خدمتی که فقط برای رضای او انجام شد، نه نمایشِ هیچ‌کس.

به نام یاری که یارِ سفرهاست...

این روزها، در آشپزخانه‌ای که بوی محبت می‌داد و نه فقط غذایی که پخته می‌شد، عده‌ای خم به ابرو نیاوردند و ایستادند؛ خدمتگزارانی که به جای قامت خسته، لبخند آوردند و به جای شکایت، شکر.

یک هفته تمام، در ایام درگذشت مرحوم آقای مهندس، چراغ آشپزخانه هر شب روشن ماند و هر ظرف غذا، سفری بود به سوی مهمانانی که شاید هیچ‌کدام را نمی‌شناختند؛ اما عشق، نیازی به شناسایی ندارد.

این گزارش تصویری، روایت همان قصه‌است؛ قصه‌ی دست‌هایی که ورزیدند، پختند و سرو کردند؛ و قلب‌هایی که پول دادند، همت کردند و کنار آشپزخانه ایستادند تا شام هفته‌ی اول، با نام و یاد یارِ بزرگ، بر سفره بنشیند.

اینجا، هیچ‌کس «مسافر» نبود؛ همه «همسفر» بودند. 

گاهی خدمت، در جایگاه و پشت تریبون نیست؛ گاهی یک قابلمه‌ی بزرگ، یک پیش‌بند سفید و دستانی خسته‌ اما خوشحال است. این عکس‌ها، فریادِ بی‌صدای خدمت‌اند؛ خدمتی که فقط برای رضای او انجام شد، نه نمایشِ هیچ‌کس.

و حالا، هفته تمام شد؛ سفره‌ها جمع شد و ظرف‌ها شسته شد؛ اما آنچه در این یک هفته ساخته شد، نه در قابلمه‌ای می‌گنجد و نه در عکسی جا می‌شود.

از همه‌ی خدمتگزارانی که با دستان خود آشپز کردند، و از همه‌ی عزیزانی که با مال خود، این سفر را هموار کردند، صمیمانه سپاسگزاریم. شما نشان دادید که خدمت، فقط اعمال نیست؛ حالِ خوبِ دیگری است.

روح مرحوم آقای مهندس شاد و یادش گرامی باد. 🖤

«همسفر باشیم، تا همیشه؛ در همه‌ی سفرها، در همه‌ی وادی‌ها.»

گروه سایت

نمایندگی خواجو