زنده نگه داشتن یاد بنیان‌ کنگره ۶۰ با عمل به آموزش‌ها و تداوم مسیر رهایی

سومین جلسه از دور بیست و یکمین سری کارگاه‌های آموزشی عمومی کنگره ۶۰ نمایندگی ملایر، با استادی راهنمای محترم مسافر رضا، نگهبانی مسافر علی و دبیری موقت راهنمای محترم مسافر منصور، با دستور جلسه «بزرگداشت آقای مهندس و دستاورد های علمی ایشان (کتاب ها)»  روز پنج شنبه  مورخ ۱۴۰۵/۰۷/30 رأس ساعت ۱۷:۰۰ آغاز به کار نمود.

سخنان استاد:

سلام دوستان رضا هستم مسافر

خداوند را شاکرم که امروز این فرصت و توفیق نصیب من شد تا در این جایگاه قرار بگیرم و از آموزش‌های شما عزیزان بهره‌مند شوم.
در ابتدا، یاد بنیان‌گذار بزرگ کنگره ۶۰، جناب آقای مهندس حسین دژاکام و خانواده محترم ایشان را گرامی می‌دارم و از ایشان سپاسگزارم که چنین بستری را فراهم کردند تا ما بتوانیم از حال خراب به سمت حال خوش حرکت کنیم و مسیر زندگی خود را تغییر دهیم. همچنین از ایجنت محترم، مرزبانان عزیز و راهنمای گرامی خودم صمیمانه تشکر می‌کنم. در ابتدای صحبت‌هایم، لازم می‌دانم از ایجنت محترم، مرزبانان گرامی و تمامی عزیزانی که برای برگزاری مراسم یادبود آقای مهندس زحمت کشیدند، تشکر کنم. این عزیزان تلاش کردند تا مراسمی در شأن و جایگاه ایشان برگزار شود. حضور در چنین مراسمی، وظیفه تک‌تک ما بود و از تمام کسانی که در این مجلس شرکت کردند، صمیمانه سپاسگزارم.
اما در کنار این موضوع، نکته‌ای وجود داشت که برای خود من جای تأمل و تأسف داشت؛ اینکه هنوز بسیاری از بزرگان و مسئولان شهر ما آن‌طور که باید، با عظمت شخصیت آقای مهندس، دستاوردهای علمی ایشان و فعالیت‌های کنگره ۶۰ آشنا نشده‌اند و استقبالی درخور جایگاه ایشان از این مراسم صورت نگرفت.
البته من این موضوع را پیش از هر چیز، به حساب کم‌کاری خودم و امثال خودم می‌گذارم؛ چراکه نتوانسته‌ایم پیام کنگره را آن‌گونه که شایسته است، به گوش مسئولان و مردم شهرمان برسانیم.
امیدوارم از این پس بتوانیم با حرکت در مسیر کنگره ۶۰ و به‌کارگیری تفکرات و آموزش‌های آقای مهندس، راه درست را ادامه دهیم و پیام رهایی را به گوش تمام انسان‌های دردمند و گرفتار شهرمان برسانیم.
همان‌طور که استاد امین در صحبت‌های خود اشاره کردند، از هر ده هزار مصرف‌کننده، تنها یک نفر پیام رهایی را دریافت کرده است؛ یعنی هنوز تعداد بسیار زیادی از انسان‌ها از این راه نجات‌بخش آگاهی ندارند. این موضوع مسئولیت ما را سنگین‌تر می‌کند. ما باید تلاش کنیم تا پیام رهایی به گوش انسان‌هایی برسد که همچنان در بند اعتیاد و مشکلات ناشی از آن هستند.
در واقع، اگر قرار است بزرگداشتی برای آقای مهندس برگزار کنیم و اگر می‌خواهیم قدردان زحمات و دستاوردهای ایشان باشیم، بهترین راه این است که مسیری را که ایشان آغاز کرده‌اند، ادامه دهیم. زنده نگه داشتن یاد یک انسان بزرگ، تنها به برگزاری مراسم و بیان جملات زیبا نیست؛ بلکه به این است که راه و تفکر او در زندگی ما جریان داشته باشد و آثار آن را در رفتار و کردارمان ببینیم.
ما از آقای مهندس آموخته‌ایم که ایشان را نه‌تنها به‌عنوان بنیان‌گذار کنگره ۶۰، بلکه به‌عنوان دانشمندی بزرگ و معلمی بدانیم که علم راستین را در اختیار ما قرار داده‌اند. امیدوارم بتوانیم این آموزش‌ها را در زندگی خود به کار ببندیم و الگوهای صادقی باشیم که درستی و کارآمدی این علم را با رفتار خود به دیگران نشان می‌دهند.
آقای مهندس همیشه بر این موضوع تأکید داشته‌اند که اگر انسان بخواهد تغییری ایجاد کند، بهتر است از خودش شروع کند. تأثیر عملی که از روی آگاهی و دانایی انجام می‌شود، بسیار بیشتر از سخنی است که گوینده خودش به آن عمل نمی‌کند.
بنابراین، اگر می‌خواهیم به آقای مهندس و تفکرات ایشان احترام بگذاریم، بهترین راه این است که ابتدا آموزش‌های ایشان را در زندگی خودمان اجرا کنیم. زمانی که این آموزش‌ها در وجود ما نهادینه شوند، می‌توانیم آن‌ها را به‌درستی به دیگران منتقل کنیم.
به نظر من، این بزرگ‌ترین مسئولیتی است که بر عهده منِ رضا و تمام کسانی قرار دارد که تفکر آقای مهندس را شناخته‌اند و در این مسیر قدم گذاشته‌اند.
دستاوردهای علمی و آموزشی آقای مهندس
دستاوردهای آقای مهندس به‌اندازه‌ای گسترده است که پرداختن به تمام ابعاد علمی و پژوهشی ایشان در یک جلسه امکان‌پذیر نیست. شاید بسیاری از ما که در کنگره حضور داریم، در زمینه‌های تخصصی علمی که ایشان در آن‌ها فعالیت کرده‌اند، اطلاعات کافی نداشته باشیم؛ اما خوشبختانه کتاب‌ها و نوشتارهایی که از ایشان به یادگار مانده‌اند، به‌گونه‌ای تدوین شده‌اند که افراد با سطوح مختلف دانش و آگاهی می‌توانند از آن‌ها بهره ببرند.
یکی از مهم‌ترین آثار ایشان، کتاب «عبور از منطقه ۶۰ درجه زیر صفر» است که از آثار بنیادین کنگره ۶۰ در زمینه شناخت و درمان اعتیاد به شمار می‌رود.
این کتاب صرفاً درباره قطع مصرف مواد نیست، بلکه به انسان کمک می‌کند تا با فرایند درمان، دشواری‌های مسیر و ضرورت حرکت تدریجی آشنا شود. فردی که با اعتیاد دست‌وپنجه نرم می‌کند، می‌تواند با مطالعه این کتاب و بهره‌گیری از آموزش‌های کنگره، درک عمیق‌تری از مسیر درمان پیدا کند.

البته همه ما می‌دانیم که مسئله یک مصرف‌کننده، تنها مصرف مواد نیست؛ بلکه تفکرات، نگرش‌ها و جهان‌بینی او نیز نقش مهمی در زندگی‌اش دارند. به همین دلیل، آقای مهندس در ادامه مسیر آموزشی خود، آثار دیگری را نیز ارائه کردند تا انسان پس از رهایی از اعتیاد، بتواند زندگی تازه‌ای را آغاز کند و در ابعاد مختلف وجودی خود به تعادل نزدیک‌تر شود.
یکی از این آثار، کتاب «عشق، چهارده وادی برای رسیدن به خود» است. این مجموعه ابتدا با هدف کمک به افرادی که از بند اعتیاد رها شده بودند، مورد استفاده قرار گرفت؛ اما به‌تدریج ظرفیت و قابلیت آن برای آموزش به دیگر انسان‌ها نیز آشکار شد.
اگر به وادی‌های کنگره ۶۰ نگاه کنیم، متوجه می‌شویم که این آموزش‌ها به‌تدریج از محدوده درمان اعتیاد فراتر رفته و مفاهیم گسترده‌تری درباره زندگی، مسئولیت‌پذیری، شناخت انسان و حرکت در مسیر تکامل را در بر گرفته‌اند.
این موضوع نشان می‌دهد که آموزش‌های کنگره تنها برای دوران مصرف یا حتی دوران درمان نیستند؛ بلکه می‌توانند راهنمای انسان در مراحل مختلف زندگی باشند.
اثر دیگر آقای مهندس، کتاب «ادموند و هلیا» است که در قالب نمایشنامه به موضوعاتی درباره خلقت، انسان و شناخت ابعاد پنهان وجود او می‌پردازد. این اثر می‌تواند ذهن انسان را به پرسش‌هایی اساسی درباره هدف زندگی، دلیل حضور ما در این جهان و چگونگی شناخت نیروهای تأثیرگذار بر رفتار و اندیشه‌مان هدایت کند.
گاهی انسان در مسیر زندگی با پرسش‌هایی روبه‌رو می‌شود که پاسخ به آن‌ها می‌تواند نگرش او را تغییر دهد. چنین آثاری به ما کمک می‌کنند تا با تأمل بیشتر به خودمان و جهان پیرامونمان نگاه کنیم و به‌جای عبور سطحی از مسائل، به دنبال شناخت عمیق‌تر باشیم.
شکرگزاری؛ راهی برای مقابله با نیروهای منفی
من به‌تازگی به یکی از سی‌دی‌های آقای مهندس، با موضوع «عالم غیب»، گوش می‌دادم. در بخشی از این آموزش‌ها، به نکته‌ای برخوردم که به نظرم برای همه ما بسیار ارزشمند است: اهمیت شناخت و مدیریت نیروهای منفی و توجه به داشته‌های خودمان.
گاهی افکار منفی آن‌قدر در ذهن ما انباشته می‌شوند که توان تصمیم‌گیری درست را از دست می‌دهیم. احساس ناامیدی می‌کنیم و تصورمان این است که هیچ راهی برای تغییر شرایط وجود ندارد.
در چنین مواقعی، شاید یکی از بهترین کارها این باشد که لحظه‌ای توقف کنیم و از خودمان بپرسیم: من چه چیزهایی دارم که قدرشان را نمی‌دانم؟
چشمانی که با آن‌ها جهان را می‌بینم، گوش‌هایی که با آن‌ها صداها را می‌شنوم، دست‌هایی که با آن‌ها کار می‌کنم و تمام توانایی‌ها و امکاناتی که در اختیار دارم، هرکدام نعمتی ارزشمند هستند.
وقتی به داشته‌های خودمان توجه می‌کنیم، متوجه می‌شویم که در کنار مشکلات، ظرفیت‌ها و فرصت‌های زیادی نیز در زندگی ما وجود دارند.
این نگاه می‌تواند به ما کمک کند تا در برابر ناامیدی و افکار منفی بایستیم و اجازه ندهیم این افکار، ما را به سمت تصمیم‌های نادرست یا بازگشت به شرایط گذشته سوق دهند.
به نظر من، این یکی از آموزش‌های مهمی است که می‌توانیم از صحبت‌های آقای مهندس برداشت کنیم: به‌جای تمرکز دائمی بر نداشته‌ها، قدر داشته‌های خود را بدانیم و از آن‌ها برای ساختن شرایط بهتر استفاده کنیم.
در کنار این آموزش‌ها، کتاب‌های دیگری مانند «حال شما چطور است؟» و مجموعه «چهارده مقاله» نیز از آثار ارزشمند ایشان هستند.
کتاب «چهارده مقاله» به موضوع اعتیاد، شناخت صورت‌مسئله آن و راهکارهای علمی مرتبط با درمان می‌پردازد. این مجموعه، مفاهیم مهمی را با زبانی قابل‌فهم در اختیار علاقه‌مندان قرار می‌دهد و به ما کمک می‌کند تا شناخت دقیق‌تری از اعتیاد و فرایند درمان داشته باشیم.
هرکدام از این آثار، بخشی از تلاش‌های علمی و آموزشی آقای مهندس را نشان می‌دهند؛ تلاش‌هایی که هدف آن‌ها کمک به انسان‌ها برای شناخت بهتر خود، عبور از مشکلات و رسیدن به شرایطی متعادل‌تر است.
مسئولیت ما در انتقال پیام رهایی
امیدوارم همه ما بتوانیم در انتقال پیام کنگره ۶۰ و پیام رهایی به همشهریان و دیگر انسان‌هایی که هنوز در بند اعتیاد هستند، موفق باشیم.
اما نباید فراموش کنیم که موفقیت ما در این مسیر، پیش از هر چیز به حرکت خودمان بستگی دارد. من باید ابتدا مسیر درمان و آموزش را در زندگی خودم جدی بگیرم، تغییر کنم و به تعادل نزدیک‌تر شوم؛ سپس با رفتار و عملکرد خودم، پیام رهایی را به دیگران منتقل کنم.
اگر من از رهایی صحبت کنم، اما در رفتار و کردارم نشانی از تغییر وجود نداشته باشد، نمی‌توانم آن‌طور که باید، پیام کنگره را به دیگران منتقل کنم. در مقابل، اگر انسان‌ها تغییرات مثبت را در زندگی من ببینند، این تغییر می‌تواند بهترین معرفی برای کنگره ۶۰ و آموزش‌های آن باشد.

این همان مسئولیتی است که هرکدام از ما در قبال خودمان، خانواده‌مان و جامعه بر عهده داریم.
آموزش تعادل در زندگی و تغذیه سالم
از دیگر آثار آقای مهندس، کتاب «ساختمان جسم» است که به موضوعاتی درباره جسم و تغذیه می‌پردازد.
من شخصاً خاطره‌ای از آقای مهندس دارم که برایم بسیار آموزنده است. زمانی که  یکی از رهجو‌ها را برای رهایی نزد ایشان برده بودم، دو نفر، یکی با اضافه‌وزن و دیگری با وزن پایین، هم‌زمان برای دریافت راهنمایی درباره وضعیت جسمی خود مراجعه کردند.
آقای مهندس به فردی که اضافه‌وزن داشت، توصیه‌هایی برای کاهش وزن ارائه کردند. سپس فرد دیگر پرسید که برای افزایش وزن چه باید بکند. آقای مهندس توضیح دادند که اصولاً موضوع اصلی، آموزش تغذیه سالم است؛ اگر هر فرد بتواند اصول تغذیه سالم را به‌درستی در زندگی خود اجرا کند، می‌تواند در مسیر رسیدن به وضعیت متعادل‌تر حرکت کند.
این موضوع برای من بسیار جالب بود؛ زیرا نشان می‌داد که هدف اصلی، صرفاً چاق یا لاغر شدن نیست، بلکه شناخت نیازهای جسم و حرکت به سمت تعادل است.
این آموزش را می‌توان به ابعاد دیگر زندگی نیز تعمیم داد. گاهی ما به‌جای شناخت مسئله اصلی، تنها به دنبال برطرف کردن نشانه‌های ظاهری هستیم؛ درحالی‌که اگر ریشه مسئله را بشناسیم و آموزش درست را دریافت کنیم، می‌توانیم راهکار مناسب‌تری برای آن پیدا کنیم.
سخن پایانی
در پایان، امیدوارم همه ما بتوانیم قدردان زحمات و دستاوردهای آقای مهندس حسین دژاکام باشیم؛ انسانی که سال‌ها از عمر خود را صرف پژوهش، آموزش و فراهم کردن بستری برای احیای انسان‌ها کرد و حاصل تلاش‌های خود را در قالب کنگره ۶۰ و مجموعه‌ای از آموزش‌ها و نوشتارهای ارزشمند در اختیار ما قرار داد.
به باور من، بهترین راه برای زنده نگه داشتن یاد و خاطره ایشان، ادامه دادن مسیری است که آغاز کردند؛ مسیری که در آن، درمان، آموزش، شناخت خود و خدمت به دیگران اهمیت دارد.
امیدوارم بتوانیم از آموزش‌های ایشان تنها به‌عنوان مطالبی برای شنیدن و خواندن استفاده نکنیم، بلکه آن‌ها را در زندگی خود به کار ببندیم و با عملکردمان نشان دهیم که این آموزش‌ها چگونه می‌توانند انسان را به سمت تغییر و تعادل هدایت کنند.
اگر هرکدام از ما بتوانیم چراغی در زندگی خود روشن کنیم و سپس در روشن کردن مسیر دیگران سهمی داشته باشیم، بدون شک در ادامه راهی که آقای مهندس برای احیای انسان‌ها آغاز کردند، قدم برداشته‌ایم.
به امید اینکه همه ما بتوانیم با حرکت درست، آموزش مستمر و خدمت صادقانه، پیام رهایی را به گوش انسان‌های دربند برسانیم و با عملکرد خود، یاد و خاطره بنیان‌گذار کنگره ۶۰، جناب آقای مهندس حسین دژاکام را زنده نگه داریم.

مرزبان خبری: مسافر بهرام

عکاس : مسافر محمد لژیون پنجم

تنظیم، تایپ و ارسال گزارش : مسافر رسول لژیون چهارم