کنگره یک تفکر، یک مسیر و یک روش است

جلسه اول از دوره نوزدهم  سری  کارگاه‌های آموزشی خصوصی مسافران کنگره ۶۰ نمایندگی اردستان با استادی ایجنت مسافر محمد، نگهبانی مسافر اسماعیل و دبیری مسافر مهدی با دستور جلسه " کشف متد دی اس تی و دست آورد های علمی آقای مهندس " روز یکشنبه ۱۴۰۵/۰۷/۱9 ساعت ۱۷ آغاز به کار کرد.

خلاصه سخنان استاد

سلام دوستان، محمد هستم، یک مسافر.

دستور جلسه امروز، «روش DST و دستاوردهای آقای مهندس» است. اتفاقی که برای آقای مهندس افتاده و همه دوستان در جریان آن هستند، هنوز به‌طور قطعی مشخص نشده است و نظر قطعی در مورد آن اعلام نشده است. طبق آموزه‌های کنگره ۶۰ و مطالبی که در طول مسیر یاد گرفته‌ایم، همان‌طور که آقا امین نیز فرمودند، وظیفه ما این است که در کنگره به وظایف خود عمل کنیم.

کاری که از ابتدا هدف کنگره بوده، درمان اعتیاد و پرداختن به مسائلی است که آقای مهندس بارها در کنگره مطرح کرده‌اند و به ما آموزش داده‌اند. هدف ما فقط و فقط همین است. در شرایط موجود، باید احساسات خود را کنترل کنیم. ممکن است در مدت کوتاهی احساسات بر ما غلبه کند و ناراحت شویم؛ اما این موضوع نباید باعث شود که به کنگره آسیب بزنیم.

این صحبت‌هایی که عرض می‌کنم، باید هم در مورد افرادی که خارج از کنگره هستند و هم در مورد اعضای کنگره مدنظر قرار بگیرد. ممکن است صحبت‌های زیادی مطرح شود؛ اما ما باید مطالب را با علم و آگاهی منتقل کنیم، نه اینکه بخواهیم چیزی را به کسی تحمیل کنیم. باید نسبت به موضوع آگاهی داشته باشیم و بدانیم که اکنون چه اتفاقی افتاده است و شرایط به چه شکل است.

برای مثال، بعضی از دوستان خواهان این بودند که حتماً به تهران بروند یا در شعبات دیگر کاری انجام دهند. ما منتظریم ببینیم دستور کنگره چیست و آیا باید این کار را انجام دهیم یا خیر. ما سلیقه‌ای عمل نمی‌کنیم. هدف ما در درجه اول، حفظ ساختار کنگره است. باید تلاش کنیم مسیری را که ایجاد شده و ساختاری را که به وجود آمده است، حفظ کنیم و به‌گونه‌ای عمل کنیم که برای آیندگان مسئله‌ای ایجاد نشود؛ بلکه بتوانیم به رشد و استحکام این ساختار کمک کنیم.

در هستی، محبت واقعی را باید در عمل نشان دهیم. اگر واقعاً علاقه‌ای داریم و پیوند محبت بین ما ایجاد شده است، باید بدانیم که شکل درست این محبت، حرکت در مسیر صحیحی است که آقای مهندس تعیین کرده‌اند. بزرگان زیادی در طول تاریخ داشته‌ایم و درباره آن‌ها مطالب فراوانی خوانده‌ایم. یکی از شخصیت‌هایی که همه ما با ایشان آشنا هستیم، حضرت محمد رسول‌الله (ص) است. ایشان حرکتی را آغاز کردند؛ اما هیچ‌کس قرار نیست برای همیشه در این دنیا بماند. همه ما روزی این دنیا را ترک می‌کنیم. «کُلُّ نَفْسٍ ذَائِقَةُ الْمَوْتِ»؛ هر نفسی طعم مرگ را می‌چشد.

این موضوع برای پیامبران، بزرگان و سایر انسان‌ها تفاوتی ندارد. همه ما روزی از دنیا می‌رویم؛ اما مسئله این است که کسانی که مکتبی را پایه‌گذاری کرده‌اند، مسیری را آغاز کرده‌اند و عده‌ای را آموزش داده‌اند، چه چیزی از خود به جا گذاشته‌اند؟ اینکه اکنون بخواهیم عزاداری کنیم یا مراسمی برگزار کنیم، مانند مراسم فاتحه و مواردی از این دست، می‌تواند در جایگاه خودش انجام شود و در این زمینه، تشخیص و تصمیم کنگره ملاک خواهد بود؛ اما اینکه خودمان بخواهیم بدون توجه به ساختار و قوانین، کاری انجام دهیم، ممکن است دقیقاً به کنگره آسیب بزند.

اینکه اجازه دهیم احساسات بر وظیفه ما غلبه کند و باعث ایجاد مسائل و حاشیه‌هایی شویم، درست نیست. همان‌طور که آقا امین نیز در صحبت‌هایشان فرمودند، جامعه ما در حال حاضر با تنش‌هایی روبه‌رو است و شرایطی آشفته و ناپایدار را تجربه می‌کند؛ شرایطی که ممکن است زمینه‌ساز حوادث مختلفی باشد.

ما نباید با حرکت‌ها و صحبت‌های نسنجیده، مطالبی را مطرح کنیم که نباید گفته شوند و ممکن است به گوش دیگران برسند. نباید وارد بحث‌هایی شویم که در آن‌ها بخواهیم بگوییم آقای مهندس چنین بودند یا چنین نبودند. اصلاً مسئله این نیست. این‌گونه صحبت‌ها و رفتارها با روش کنگره و ساختار آن سازگار نیست و می‌تواند ساختار کنگره را دچار اختلال کند. تنها وظیفه‌ای که داریم، این است که به کار خودمان ادامه دهیم.

همان‌طور که امروز جلسه‌ای را که بنا بر شرایط تعطیل شده بود، دوباره آغاز کردیم، باید طبق روال همیشگی حرکت کنیم. در اینجا چه چیزی اهمیت دارد؟ مهم این است که ما آموزش ببینیم؛ اما از ما مهم‌تر، مسافر سفر اولی است که در حال درمان است و مهم‌تر از همه، تازه‌واردی است که می‌خواهد وارد کنگره شود.

اگر اجازه دهیم کنگره تحت تأثیر چنین حوادثی قرار بگیرد و خودمان نیز وارد این‌گونه صحبت‌ها و حاشیه‌ها شویم، راه ورود دیگران را می‌بندیم. باید بدانیم که وظیفه امروز ما بسیار سنگین‌تر از گذشته است. مسئولیت ما بسیار بیشتر شده است و باید با هوشمندی، دقت، شوق و اراده بیشتری به حرکت خود ادامه دهیم. باید آگاه باشیم که در این شرایط، چه کاری باید انجام دهیم و چگونه باید وظایف خود را به‌درستی انجام دهیم.

بزرگان زیادی آمده‌اند و رفته‌اند؛ اما آنچه اهمیت دارد، مسیری است که از خود به جا گذاشته‌اند. دستور جلسه امروز نیز در همین راستا اهمیت دارد. اولین دستاورد آقای مهندس، روش DST بود؛ روشی که مهم‌ترین دستاورد ایشان و چیزی است که در کنگره کاربرد دارد و حتی می‌توان از آموزش‌های آن در همه امور زندگی استفاده کرد.

اگر بخواهیم بزرگداشتی برای آقای مهندس داشته باشیم، باید به اعمال، خدمات، مقالات، روش DST و کشفیات ایشان توجه کنیم. این‌ها دستاوردهای کمی نیستند. این حالت‌های احساسی و التهاب‌هایی که اکنون در چنین شرایطی به وجود آمده‌اند، ممکن است به‌سرعت فروکش کنند و از بین بروند؛ اما چیزهایی که ماندگار هستند، آثار و آموزش‌هایی‌اند که از بزرگان به‌جا می‌مانند.

مولوی حدود ۷۰۰ یا ۸۰۰ سال پیش زندگی می‌کرده است و اکنون دیگر در میان ما نیست؛ اما آثار و سخنانش همچنان ماندگارند. مطالبی که ایشان درباره روان‌شناسی، انسان‌سازی، خودشناسی و ساختار هستی بیان کرده‌اند، همچنان مورد توجه قرار می‌گیرند. همین موضوع درباره بزرگان، ائمه و پیامبران نیز صدق می‌کند. ممکن است سال‌ها و قرن‌ها از رفتن آن‌ها گذشته باشد؛ اما آیا راه و آموزش‌هایشان نیز از بین رفته است؟

کنگره نیز یک تفکر، یک مسیر و یک روش است. با رفتن یا نبودن یک شخص، این مسیر به پایان نمی‌رسد. ما می‌توانیم با حضور و عمل خودمان، در ادامه‌دادن این مسیر سهم داشته باشیم؛ اما نبودن یک نفر به این معنا نیست که همه‌چیز تمام می‌شود.

ما باید همین آموزش‌ها را بگیریم و ان‌شاءالله به شکلی حرکت کنیم که در این شرایط، به کنگره آسیبی نرسد؛ بلکه بتوانیم به ادامه کار آن کمک کنیم. باید جلساتمان را ادامه دهیم، طبق همان روش پیش برویم و حرکت خودمان را حفظ کنیم. چیزی که آقای مهندس می‌خواستند، همین بود. ایشان ۲۸ سال برای این مسیر تلاش کردند.  جدا از مقالات ایشان و جدا از روش DST و دستاوردهایی که داشتند. ممنون که به صحبت‌های من گوش دادید.

ضبط صدا: مسافر علی ل۳

تایپیست: مسافر رسول ل۲

ویراستار: مسافر محمدحسین ل۲

عکس راهنمای تازه واردین مسافر ابراهیم

تنظیم و ارسال: مسافر ابراهیم نگهبان سایت

سایت مسافران نمایندگی اردستان