از تاریکی تا روشنایی با حرکت

سلام دوستان مریم هستم یک همسفر

وادی هشتم نکات زیادی به ما می‌آموزد؛ اول اینکه حرکت کنیم و سپس به ما نشان می‌دهد که چگونه حرکت کنیم.

ما در این وادی می‌آموزیم که حرکت کردن چقدر مهم است و با حرکت و تجربه کردن، چقدر می‌توانیم بیاموزیم و کم‌کم راه خودمان را پیدا کنیم. اگر تغییری در رفتار ما رخ داده باشد، نشانگر این است که ما حرکت کرده‌ایم.

یکی از نکات مهم در این وادی، تغییر در شرایط زندگی‌مان است. اگر منتظر بمانیم که شرایط زندگی‌مان خودبه‌خود تغییر کند، ممکن است زمان زیادی را از دست بدهیم. پس همان‌طور که می‌گویند: «در سکون هیچ زایشی به وجود نمی‌آید.»

فردی که مصرف‌کننده است، پس از تفکر و پیدا کردن راه صحیح، به کنگره می‌آید و باید حرکت کند تا در او تغییر ایجاد شود. حتی پس از رهایی هم باید به حرکت خود ادامه دهد، چون ممکن است از مسیر کنگره منحرف شود.

در وادی هشتم، حرکت ما باید براساس تفکر، آموزش و شناخت باشد. هنگام حرکت نیز باید مبدأ، هدف و مقصد خود را مشخص کنیم تا به بیراهه نرویم.

در بعضی مواقع، ضدارزش‌ها باعث توقف ما در مسیر می‌شوند؛ مثل ترس. وقتی ترس در ما به وجود می‌آید، تلاشمان متوقف می‌شود و در نتیجه، هیچ تغییری در ما حاصل نمی‌شود.

با ورود من و مسافرم به کنگره و حرکت در مسیر کنگره، شرکت در جلسات و لژیون‌ها و استفاده از صحبت‌ها و آموزش‌های راهنماهایمان، راه کم‌کم برایمان نمایان شد.

ابر سیاه و تاریک اعتیاد، جایش را به ابر سفید و روشن در میان یک آسمان آبی داد و باران رحمت بر سر زندگی‌مان بارید.

به امید فرداهای روشن.

نویسنده: همسفر مریم رهجو راهنما همسفر شقایق(لژیون دوم)

ویراستاری و ارسال: همسفر مهشید نگهبان سایت

همسفران دانیال اهواز