو شب پیش، خواب جناب مهندس را دیدم. در خواب، جلوی میز ایشان بودم و سؤالی از ایشان پرسیدم. درست مانند زمانی که در ساختمان آکادمی به حضورشان می‌رفتیم، ایشان به سؤال من پاسخ دادند؛ آن هم چه پاسخ زیبایی!

ببینید، این انسانی که از دنیا رفته است، با این حال، راه و اندیشه‌اش همچنان ادامه دارد و دستاوردهایش در زندگی ما حضور دارند. انسان‌های بزرگی هستند که چه در این دنیا باشند و چه نباشند، مسیر و هدفشان ادامه پیدا می‌کند؛ اما من ممکن است با کوچک‌ترین تلنگری، مسیرم را تغییر بدهم.

صحبت کردن درباره ایشان قطعاً سخت است. شاید کسی بتواند بهتر از من درباره ایشان صحبت کند که سال‌ها با ایشان نشست‌وبرخاست داشته، از نزدیک با ایشان بوده و بیشتر با اندیشه‌ها و رفتارشان آشنا شده است.

مقاله‌هایی که در کنگره ارائه می‌شوند نیز اهمیت زیادی دارند. هر کسی نمی‌تواند بدون آمادگی و آموزش، مقاله‌ای ارائه دهد. برای ورود به بعضی از جایگاه‌ها، باید آموزش دید و مسیر مشخصی را طی کرد.

حالا باید از خودمان بپرسیم: ما در کجا قرار داریم؟ آیا کنگره فقط جایی است که برای درمان سیگار، مواد مخدر، چاقی و لاغری یا مسائل ظاهری به آن آمده‌ایم؟ یا هدف بزرگ‌تری هم وجود دارد؟

چرا باید این مسیر را ادامه بدهیم؟

دنیا روزبه‌روز در حال پیشرفت است. نیروهای منفی هم بیکار ننشسته‌اند و هم‌زمان با پیشرفت‌های مثبت، مشکلات و بیماری‌های پیچیده‌تری نیز به وجود می‌آیند. هر روز با مسائل جدیدی روبه‌رو می‌شویم؛ بیماری‌هایی مانند سرطان، ام‌اس و مشکلات دیگری که شاید زمانی تصور نمی‌کردیم چنین گستردگی‌ای پیدا کنند.

گاهی در لژیون‌ها و مشارکت‌ها، صحبت‌هایی مطرح می‌شود که نشان می‌دهد بعضی از مشکلات تا چه اندازه پیچیده شده‌اند.

در چنین شرایطی، چه کسی باید برای حل این مسائل تحقیق کند؟ چه سازمانی باید برای پیدا کردن راه‌حل اقدام کند؟ گاهی گروه‌های مختلف با بودجه‌های فراوان و امکانات گسترده روی موضوعی کار می‌کنند، اما معلوم نیست در نهایت به نتیجه برسند یا نه.

اما ما در کنگره نتیجه را با تمام وجودمان لمس کرده‌ایم.

همه ما به‌نوعی درگیر این مسائل بوده‌ایم. چند نفر از ما توانسته‌ایم بر بیماری‌ها و مشکلاتمان غلبه کنیم؟ چند زندگی تغییر کرده است؟ چند خانواده به آرامش رسیده‌اند؟

ما چقدر مدیون و سپاسگزار این انسان بزرگ هستیم!

من به‌شخصه بسیار مدیون آقای مهندس هستم. نانی که امروز سر سفره خانواده‌ام می‌آید، شغلی که دارم و درآمدی که کسب می‌کنم، به‌نوعی با حضور و آموزش‌های کنگره ۶۰ ارتباط دارد.

زندگی من پیش از درمان با امروز تفاوت زیادی داشت. قبلاً وقتی صحبت می‌کردم، دیگران می‌گفتند: «تو ساکت باش!» اما امروز شرایط تغییر کرده است؛ گاهی افرادی نزد من می‌آیند و می‌گویند: «فلانی، می‌خواهیم چنین کاری انجام دهیم؛ نظر تو چیست؟»

این هم یکی از دستاوردهای کنگره است؛ تغییری که در شخصیت، اعتمادبه‌نفس و جایگاه اجتماعی انسان ایجاد می‌شود.

من، مهدی، باید تا ابد قدردان این انسان شریف باشم و خودم را مدیون ایشان بدانم. شاید خود آقای مهندس راضی نباشند که ما این‌قدر از ایشان تعریف کنیم، اما همان‌طور که آقای دکتر امین هم فرمودند، برای خوشحالی و پیشرفت این سیستم، کافی است وظایفمان را به‌درستی انجام دهیم.

ان‌شاءالله همه ما بتوانیم در کنار یکدیگر، وظایفمان را در کنگره ۶۰ به بهترین شکل انجام دهیم و آنچه را آموخته‌ایم، به دیگران انتقال بدهیم.

از همه شما سپاسگزارم و ممنونم که به صحبت‌هایم گوش دادید و این فرصت را در اختیار من قرار دادید.

از شما متشکرم.

تصویر اعلام رهایی مسافر مصطفی، رهجوی مسافر محسن در نمایندگی 

عکس: مسافر حمید(لژیون اول)
ضبط، تایپ و ویراستاری: مسافر غلامرضا
تنظیم و ارسال: مسافر معین

مسافران و همسفران آقا، کنگره ۶۰، نمایندگی میلاجرد