فدراسیون بین‌المللی مددکاران اجتماعی: زندگی حسین به ما یادآوری می‌کند بزرگ‌ترین میراث آن چیزی است که در وجود دیگران بیدار می‌کنیم

ادای احترام به حسین دژاکام

زمانی که چند سال پیش از کنگره ۶۰ بازدید کردم، شاهد اتفاقی شگفت‌انگیز بودم. در پارکی بزرگ، هزاران نفر گرد هم آمده بودند؛ مسافران در مسیر بهبودی و هم‌سفران، خانواده‌ها و عزیزانشان. آنان در کنار یکدیگر چیزی زیبا آفریده بودند: جامعه‌ای زنده سرشار از امید، احساس تعلق، شفقت و تحول.

به یاد دارم که با شرکت‌کنندگان گفت‌وگو کردم و از شنیدن داستان‌هایشان، مشاهده کرامت انسانی آنان و دیدن شادی‌شان از عضویت در مجموعه‌ای بزرگ‌تر از خودشان، عمیقاً تحت تأثیر قرار گرفتم. آنچه شاهدش بودم، صرفاً یک برنامه برای درمان اعتیاد نبود؛ بلکه جلوه‌ای از انسانیت مشترک ما و ظرفیت شگفت‌انگیز انسان‌ها برای التیام یافتن، رشد کردن و متحول ساختن زندگی خود در کنار یکدیگر بود.

حسین دژاکام دستاوردی ارزشمند به جهان عرضه کرد. او رویکردی مؤثر برای مواجهه با اعتیاد بنیان نهاد که در آن، سلامت جسمانی، بهزیستی روانی، درک معنوی و قدرت تحول‌آفرین جامعه در کنار یکدیگر قرار می‌گیرند. اما شاید بزرگ‌ترین هدیه او، توانایی‌اش در دیدن فراتر از دشواری‌های زندگی افراد و شناخت ظرفیت‌ها و استعدادهای نهفته در وجود آنان بود. آنجا که دیگران ممکن بود ناامیدی ببینند، او امید می‌دید. آنجا که دیگران زندگی‌های ازهم‌گسیخته می‌دیدند، او توانمندی‌های انسانی را می‌دید. و آنجا که افراد انزوا و تنهایی را تجربه کرده بودند، او به ایجاد احساس تعلق کمک می‌کرد.

در دوران مسئولیت خود به‌عنوان دبیرکل فدراسیون بین‌المللی مددکاران اجتماعی، دریافتم که حسین آموزه‌ای عمیق و ارزشمند برای حرفه جهانی مددکاری اجتماعی دارد. او به ما نشان داد افرادی که با بزرگ‌ترین چالش‌های زندگی روبه‌رو هستند، صرفاً دریافت‌کنندگان خدمات و مراقبت نیستند؛ آنان انسان‌هایی برخوردار از قدرت و خرد فراوان‌اند که می‌توانند رهبران، حامیان و سازندگان مسیر بهبودی خود و دیگران باشند.

حسین فراتر از تغییر زندگی افراد عمل کرد. او به انسان‌ها الهام بخشید تا به خود و یکدیگر ایمان بیاورند و دریابند که با کمک به دیگران، خود نیز التیام می‌یابیم. او نشان داد هنگامی که انسان‌ها با حفظ کرامت، برخورداری از شفقت و داشتن هدفی مشترک گرد هم می‌آیند، می‌توانند جوامع را به‌طور کامل متحول سازند.

آنچه در کنگره ۶۰ شاهد بودم، همواره در خاطرم خواهد ماند و همیشه قدردان آموزه‌هایی خواهم بود که حسین به من آموخت.

به خانواده، دوستان و تمامی اعضای جامعه کنگره ۶۰، عمیق‌ترین مراتب تسلیت و احترام خود را تقدیم می‌کنم.

زندگی حسین به ما یادآوری می‌کند که بزرگ‌ترین میراثی که می‌توانیم از خود بر جای بگذاریم، نه آن چیزی است که برای خود می‌سازیم، بلکه آن چیزی است که در وجود دیگران بیدار می‌کنیم.

روح و آرمان‌های او در وجود هر انسانی زنده است که در دل ناامیدی، امید را یافته؛ در میان تنهایی، احساس تعلق را تجربه کرده؛ و در شرایطی که هیچ آینده روشنی متصور نبود، به افقی تازه برای زندگی دست یافته است.

از طریق زندگی‌هایی که متحول ساخت، محبتی که در دل‌ها برانگیخت و جامعه‌ای که بنا نهاد، مسیر و دستاوردهای او نسل به نسل گسترش خواهد یافت و به حیات خود ادامه خواهد داد.

رییس فدراسیون بین المللی انجمن مددکاران اجتماعی
دکتر  روری ترول