جلسه هفتم از دوره سوم کارگاه‌های آموزشی خصوصی همسفران کنگره۶۰ نمایندگی کمال الملک تهران به استادی ایجنت همسفر زينب، نگهبانی همسفر افسانه و دبیری همسفر صدیقه با دستور جلسه «کشف متد DST و دستاوردهای علمی آقای مهندس» روز سه‌شنبه ۲۱ مهرماه ۱۴۰۵ ساعت ۱۶:۰۰ آغاز به کار کرد.
خلاصه سخنان استاد:
از همسفر افسانه و دبیرشان سپاسگزارم که اجازه خدمت به بنده را دادند، از خداوند سپاسگزارم که این فرصت را در اختیار من قرار داد. نکته‌ای که در ابتدا می‌خواهم بگویم این است که فقدان آقای مهندس، غم بزرگی است که همه ما در آن شریک هستیم؛ ولی باید توجه داشته باشیم که این غم و اندوه، هم در مشارکت و هم در صحبت، حق و طبیعی است؛ اما باید سعی کنیم که این غم و اندوه، ما را از مسیر اصلی دور نکند.
مطمئناً خلأیی که در قلب همه ما وجود دارد واقعی است؛ ولی با آموزش‌هایی که از آقای مهندس یاد گرفته‌ایم؛ باید بدانیم که فقط مکان ایشان تغییر کرده است. آقای مهندس در کنار ما هستند و به قول معروف صحبت‌های ما را می‌شنوند؛ همان‌طور که می‌دانیم مرگ به آن صورتی که تصور می‌کنیم وجود ندارد، ایشان وارد بعد دیگری شده‌اند و ان‌شاءالله مأموریت‌های دیگری را در کنار عزیزان و اساتیدشان انجام می‌دهند؛ باید بدانیم که همه ما مسافر هستیم. دکتر امین بیان کردند که همه ما مسافریم و چه‌بسا چند ساعت دیگر، ۱۰ سال دیگر یا ۲۰ سال دیگر، این دیار را ترک می‌کنیم. مهم این است که با چه دستاوردی می‌خواهیم این دیار را ترک کنیم.
خدا را شکر آقای دکتر امین، جانشین بنیان کنگره۶۰ در میان ما حضور دارند. خانواده ایشان را داریم، خانم شانی را داریم و از حضور این عزیزان بهره‌مند هستیم. ان‌شاءالله خداوند به آن‌ها سلامتی عطا کند و همیشه استوار و محکم در کنار یکدیگر و در کنار ما باشند تا بتوانیم آموزش‌های لازم را از آن‌ها بگیریم. در مورد دستاوردهای آقای مهندس، در لژیون سردار صحبت کردید و هر کدام از شما همسفران دستاوردهایی را که آقای مهندس برای آن خانواده داشته‌اند بیان کردند. عزیزان، همین حضور ما در اینجا و نشستن در کنار یکدیگر، خود یک دستاورد است. حیات دوباره مسافران ما پس از رهایی از بند تاریک اعتیاد نیز خود یک دستاورد است.
اگر واقعاً می‌خواهیم شاگرد و رهرو خوبی باشیم؛ باید بیش از گذشته به پیام‌ها و بیانیه‌هایی که در این چند روز ارائه می‌شوند و در آینده نیز ارائه خواهند شد توجه کنیم؛ باید به صحبت‌های اساتید و دیده‌بان‌ها توجه داشته باشیم، دقت کنیم و گوش‌به‌فرمان باشیم. درست است که از دست دادن آقای مهندس، خلأیی در وجود ما ایجاد کرده است؛ اما قرار نیست این غم و اندوه همیشه باقی بماند؛ زیرا آقای مهندس خودشان تلاش می‌کردند تا از غم و درد انسان‌ها بکاهند و التیام‌بخش روح افراد باشند. ایشان بخش بزرگی از زندگی خود را وقف این کار کردند تا از درد و رنج انسان‌ها کم کنند؛ همان‌طور که فرزند ایشان، جانشین بنیان کنگره بیان کردند، آقای مهندس روزانه ۱۴ ساعت کار و تلاش می‌کردند و تا آخرین لحظه نیز دست از تلاش برنداشتند.
در لژیون سردار درباره دستاوردهای ایشان صحبت کردم. ایشان آن‌قدر دستاورد دارند که من زینب اگر تا پایان عمرم بخواهم آن‌ها را بشمارم، بررسی کنم و به آن‌ها بپردازم نمی‌توانم تمام دستاوردهایی را که ایشان از خود به جا گذاشته‌اند بیان کنم. کتاب‌هایی که ایشان از خود به جا گذاشته‌اند ما را با خودمان آشنا کرده‌اند. در ابتدای کتاب‌هایشان اشاره کرده‌اند که آمده‌اند تا انسان‌ها را با خودشان آشنا کنند. درمان اعتیاد که پنهان مانده بود و قرن‌ها این مشکل و تاریکی وجود داشت، به‌وسیله متد DST توسط ایشان مورد درمان قرار گرفت. ایشان تلاش کردند این درد را درمان کنند و ابعاد مختلف آن را بشکافند. این دستاورد کمی نیست. آرامشی که اکنون داریم، بسیار ارزشمند است. آن روز می‌گفتم که مطالبی نوشته‌ام؛ اما واقعاً گاهی انسان دوست دارد آنچه را در دل دارد بیان کند.
روز اولی که این خبر را شنیدم، بسیار متأثر شدم. دست و دلم به هیچ کاری نمی‌رفت. بلافاصله به دیدن مادرم رفتم؛ زیرا مادرم از این موضوع بسیار ناراحت بودند و گریه می‌کردند. خواهرم که می‌داند من عضو کنگره هستم، گفتند: چرا این‌قدر گریه می‌کنی؟ وقتی که پدرمان را از دست دادیم این‌قدر بی‌تابی نمی‌کردی. گفتم به این دلیل است که ایشان سایه شوم اعتیاد و سنگینی آن را از روی خانواده‌ها برداشته‌اند. تصور کنید اگر مسافران ما همچنان در آن تاریکی باقی می‌ماندند چه اتفاقی می‌افتاد؟ نگاه دیگران به ما چگونه بود؟ این دستاورد کمی نیست. آرامشی که اکنون داریم، مکانی که در آن نشسته‌ایم و حتی صندلی که به ما اجازه می‌دهند روی آن بنشینیم، همگی ارزشمند هستند. شاید از نظر بسیاری، این موضوع چندان مهم به نظر نرسد؛ اما همین امکانات نیز بسیار ارزشمند هستند.
آقای مهندس برای تأسیس کنگره‌ای که امروز شعب فراوانی در سراسر کشور دارد، چه تلاش‌هایی کردند؛ همان‌طور که همسفر فاطمه نیز اشاره کردند، در استانبول نیز لژیون داریم. آقای مهندس برای تأسیس کنگره رنج‌های بسیاری کشیدند و مشقت‌های فراوانی را متحمل شدند. ایشان تلاش‌های زیادی کردند تا ما بتوانیم امروز در اینجا با آرامش بنشینیم و آموزش ببینیم. این موضوع درس بزرگی برای ماست؛ اين‌که در مسیر زندگی، افرادی مانند آقای مهندس را الگوی خود قرار دهیم. اگر در زندگی سختی یا مشکلی داریم؛ باید توکل کنیم، حرکت کنیم و برای رسیدن به اهدافمان تلاش کنیم؛ آن هم بدون وقفه، همانند مهندس حسین دژاکام که بدون وقفه تلاش کردند و کنگره را تأسیس کردند.
ایشان بارها در سی‌دی‌های خود بیان کرده‌اند که ما هیچ‌وقت نباید ناامید شویم؛ حتی در بدترین شرایط و در لحظاتی که احساس ناامیدی می‌کنیم؛ باید امید خود را حفظ کنیم. کتاب‌های ارزشمندی که ایشان از خود به جا گذاشته‌اند، هرکدام گنجینه‌ای عظیم و سرشار از تجربه‌های فراوان هستند که آقای مهندس آن‌ها را به نگارش درآورده‌اند. ما باید قدر این کتاب‌ها را بدانیم، آن‌ها را مطالعه کنیم، آموزه‌هایشان را کاربردی کنیم و در معرفی آن‌ها به دیگر عزیزان نیز بکوشیم. همه شما با کتاب‌های ایشان آشنا هستید. مسیر ما باید به‌گونه‌ای باشد که هدف کنگره را گم نکنیم؛ باید کتاب‌های ایشان را مطالعه کنیم؛ کتاب‌هایی که هر کدام دنیایی از آگاهی هستند و زندگی‌های ما را متحول کرده‌اند. از نظر من، با توجه به صحبت‌های اساتید در این چند روز، بزرگ‌ترین میراث آقای مهندس، همان کتاب‌های ایشان و پیوند محبتی است که میان ما وجود دارد، پیوندی که زندگی تک‌تک ما را متحول کرده و امید را در دل من و دیگر اعضاء کنگره زنده نگه داشته است. ما باید بیش از گذشته به حرمت‌ها و قوانین کنگره احترام بگذاریم تا بتوانیم از این مرحله نیز عبور کنیم.
امیدوارم با قلبی سرشار از عشق، قدم‌هایی محکم و تعهدی که داریم، به مسیر این دانشمند بزرگ، این پژوهشگر عزیز و این معلم گران‌قدر که برای کرامت انسانی ارزش قائل بودند، احترام بگذاریم و تلاش کنیم همان‌طور که ایشان از درد و رنج انسان‌ها کاستند، ما نیز از درد و رنج انسان‌ها بکاهیم و به آن‌ها عشق بورزیم؛ باید بدانیم که برای رسیدن به عشق خالق، لازم است عشق بلاعوض به مخلوقات داشته باشیم، همان کاری که معلم زمان ما و مهندس حسین دژاکام انجام دادند. برای عبور از این مسیر باید بدانیم که دروازه ورود به قلب خداوند، همان قلب انسان‌هاست. اگر می‌خواهیم به قلب انسان‌ها راه پیدا کنیم و به خداوند نزدیک شویم؛ باید وارد قلب انسان‌ها شویم، به آن‌ها عشق بورزیم و به تمام موجودات هستی محبت کنیم؛ همچنین باید بدانیم که مهندس حسین دژاکام حضور دارند و اعمال ما را می‌بینند؛ باید آموزه‌های ایشان را کاربردی کنیم و محکم به راهشان ادامه دهیم. روحشان شاد و روانشان پاک باد. برای خانواده ایشان نیز صبر و شکیبایی آرزو می‌کنم و از خداوند برای خودم صبر می‌خواهم.
اهداء لوح به اعضاء لژیون سردار
مرزبانان کشیک: همسفر نرجس و مسافر جواد
تایپیست: راهنمای تازه‌واردین همسفر زهرا
عکاس: همسفر صدیقه رهجوی راهنما همسفر زهرا (لژیون اول)
ویرایش و ارسال: راهنمای تازه‌واردین همسفر طیبه نگهبان سایت
همسفران نمایندگی کمال‌الملک تهران
- تعداد بازدید از این مطلب :
131