برای عالی بودن؛ باید ابتدا شروع کرد

وادی هشتم وادی عمل و نقطه عطفی در نقشه راه تکامل انسان است که به ما می‌آموزد، تمام آموزش‌های پیشین از وادی اول تا هفتم، نقش زیربنایی داشته‌اند که ما برای حرکت آماده شویم؛ چرا‌که در سکون هیچ زایش و دستاوردی وجود ندارد. وادی هشتم به ما می‌گوید: تمام دانسته‌های ما بدون حرکت، حکم کتاب بسته‌ای را دارد که هیچ‌کس آن را نخوانده است.

خیلی‌ها گمان می‌کنند که برای حرکت باید حتماً تغییر بزرگی در ظاهر زندگیشان ایجاد کنند؛ اما در کنگره آموخته‌ایم که حرکت، از تغییر نگاه شروع می‌شود. وقتی من به‌عنوان یک همسفر تصمیم می‌گیرم که دیگر به‌جای متمرکز شدن بر تخریب‌های مسافرم، بر تزکیه صور پنهان خودم تمرکز کنم، همان لحظه حرکت آغاز شده است. همان لحظه‌ای که تصمیم می‌گیرم سی‌دی بنویسم، حتی وقتی حسش نیست، این همان حرکت است. 

در جهان هستی، هیچ موجودی در حال سکون مطلق نیست و انسان نیز که جزئی از این هستی است؛ باید در دو بعد درونی و بیرونی، حرکتی مداوم را تجربه کند که به آرامش برسد. حقیقت این وادی در این است که راه، پیش از حرکت نمایان نمی‌شود و نقشه راه در کنگره‌۶۰، در طول سفر و با قدم‌های ما ترسیم می‌گردد. بسیاری از ما در تله انتظار برای مشاهده نقشه کامل گرفتار می‌شویم و گمان می‌کنیم تا زمانی که مقصد نهایی و تمام جزئیات مسیر مشخص نباشد، نباید گامی برداشت؛ اما تجربه نشان داده که با برداشتن اولین قدم، چراغ مسیر روشن شده و چالش‌های بعدی، نه برای متوقف کردن ما؛ بلکه برای صیقل دادن روح و گسترش دانایی ما پدیدار می‌شوند. این همان تفاوت میان دانایی نظری و دانایی مؤثر است، جایی که ما از فکر کردن به چگونگی انجام شدن، به خود انجام دادن عبور می‌کنیم.

در مسیر حرکت، همواره دوراهی‌های ارزشی و ضد‌ارزشی وجود دارد و قدرت اختیار به ما اجازه می‌دهد که بر مبنای خردمندی و دانایی کسب شده، مسیر خود را تعیین کنیم. نکته حیاتی اینجاست که نیروهای منفی و شیطانی، همواره در قالب‌های زیبا و در لباس خیرخواهی وارد افکار و اندیشه انسان می‌شوند؛ بنابراین قرار گرفتن در صراط مستقیم یک مسئله است و در آن ماندن، مسئله‌ای دیگر؛ چرا‌که کوچکترین لغزش در تفکر، مسیر را به سمت تاریکی منحرف می‌کند. اصل از تو حرکت از خدا برکت یک قانون کیهانی است و هنگامی که خواسته ما در جهت صراط مستقیم باشد، نیروهای الهی در همان جهت به یاری ما می‌شتابند؛ اما نباید فراموش کرد که این قانون برای نیروهای منفی نیز صادق است و کیفیت حرکت ما تعیین کننده نوع امدادهایی است که دریافت می‌کنیم. برای دریافت برکت الهی در درمان بیماری‌ها یا گره‌های زندگی، باید خواسته‌ای خالص داشت و با تمام وجود در مسیر آموزش، حرکت کرد.

بخش بنیادین وادی هشتم؛ جبران خسارت است و ما نمی‌توانیم در مسیر کمال باشیم در حالی که کوله‌باری از حساب‌های تسویه نشده با خود، خانواده و جامعه را حمل می‌کنیم. جبران خسارت به معنای توقف ورود خسارت‌های جدید است. اگر در گذشته، در نقش همسر، مادر یا حتی به عنوان راهنما و مسئول به دلیل جهل یا منیت درونی به خود یا دیگران آسیب زده‌ایم؛ اکنون زمان آن است که با تزکیه و تغییر رفتار، این تخریب‌ها را ترمیم کنیم. اگر به سلامت جسم و روان خود به دلایل مختلف خسارت وارد کرده‌ایم؛ باید خود را ببخشیم و با مراقبت و آموزش، این تخریب‌ها را جبران نماییم؛ زیرا اشتباهات دیگران، هرگز سند و مجوزی برای تکرار اشتباهات ما نیست و ما باید مسئولیت جایگاه خود را بپذیریم و با انجام کارهای ارزشی، گذشته را شست‌و‌شو دهیم.

کمال انسان در پایان مسیر نیست؛ بلکه در چگونگی پیمودن مسیر نهفته است. نباید منتظر شرایط عالی و بی‌نقص برای شروع تغییر بود؛ زیرا برای عالی بودن؛ باید ابتدا شروع کرد، حتی اگر اولین قدم‌ها کوچک باشند. چه در مسیر رهایی مسافرانمان باشد و چه در مسیر بهبود وضعیت جسمانی و سلامت خودمان، حرکت کردن یعنی در برابر بیماری و ناامیدی تسلیم نشویم. راهنمایان کنگره، تنها نقشه‌خوان‌های کلی هستند؛ اما این رهجو است که با پای خود جاده را می‌پیماید. کسی که با تفکر و تعقل حرکت می‌کند، نیمی از راه را پیموده است و حرکت ما، همان برکت خداست که در زندگیمان جاری می‌شود تا نه تنها خود؛ بلکه راه را برای دیگرانی که در پی رهایی هستند نمایان کنیم.

نویسنده: راهنما همسفر زهرا (لژیون دوازدهم)
رابط خبری: همسفر فهیمه رهجوی راهنما همسفر زهرا (لژیون دوازدهم)
عکاس: همسفر الهه رهجوی راهنما همسفر فاطمه (لژیون پنجم)
ویرایش و ارسال: همسفر مهناز رهجوی راهنما همسفر فاطمه (لژیون پنجم) نگهبان سایت
همسفران نمایندگی دنا شهرضا