پیمان تصمیمی آگاهانه برای آغاز حرکتی جدید است

همسفر نیره:

در وادی هشتم می‌آموزیم که «با حرکت، راه نمایان می‌شود». این وادی برای من مفهومی عمیق و ارزشمند دارد؛ زیرا همیشه لازم نیست از همان ابتدا تمام مسیر برای انسان روشن باشد و از آنچه در ادامه پیش خواهد آمد، آگاهی کامل داشته باشد. گاهی‌اوقات کافی است حرکت را آغاز کنیم؛ چراکه در مسیر حرکت راه به‌تدریج نمایان می‌شود و انسان می‌تواند با آگاهی بیشتری قدم‌های بعدی خود را بردارد.

یکی از موضوعات مهم این وادی بستن پیمان است. پیمان، تصمیمی آگاهانه برای آغاز حرکتی جدید و پذیرش مسئولیت در قبال انتخاب‌ها و رفتارهای خویش است. پیمان زمانی ارزشمند خواهد بود که تنها در حد گفتار باقی نماند؛ بلکه آثار آن در رفتار، عملکرد و شیوه زندگی انسان نمایان شود.

موضوع دیگری که در این وادی مورد توجه قرار می‌گیرد، خطاهای گذشته است. انسان قادر نیست گذشته را تغییر دهد؛ اما می‌تواند از تجربیات و اشتباهات گذشته درس بگیرد و در جهت جبران آنچه امکان‌پذیر است، حرکت کند. پیمان به من یادآوری می‌کند که برای ایجاد تغییر، ابتدا باید تصمیمی جدی بگیرم و مسئولیت اعمال و رفتار خود را بپذیرم.

پیمان تنها یک قول زبانی نیست؛ بلکه تعهدی است که باید در عمل و رفتار من دیده شود و زمینه‌ساز آغاز مسیری تازه در زندگی من باشد. ماندن در گذشته و سرزنش مداوم خود راهگشا نیست؛ آنچه اهمیت دارد این است که گذشته را به تجربه‌ای ارزشمند برای ساختن آینده تبدیل کنیم.

از دیدگاه من وادی هشتم به ما می‌آموزد که برای ایجاد تغییر باید تصمیم بگیریم و سپس حرکت کنیم. آموزش زمانی ارزش واقعی پیدا می‌کند که در زندگی به مرحله عمل برسد؛ بنابراین پیمان بستن، پذیرفتن مسئولیت، آموختن از گذشته و حرکت در مسیر درست می‌تواند زمینه‌ساز تغییراتی عمیق، سازنده و پایدار در زندگی انسان باشد.

همسفر الهام:

وادی هشتم با این عنوان آغاز می‌شود «با حرکت، راه نمایان می‌شود». اگر من آموزش‌هایی را که در وادی‌های گذشته فراگرفته‌ام، تنها در ذهن خود نگه دارم و در عمل هیچ حرکتی نداشته باشم، تغییری در زندگیم ایجاد نخواهد شد.

در جهان هستی همه‌چیز در حال حرکت و تغییر است و انسان نیز از این قاعده مستثنا نیست. همان‌گونه که آب راکد پس از مدتی به گنداب تبدیل می‌شود، سکون نیز می‌تواند زمینه‌ساز فرسودگی و از بین رفتن توانایی‌های انسان شود؛ حتی در مورد جسم نیز مشاهده می‌کنیم که ۷۰ درصد بدن انسان را آب فراگرفته است و این یک بحث علمی و فیزیکی است. اگر شخصی بیمار و بستری باشد و برای مدت طولانی هیچ حرکتی نداشته باشد، مشکلات و آسیب‌های جسمی متعددی اعم از زخم بستر برای او ایجاد خواهد شد.

این موضوع تنها به جسم محدود نمی‌شود؛ روح و روان انسان نیز به حرکت، رشد و پویایی نیاز دارد. اگر با دقت به طبیعت نگاه کنیم، درمی‌یابیم که طبیعت هیچ‌گاه ثابت و ساکن نیست و همواره در حال تغییر و حرکت است.

ما به کنگره۶۰ می‌آییم تا آموزش ببینیم، از سکون خارج شویم و در وجود خود جوشش و پویایی ایجاد کنیم. هرچه این جوشش درونی بیشتر شود، حرکت انسان نیز گسترده‌تر خواهد شد همانند جویباری که به رود خروشان تبدیل می‌شود و در نهایت راه خود را به سوی اقیانوس پیدا می‌کند؛ بنابراین هنگامی که خواسته و هدفی داریم؛ باید در مسیر آن حرکت کنیم تا به نتیجه برسیم.

همسفر منصوره:

وادی هشتم به ما می‌گوید: با حرکت، راه نمایان می‌شود. تجربه شخصی خود را در این زمینه بیان می‌کنم. سال‌ها برای آینده و مسیر زندگی خود برنامه‌ریزی می‌کردم؛ حتی چشم‌اندازهایی یک‌ساله، پنج‌ساله و ده‌ساله برای خود در نظر می‌گرفتم؛ اما بیشتر این برنامه‌ها در حد فکر و طراحی باقی می‌ماند و به مرحله عمل نمی‌رسید.

زمانی این مسیر از یک تصور ذهنی به واقعیتی قابل لمس تبدیل شد که نخستین قدم را برای رسیدن به هدف خود برداشتم؛ در واقع این حرکت من بود که باعث شد مسیر پیش رو به‌تدریج آشکار شود. سکون هیچ‌گاه مسیر را روشن نمی‌کند؛ بلکه حرکت است که موجب نمایان شدن راه می‌شود.

رابط خبری: همسفر زکیه رهجوی راهنما همسفر مریم (لژیون پنجم)
عکاس: همسفر مریم رهجوی راهنما همسفر امیره (لژیون هشتم)
ارسال: همسفر مژگان رهجوی راهنما همسفر آرزو (لژیون دوم) نگهبان سایت
همسفران نمایندگی جواد گلپایگان