«به نام خدا»
چهارمین جلسه از دور چهل و پنجم کارگاه‌های آموزشی خصوصی کنگره۶۰، نمایندگی عمان‌سامانی (شهرکرد)، به استادی راهنمای محترم مسافر محمد، نگهبانی مسافر فریدون و دبیری مسافر حامد، با دستور جلسه «بزرگداشت دستاورد های مهندس حسین دژاکام» روز سه شنبه ۲۱ مهرماه ماه ۱۴۰۵ برگزار شد.
خلاصه سخنان استاد:
سلام دوستان، محمد هستم یک مسافر.
در ابتدا لازم می‌دانم به خانواده آقای مهندس حسین دژاکام تسلیت عرض کنم. پس از آن، خانواده بزرگ کنگره ۶۰ و جامعه‌ای که از دانش و تلاش‌های ایشان بهره‌مند شده‌اند، این فقدان را احساس می‌کنند. همان‌طور که استاد هم فرمودند، اینکه یکدیگر را در آغوش بگیریم، گریه کنیم و از این اتفاق ناراحت باشیم، کاملاً طبیعی است؛ اما در شرایط فعلی، تنها غصه خوردن و فکر کردن، مشکلی را حل نمی‌کند. باید ببینیم در قبال دستاوردهای آقای مهندس چه وظیفه‌ای داریم و چگونه می‌توانیم راه ایشان را ادامه دهیم.
اگر بخواهم دستاوردهای آقای مهندس را در یک جمله بیان کنم، می‌گویم: هدف ایشان کاهش رنج و درد انسان‌ها بود.
حرکت ایشان از درمان اعتیاد و ابداع روش DST آغاز شد، اما در ادامه، حوزه‌های دیگری را نیز دربر گرفت؛ از جمله درمان وابستگی به سیگار، کاهش وزن و موضوعات دیگری که در مسیر شناخت انسان و بهبود زندگی او مورد توجه قرار گرفتند. ایشان با پژوهش‌ها و آموزش‌های خود، افق‌های تازه‌ای را پیش روی بسیاری از انسان‌ها گشودند.
برای درک بهتر این دستاوردها، کافی است به تغییراتی نگاه کنیم که در زندگی اعضای کنگره اتفاق افتاده است. وقتی یک مسافر می‌گوید با درمان، آرامش به زندگی خودش و خانواده‌اش بازگشته، این موضوع ارزشمند است؛ اما آیا اگر فردی بیرون از کنگره از ما بپرسد مهندس حسین دژاکام چه کسی بود، تنها باید بگوییم ایشان ما را به آرامش رساندند؟ یا اینکه باید بتوانیم درباره روش درمانی، پژوهش‌ها و دستاوردهای ایشان نیز توضیح بدهیم؟
به نظر من، وظیفه ما این است که شناخت خود را از دستاوردهای ایشان بیشتر کنیم تا بتوانیم آن‌ها را به‌درستی به دیگران معرفی کنیم.
برای مثال، در زمینه کاهش وزن، گاهی اعضایی که در لژیون جونز حضور دارند، پس از دو یا سه ماه از کاهش چند کیلوگرمی وزن خود صحبت می‌کنند. شاید این تغییر برای خود فرد عادی به نظر برسد، اما وقتی شرایط و روش زندگی او را بررسی کنیم، متوجه می‌شویم که چه تغییری اتفاق افتاده است. بنابراین، لازم است دستاوردهای این روش‌ها را بهتر بشناسیم و درباره آن‌ها آگاهی داشته باشیم.
موضوع مهم دیگر، شرایط امروز کنگره و مسئولیت ماست. من هم مانند دیگران از این اتفاق بسیار ناراحت هستم و این ناراحتی را نمی‌توان انکار کرد؛ اما تعادل یعنی بتوانیم در کنار احساسات خود، وظیفه‌مان را نیز بشناسیم و انجام بدهیم.
من به‌عنوان یک راهنما باید از خودم بپرسم: آیا باید در غم و اندوه متوقف شوم یا باید مسافران سفر اول را حمایت کنم، به آن‌ها آموزش بدهم و دستاوردهای آقای مهندس را برایشان بازگو کنم؟ ایشان سال‌های بسیاری را صرف خدمت به انسان‌ها کردند و ما نیز باید ببینیم تا چه اندازه می‌توانیم در ادامه این مسیر نقش داشته باشیم.
اگر به‌عنوان یک عضو کنگره از خودم بپرسم در برابر دستاوردهای آقای مهندس چه کاری می‌توانم انجام بدهم، باید به یادگارهایی توجه کنم که ایشان برای ما به‌جا گذاشته‌اند. یکی از مهم‌ترین آن‌ها روش DST است؛ روشی که آموخته‌های آن می‌تواند در زمینه‌های دیگری از زندگی، از جمله اصلاح رفتارها و کاهش ضد ارزش‌ها، نیز مورد استفاده قرار بگیرد.
موضوع دیگر، مسائل مالی و حمایت از کنگره است. آقای مهندس همواره بر اهمیت تأمین هزینه‌ها و حمایت اعضا از مجموعه تأکید داشته‌اند. امروز که برای برگزاری جلسات و ادامه فعالیت‌ها هزینه‌هایی وجود دارد، باید از خودمان بپرسیم سهم ما در حمایت از این مسیر چیست. ناراحتی ما از این اتفاق، نباید باعث شود مسئولیت‌های خود را فراموش کنیم.
دستاوردهای ایشان فقط به روش درمان محدود نمی‌شود؛ پژوهش‌ها، مقاله‌ها و مطالب علمی منتشرشده نیز بخشی از این میراث هستند. ما باید درباره این مطالب مطالعه کنیم تا اگر فردی بیرون از کنگره از ما پرسید مهندس حسین دژاکام چه کسی بود و چه کارهایی انجام داد، بتوانیم پاسخی آگاهانه و مستند بدهیم.
در فضای مجازی نیز لازم است با دقت بیشتری رفتار کنیم. گاهی توجه بیش از اندازه به عکس‌ها و حضور افراد در کنار یکدیگر، ما را از اصل موضوع دور می‌کند. مهم این نیست که چه کسی عکسی از خود در کنار آقای مهندس دارد؛ مهم این است که هرکدام از ما چه اندازه از آموزش‌های ایشان استفاده کرده‌ایم و تا چه حد در انتقال درست این آموزش‌ها نقش داریم.
همچنین پیام‌ها و واکنش‌هایی که از سوی استادان و پژوهشگران مختلف درباره فعالیت‌های ایشان منتشر شده است، می‌تواند ما را به مطالعه بیشتر تشویق کند. بهتر است به‌جای تکرار مطالب، منابع را بررسی کنیم و درباره دستاوردها و تأثیر پژوهش‌های ایشان شناخت دقیق‌تری به دست بیاوریم.
نکته مهم دیگر، پرهیز از ناامیدی است. اگر امروز از این اتفاق ناراحت هستیم، نباید اجازه بدهیم این ناراحتی ما را از حرکت بازدارد. اتفاقاً مسئولیت ما سنگین‌تر شده است. باید عزم خود را جزم‌تر کنیم، خدمت بیشتری انجام بدهیم و اجازه ندهیم چراغی که آقای مهندس روشن کردند، در دست ما خاموش شود.
من به‌عنوان یک راهنما باید بتوانم امید را به مسافران منتقل کنم و از آن‌ها حمایت کنم. باید به‌جای اینکه مرتب از غم و ناامیدی صحبت کنیم، به آن‌ها کمک کنیم مسیر درمان را با امید و آگاهی ادامه بدهند.
امروز نیز با توجه به حضور و مسئولیت‌های آقای دکتر امین دژاکام و دیگر خدمتگزاران، لازم است با هماهنگی و احترام، در مسیر تعیین‌شده حرکت کنیم. اگر تصمیمی درباره برگزاری جلسات یا ادامه فعالیت‌ها گرفته شود، وظیفه ما این است که مطابق تصمیم مجموعه عمل کنیم. مسیر کنگره بر پایه آموزش‌ها، تجربه‌ها و تلاش‌های سالیان طولانی شکل گرفته است و ادامه آن به همکاری و مسئولیت‌پذیری ما بستگی دارد.
یکی از مهم‌ترین دستاوردهای آقای مهندس این بود که در خانواده‌هایی که ناامیدی و رنج در آن‌ها فراوان بود، امید را زنده کردند. حالا باید از خودمان بپرسیم ما برای حفظ و ادامه این دستاورد چه کرده‌ایم؟
به نظر من، پاسخ این نیست که بگوییم همه‌چیز تمام شده است؛ بلکه باید مسئولیت بیشتری بپذیریم و با جدیت بیشتری حرکت کنیم. اگر می‌خواهیم به هدفی که آقای مهندس دنبال می‌کردند، یعنی کاهش رنج و درد انسان‌ها، نزدیک شویم، باید در عمل نشان بدهیم که آموزش‌های ایشان را جدی گرفته‌ایم.
در پایان، امیدوارم بتوانیم با ادامه خدمت، آموزش و انتقال درست دستاوردهای مهندس حسین دژاکام، سهم خود را در این مسیر ادا کنیم و در جهت خدمت به جامعه و بشریت قدم برداریم.
از اینکه به صحبت‌های من توجه کردید، سپاسگزارم.
عکس: مسافر محسن لژیون پنجم
نگارش و تنظیم: مسافر حامد لژیون بیست‌ویکم
ارسال: مسافر حمید لژیون نوزدهم
با احترام گروه سایت و مرزبان خبری نمایندگی عمان سامانی
- تعداد بازدید از این مطلب :
612