پنجمین جلسه از دوره دهم کارگاه‌های آموزشی خصوصی کنگره ۶۰ نمایندگی صبا به استادی راهنما مسافر حسین، نگهبانی مسافر رضا و دبیری مسافر حسام با دستور جلسه «بزرگداشت آقای مهندس و دستاوردهای علمی ایشان(کتابها)» چهارشنبه ۲۹ مهر ۱۴۰۵ ساعت ۱۷:۰۰ آغاز به کار کرد.
سخنان استاد:
سلام دوستان حسین هستم یک مسافر؛ متشکرم از نگهبان محترم و دبیر جلسه و همچنین گروه مرزبانی. بسیار خوشحالم که در چنین دستور جلسه مهمی، یعنی بزرگداشت جناب مهندس دژاکام و دستاوردهای علمی ایشان، این فرصت را دارم که کلامی را که از خود ایشان آموخته‌ام، بازگو کنم و بتوانم آن را به دیگران انتقال بدهم. من در یکی دو هفته گذشته خیلی به این موضوع فکر می‌کردم. راستش مشارکت خاصی آماده نکرده بودم، چون احساس می‌کردم موضوع آن‌قدر گسترده است که باید ببینم چه چیزی از دل آدم برمی‌آید تا بتواند آن را به زبان بیاورد. همان‌طور که دوستان هم اشاره کردند، واقعاً نمی‌شود دستاوردهای آقای مهندس را شمرد. من می‌خواهم درباره چیزی صحبت کنم که خودم تجربه کرده‌ام و این حرف‌ها برای من اصلاً شعار نیست؛ بلکه واقعیت زندگی من است. اگر بخواهم درباره مهم‌ترین فردی صحبت کنم که در زندگی من و خانواده‌ام تأثیر گذاشته و باعث شده امروز آرامش و حال خوشی در خانواده ما وجود داشته باشد، باید از جناب مهندس دژاکام و آموزش‌های ایشان نام ببرم. من پیش از ورود به کنگره ۶۰، روش‌های مختلفی را برای ترک تجربه کرده بودم و جهنمِ آن شرایط را با تمام وجودم دیده بودم. پیش از آشنایی با کنگره، چندین بار ترک کرده بودم، اما واقعیت این بود که حال خوبی نداشتم. آن‌قدر از نظر روحی و جسمی شرایط نامناسبی داشتم که چه مواد مصرف می‌کردم و چه مصرف نمی‌کردم، باز هم تحت تأثیر آن حال بد قرار می‌گرفتم و زندگی خوبی نداشتم. اما کنگره ۶۰ با متد DST و آموزش‌های علمی خود، مسیر زندگی من را تغییر داد و مرا به درمان رساند.
گاهی ممکن است درباره آموزش‌های کنگره ۶۰ برداشت‌های نادرستی به وجود بیاید، درحالی‌که خود آقای مهندس همیشه با مسائل خرافی مخالف بوده‌اند. ایشان سال‌های زیادی از عمرشان را صرف تحقیق، شناخت و ارائه راهی کرده‌اند که انسان بتواند با توانمندی‌های درونی خودش، زندگی سالم و همراه با حال خوشی داشته باشد. ایشان این آموزش‌ها را قدم‌به‌قدم در اختیار ما قرار دادند تا بتوانیم آن‌ها را یاد بگیریم و در زندگی خودمان به کار ببندیم. یکی از مهم‌ترین دستاوردهای ایشان، متد DST است؛ روشی که به جسم فرصت می‌دهد به تعادل بازگردد و سیستم‌های طبیعی بدن دوباره عملکرد مناسب خود را پیدا کنند. به این ترتیب، فرد می‌تواند از وابستگی به مواد مخدر بیرونی رها شود و به تعادل برسد. وقتی معما حل می‌شود، دیگر آن‌قدرها پیچیده به نظر نمی‌رسد؛ اما سؤال اینجاست که چه کسی توانست این راه را پیدا کند و چنین روشی را ارائه بدهد؟ جناب مهندس دژاکام این مسیر را برای ما روشن کردند.
من زمانی که وارد کنگره شدم، حدود ۱۵ تا ۱۶ کیلو اضافه‌وزن داشتم و به‌سختی راه می‌رفتم. مشکلاتی مثل تنگی نفس، درد زانو و کمردرد داشتم و زندگی برایم واقعاً دشوار شده بود. گاهی وقتی مشکلی برطرف می‌شود، آدم به‌مرور آن سختی‌ها را فراموش می‌کند؛ اما کسی که در آن شرایط قرار داشته، خوب می‌داند که تحمل چنین وضعیتی چقدر دشوار است. من برای کاهش وزن به هر دری زده بودم، اما نتیجه‌ای نگرفته بودم. بااین‌حال، در مسیر کنگره ۶۰ توانستم حدود ۱۷ تا ۱۸ کیلو از وزنم را کم کنم. نکته مهم برای من این است که این تغییرات با ورد و جادو اتفاق نیفتاد؛ بلکه حاصل یک روش علمی، آموزش و حرکت در مسیری مشخص بود. وقتی به این مسائل فکر می‌کنم، احساس می‌کنم جناب مهندس چه‌قدر از عمر و توان خود را صرف کرده‌اند تا انسان‌هایی مثل من بتوانند حال بهتری داشته باشند. به نظر من، این کار بسیار بزرگی است؛ اینکه انسانی تلاش کند تا انسان دیگری بتواند از رنج و سختی فاصله بگیرد و زندگی بهتری را تجربه کند.
از آنجا که دستور جلسه امروز درباره کتاب‌های آقای مهندس است، می‌خواهم به موضوع دیگری هم اشاره کنم. به نظر من، یکی از راه‌های ماندگارشدن اندیشه‌ها و آموزش‌های یک انسان، نوشتن کتاب است. ما می‌دانیم که عمر انسان محدود است و هیچ‌کدام از ما برای همیشه در این دنیا نمی‌مانیم؛ اما اگر کسی بخواهد آموزه‌هایش بعد از حیاتش هم باقی بماند و نسل‌های بعد بتوانند از آن‌ها استفاده کنند، کتاب یکی از بهترین ابزارهاست. کتاب اثری است که روی صفحه‌های کاغذ ثبت می‌شود و می‌تواند سال‌ها و حتی نسل‌ها باقی بماند. وقتی به کتاب «عبور از منطقه ۶۰ درجه زیر صفر» نگاه می‌کنیم، می‌بینیم که این کتاب سال‌های زیادی است منتشر می‌شود و همچنان مورد مطالعه قرار می‌گیرد. تعداد چاپ‌ها و نسخه‌هایی که از این کتاب منتشر شده، نشان‌دهنده اهمیت و تأثیرگذاری آن است. البته دوستان بخش نشریات اطلاعات دقیق‌تری درباره تعداد چاپ‌ها و نسخه‌های منتشرشده دارند. من پیش از ورود به کنگره هم کتاب می‌خواندم، اما وقتی به تعداد افرادی فکر می‌کنم که این کتاب را خوانده‌اند و از آموزش‌های آن استفاده کرده‌اند، متوجه می‌شوم که این کار چه‌قدر ارزشمند است.یکی از ویژگی‌های بسیار مهم کتاب‌های آقای مهندس، ساده و روان بودن آموزش‌های ایشان است. من خودم از ایشان یاد گرفته‌ام که برای انتقال یک مطلب، لازم نیست آن را پیچیده کنیم. گاهی اوقات من می‌خواستم موضوعی را که بلد بودم برای شخص دیگری توضیح بدهم، آن‌قدر آن را پیچیده می‌کردم که شاید طرف مقابل به‌سختی متوجه می‌شد؛ اما وقتی به صحبت‌ها، کتابها و سی‌دی‌های آقای مهندس توجه می‌کنم، می‌بینم که ایشان مطالب عمیق را به ساده‌ترین شکل ممکن بیان می‌کنند. بسیاری از ما کتاب «عبور از منطقه ۶۰ درجه زیر صفر» را خوانده‌ایم یا دست‌کم نگاهی به آن انداخته‌ایم. هنگام مطالعه این کتاب، گاهی احساس می‌کنیم مطالب درباره خودمان است و می‌توانیم ارتباط نزدیکی با آن‌ها برقرار کنیم. آموزش‌ها آن‌قدر ساده، روان و قابل فهم بیان شده‌اند که آدم بهانه‌ای برای یاد نگرفتن ندارد. به نظر من، این ویژگی باعث می‌شود کتاب‌های ایشان در آینده هم برای افراد زیادی قابل‌استفاده باشند. وقتی یک مطلب به‌روشنی و با زبانی ساده بیان می‌شود، احتمال اینکه از اصل موضوع فاصله بگیریم یا دچار برداشت‌های نادرست شویم، کمتر می‌شود. این آموزش‌ها به شکلی نوشته شده‌اند که خواننده بتواند اصل مطلب را به‌خوبی درک کند و آن را در زندگی خودش به کار ببندد.
من به عنوان یک مسافر که در کنگره ۶۰ آموزش دیده‌ام، می‌توانم بگویم که یکی از موضوعاتی که تأثیر زیادی بر زندگی من گذاشت، تئوری سیستم ایکس است که در کتاب چهارده مقاله نیز به آن پرداخته شده است. این موضوع برای من فقط یک بحث علمی نیست؛ بلکه با بخشی از زندگی شخصی من ارتباط دارد. اجازه بدهید یک تجربه شخصی را هم تعریف کنم. همسر من دارو مصرف می‌کرد و ما چندین مرتبه به پزشک مراجعه کرده بودیم. به ما گفته بودند که با توجه به شرایط موجود، امکان بچه‌دار شدن برایمان وجود ندارد. از طرفی، خود من هم اضافه‌وزن داشتم و مشکلات دیگری را تجربه می‌کردم. درنتیجه، شرایط برای ما دشوار شده بود و تصور نمی‌کردیم که بتوانیم به‌راحتی از این وضعیت عبور کنیم. یکی از موضوعاتی که در کنگره ۶۰ یاد گرفتم، اهمیت شناخت ریشه مشکلات است. در آموزش‌های کنگره، توجه به علت و ریشه مسئله اهمیت زیادی دارد؛ یعنی به جای اینکه فقط به ظاهر یک مشکل توجه کنیم، باید تلاش کنیم علت اصلی آن را بشناسیم. این نوع نگاه برای من بسیار ارزشمند بود؛ چون متوجه شدم که برای حل یک مسئله، باید آن را درست بشناسیم و از ریشه بررسی کنیم. خانواده همسرم با نگرانی به ما می‌گفتند که نباید مصرف دارو را قطع کند و شاید لازم باشد تا پایان عمر به مصرف آن ادامه بدهد. ما هم با نگرانی‌های زیادی روبه‌رو بودیم، اما به مسیری که در کنگره ۶۰ آموخته بودیم اعتماد داشتیم. در مورد دارو، مسیرمان را با پیگیری و به‌تدریج پیش بردیم و در نهایت مصرف آن به پایان رسید. خوشبختانه امروز فرزندم یک سال دارد. هر وقت فرزندم را می‌بینم، با خودم فکر می‌کنم که چگونه می‌توانم تأثیر آموزش‌های کنگره ۶۰ و تلاش‌های آقای مهندس را در زندگی خودم توصیف کنم. من امروز همسر دارم، فرزند دارم و خانواده‌ام در کنار من هستند. این‌ها برای من ارزش بسیار زیادی دارند. البته می‌دانم که مسائل مربوط به باروری و مصرف دارو باید با بررسی و نظر پزشک پیگیری شوند و تجربه شخصی من به این معنا نیست که دیگران نیز باید داروهای خود را قطع کنند. چیزی که می‌خواهم بگویم، تأثیر عمیق آموزش‌ها و تغییر نگرشی است که در مسیر زندگی خودم تجربه کرده‌ام.
وقتی به زندگی امروز و گذشته خودم نگاه می‌کنم، متوجه می‌شوم که فقط شرایط جسمی من تغییر نکرده، بلکه رفتار و نگرشم هم تغییر کرده است. مادرم وقتی مرا می‌بیند، می‌گوید: «تو قبلاً چه‌قدر عصبی بودی و حالا چه‌قدر آرام شده‌ای! چه‌قدر با دیگران صحبت می‌کنی، می‌خندی و ارتباط بهتری داری.» گاهی اطرافیان فکر می‌کنند من همیشه همین‌طور بوده‌ام؛ اما واقعیت این است که من در گذشته چنین شرایطی نداشتم. زمانی در خانه با برادرم درگیری پیدا می‌کردم و اوضاع به‌قدری نامناسب می‌شد که حتی وسایل خانه را می‌شکستیم. آرامش چندانی نداشتم و روابط خانوادگی‌ام هم تحت تأثیر آن شرایط قرار گرفته بود. اما امروز آرامش بیشتری دارم و می‌توانم با خانواده‌ام ارتباط بهتری برقرار کنم. وقتی به این تغییرات فکر می‌کنم، می‌بینم که آموزش‌های کنگره ۶۰ چه نقش مهمی در زندگی من داشته‌اند. من نمی‌توانم تمام دستاوردهای آقای مهندس را در چند دقیقه بیان کنم؛ اما می‌توانم درباره آن چیزی صحبت کنم که خودم با تمام وجود تجربه کرده‌ام. من امروز نتیجه بخشی از زحمات و آموزش‌های ایشان را در زندگی خودم، همسرم، فرزندم و خانواده‌ام می‌بینم.
به همین دلیل، احساس می‌کنم مهم‌ترین وظیفه من به‌عنوان یک رهجوی کنگره ۶۰ این است که پاسدار این محبت‌ها باشم؛ یعنی گذشته خودم را فراموش نکنم، قدر چیزهایی را که به دست آورده‌ام بدانم و نسبت به آموزش‌هایی که دریافت کرده‌ام، سپاسگزار باشم. به نظر من، وقتی انسان قدر نعمت‌هایی را که در اختیار دارد بداند و شکرگزار باشد، می‌تواند ارزش آن‌ها را بهتر درک کند و از فرصت‌هایی که در اختیارش قرار گرفته، بیشتر بهره ببرد. اما اگر ناسپاسی کند و گذشته خود را فراموش کند، ممکن است ارزش داشته‌هایش را هم از یاد ببرد. من دوست ندارم روزی برسد که فراموش کنم از کجا حرکت کرده‌ام، چه شرایطی داشته‌ام و امروز در چه جایگاهی قرار گرفته‌ام. وقتی به گذشته خودم نگاه می‌کنم، می‌بینم که چقدر تفاوت میان آن روزها و امروز وجود دارد. همین موضوع باعث می‌شود که قدردان آقای مهندس دژاکام، آموزش‌های کنگره ۶۰ و تمام کسانی باشم که در این مسیر به من کمک کرده‌اند. در پایان، امیدوارم بتوانم در این مسیر حرکت کنم، آموزش بگیرم، آنچه را یاد می‌گیرم در زندگی خودم به کار ببندم و اگر توانستم، آن را به دیگران هم انتقال بدهم. امیدوارم چراغ کنگره ۶۰ همیشه روشن بماند و انسان‌های بیشتری بتوانند از آموزش‌های آن بهره‌مند شوند و طعم آرامش و حال خوش را در زندگی خودشان تجربه کنند. از اینکه به صحبت‌های من گوش دادید، بسیار متشکرم.
عکس، تایپ، ویرایش و ارسال: مسافر مجتبی رهجوی راهنما مسافر ابراهیم (لژیون سوم)
خدمتگزاران سایت نمایندگی صبا
- تعداد بازدید از این مطلب :
208