جلسه سوم از دوره بیست‌ویکم کارگاه‌های آموزشی خصوصی کنگره۶۰ همسفران نمایندگی باباطاهر همدان با استادی راهنما همسفر سمیرا، نگهبانی همسفر هاجر و دبیری همسفر معصومه با دستور جلسه 《وادی هشتم و تاثیر آن روی من 》روز دوشنبه ۶ مهرماه ۱۴۰۵، راس ساعت ۱۶ آغاز به کار کرد.
خلاصه سخنان استاد:
در ابتدا از خدای خودم متشکرم که شرایط حضور در این مکان را به بنده دادند. از آقای مهندس و خانواده محترمشان نهایت تشکر را دارم که با ایجاد یک موسسه مردم نهاد شرایطی را فراهم کردند که چندین هزار خانواده از تاریکی که به سمت نور حرکت کنند. امروز افتخار دارم در باب وادی هشتم، با حرکت راه نمایان می‌شود چند کلمه صحبت کنم در هفت وادی قبل که پشت سرگذاشتیم بیشتر بر روی مسائل تفکر و مسئولیت‌پذیری تمرکز کردیم اما وادی هشتم مطرح می‌کند که تفکر به تنهایی کافی نیست ساکن بودن برابر مرگ است و زایش در حرکت صورت می‌گیرد. در این وادی ما یاد می‌گیریم که انسان وقتی پا به هستی و جهان خاکی می‌گذارد بر سر دوراهی خیر و شر قرار می‌گیرد و نیروهای شیطانی و بازدارنده با تمام قدرت تلاش خودشان را می‌کنند تا انسان را متوقف کنند. بزرگ‌ترین دشمن رسیدن به مقصد، فکر زیاد نیست بلکه ترس از شروع کردن است.
همه ما در زندگی انتظار شرایط ایده‌آل، زمان مناسب یا داشتن نقشه راه کامل هستیم اما وادی هشتم امروز این نقاب را از چهره باور غلط ما برمی‌دارد و می‌گوید حقیقت این است که هیچ راهی وجود ندارد راه با قدم‌های من ساخته می‌شود. انسان برای رسیدن به مقصد باید حرکت کند خیلی از مواقع ما نگران می‌شویم راهی را که می‌خواهیم طی کنیم چگونه است؟ چگونه به مقصد می‌رسیم پاسخ در وادی هشتم است که بیان می‌کند حرکت کن راه خودش نمایان می‌شود. بسیاری از ما تصور می‌کنیم برای شروع یک کار باید یک نقشه کامل داشته باشیم اما این نقشه ممکن است خطا دید برایمان ایجاد کند. تصور کنید در شب در یک جاده مه‌آلود می‌خواهیم رانندگی کنیم نور چراغ ماشین ۳۰متر جلوتر را برایمان روشن می‌کند حال چون ما بعد از این ۳۰ متر را نمی‌بینیم آیا نباید حرکت کنیم؟ ما این ۳۰متر را طی می‌کنیم و به میزان حرکت ما راه روشن‌تر می‌شود پس راه، محصول حرکت انسان است.
بزرگ‌ترین نیروی بازدارنده ترس از ناشناخته‌ها است. ما انتظار داریم قبل از حرکت کسی رسیدن به مقصد را برایمان تضمین کند اما قانون هستی این‌گونه نیست می‌گوید: تا قدم اول را برنداری قدم دوم برایت متجلی نمی‌شود. خیلی از وقت‌ها فکر می‌کنیم که با حرکت با موانع برخورد می‌کنیم پس بهتر است آن‌ها را به چشم یک معلم ببینیم همین موانع ما را مجبور می‌کند که فکر کرده، تغییر و رشد کنیم. باز شدن مسیر در حذف مشکلات نیست بلکه در تغییر دیدگاه ما در حین حرکت است. ساکن بودن ذهن را در دایره ترس و تکرار نگه‌می‌دارد ولی اگر حرکت را آغاز کنیم حتی اگر به اشتباه باشد با دنیا جدید روبرو خواهیم شد. ما در کنگره یاد گرفته‌ایم که پایان هر خط سرآغاز خط دیگری است. با کوچک‌ترین حرکت مثل مشارکت کردن، نوشتن سی‌دی یعنی در حال نوشتن خط جدید هستیم و در وجودمان نیروی خالص و ناب آزاد می‌شود خداوند به کمک‌مان می‌آید چون ثابت کردیم که خواهان تغییر هستیم
اگر امروز در زندگی دچار سردرگمی هستیم و نمی‌دانیم قدم بعدی چیست؟ به دنبال نقشه راه نباشیم حرکت کنیم راه در لحظه‌ای که رو قدم برمی‌داریم خلق می‌شود. در این وادی مطرح می‌شود که حرکت فقط ساختن آینده به تنهایی نیست همان‌طور که رو به جلو در حال حرکتی باید کوله‌بار بدهی‌های گذشته خودمان را نسبت به خود، خانواده و جامعه سبک کنیم و این موضوع تحت عنوان جبران خسارت در این وادی مطرح می‌گردد. جبران خسارت یعنی شجاعت روبرو شدن من با گذشته و تا زمانی که حساب‌ها را تسویه نکنیم پایمان در مسیر حرکت لنگ می‌زند و با جبران خسارت یک وزنه سنگین از روی دوش‌مان برداشته و می‌توانیم سبک‌بال حرکت کنیم. یک مسئله بسیار حیاتی در این وادی بستن پیمان می‌باشد پیمان یک تسویه حساب با تاریکی‌های درون است ما در طول سفر زندگی خود کوله‌بارمان پر شده است ضد ارزش‌ها، کینه، ترس و افکار منفی که با بستن پیمان در حضور وجدان خودمان و خداوند گذشته خود را مرور و قسم یاد می‌کنیم که به سمت ضدارزش‌ها برنگردیم و عهد می‌بندیم که در صراط مستقیم بمانیم و به عنوان انسانی مفید و خدمتگزار به هستی عمل کنیم.
لژیون تغذیه سالم
مرزبانان کشیک:همسفر سحر و مسافر مرتضی
تایپیست: همسفر رویا رهجوی راهنما همسفر سمیرا (لژیون یکم)
عکاس: همسفر زهرا رهجوی راهنما همسفر فرشته (لژیون سوم)
ویرایش و ارسال: مرزبان خبری همسفر پروانه همسفران نمایندگی باباطاهر همدان
- تعداد بازدید از این مطلب :
59