عشق عامل حرکت در هستی و کره خاکی است. عشق و محبت ریشه و علت آفرینش است و عشق همان پیوند دوستی و محبت بین انسان‌ها می‌باشد. عشق و محبت است که انسان‌ها را برای رسیدن به کمال و نزدیک شدن به فرمان عقل حرکت می‌دهد. جهان برپایه ارتباط استوار است، یعنی همان پیوند دوستی و محبت که همه موجودات زنده را به هم پیوند می‌دهد. می‌توان گفت عشق در کره خاکی نقش حیاتی و بسیار مهمی ایفا می‌کند. برای بقای انسان و تداوم و زندگی عشق میان والدین، مادر و فرزند موجود دارد، یعنی همان نیروی اصلی برای حفظ بقای نسل بشر می‌باشد و همان پایه اخلاق م، تمدن و بزرگترین آموزه پیامبران و براساس محبت خداوند می‌باشد. این امر مهم، باعث همدلی، گذشت و کمک کردن انسان‌ها به سایرین می‌باشد. عشق، محبت و بخشیدن یکی از صفات پروردگار بزرگ است که برای انجام این کار خداوند از طریق الهامات و القائات به انسان کمک می‌نماید و نیرو، قدرت و توان کار را برای انسان فراهم می‌کند و در دوره حیات باعث عشق ورزیدن به سایرین حتی به طبیعت و حیوانات می‌شود و همچنین باعث تداوم زندگی می‌باشد.
در کل، حیات نشانه عشق است و با محبت روابط بین انسان‌ها شکل درستی به خود می‌گیرد. عشق به کل هستی و محبت ناشی از اندیشه الهی اهورایی می‌باشد. این امر به قدری مهم است که پایه حیات، بخشندگی و مهربانی استوار شده است.
همین عشق توان حرکت در سکون را فراهم می‌نماید و زمانی که حرکت کردیم و از سکون خارج شدیم به‌واسطه همین عشق به مرکز دایره نزدیک‌تر می‌شویم.
در طول این مسیر برای رسیدن به محبت انسان‌هایی حضور دارند که گرچه در ظاهر انسان هستند ولی در باطن حشرات موذی و آدم‌های انسان‌نما هستند. برای اینکه این حشرات زیادتر نشوند باید همواره خداوند را سپاس گفت. درپایان انسان‌های شکرگزار از نیروهای منفی دور می‌شوند و به مرکز دایره نزدیک‌تر می‌شوند و برای این مهم باید به صورت تک‌تک و برای هر نعمتی جداگانه شکرگزاری نمود و دانست که این شکرگزاری عاملی است برای ازدیاد عشق و محبت که سرچشمه آن را در کنگره و در پرتو نور بنیان کنگره مشاهده می‌کنیم.
نویسنده: راهنما مسافر عباس باصری
تایپ و ویرایش متن: راهنما مسافر مرتضی
- تعداد بازدید از این مطلب :
344