فقط پیدا کردن راه کافی نیست

وادی هشتم می‌گوید: «با حرکت راه نمایان می‌شود.» به لطف خداوند راه درست درمان اعتیاد؛ یعنی کنگره۶۰ برای من و مسافرم نمایان شد. زمانی با کنگره آشنا شدیم که مسافرم از اعتیاد خسته شده بود و به دنبال راهی برای درمان بودیم. قبل از کنگره راه‌های مختلفی را امتحان کرده بودیم؛ اما چون مسیر درستی نبودند نتیجه‌ای نگرفتیم. شاید مهم‌ترین چیزی که این وادی به من یاد می‌دهد این است که فقط پیدا کردن یک راه کافی نیست؛ باید در آن راه حرکت کرد. راه‌های زندگی چه درست و چه نادرست مانند جاده‌هایی هستند که زیر پوششی از مه قرار گرفته‌اند. وقتی در یک جاده مه‌آلود حرکت می‌کنیم فقط قسمت کوتاهی از مسیر را می‌بینیم؛ اما هر چه جلوتر برویم بخش بیشتری از مسیر برایمان نمایان می‌شود. در این حرکت نشانه‌هایی هم وجود دارد که به ما کمک می‌کند بفهمیم در مسیر درست قرار داریم یا نه؟ برای مثال یکی از نشانه‌های مسیرهای نادرست درمان اعتیاد، مانند روش‌های سقوط آزاد و روش‌های دیگر این است که فرد مصرف‌کننده همچنان با خماری و میل به مصرف درگیر است و از مکان‌هایی که قبلا در آنجا مصرف می‌کرد یا افرادی که با آن‌ها مصرف داشت دوری می‌کند، چون هنوز ترس از مصرف دوباره در وجودش هست؛ اما وقتی فرد در مسیر درست درمان قرار می‌گیرد و حرکت می‌کند شرایط به‌ تدریج تغییر می‌کند. نمونه آن را می‌توان در سفر دومی‌های کنگره دید فردی که به تعادل رسیده است می‌تواند حتی در محیطی مانند یک سیلو که پر از موادمخدر مصرفی اوست روزها حضور داشته باشد بدون اینکه ذره‌ای تمایل به مصرف آن یا ترس از بازگشت داشته باشد.

پس خود حرکت و نتایجی که در طول مسیر به دست می‌آوریم، می‌تواند یکی از نشانه‌های درست بودن راه باشد؛ اما برای حرکت در هر مسیری به ابزار نیاز داریم. همان‌طور که یک طبیعت‌گرد برای پیدا کردن مسیر به قطب‌نما، دوربین، مواد غذایی، چادر و ابزارهای مختلف نیاز دارد ما هم برای طی کردن مسیر درمان به ابزارهایی نیاز داریم. در کنگره این ابزارها شامل نوشتن فایل‌های صوتی، مطالعه کتاب‌های آقای مهندس، آموزش‌های راهنما، حضور در کارگاه‌های آموزشی و همچنین ورزش در پارک‌های کنگره است. در کنگره به جسم و سلامتی آن اهمیت زیادی داده می‌شود و ورزش یکی از ستون‌های اصلی حفظ سلامت است. هر فرد پس از گذشت دو ماه از شروع سفر خود باید به پارک بیاید و یک رشته ورزشی را انتخاب کند. برای من پارک فقط محلی برای ورزش کردن نبود، جایی بود که در آن یک بار دیگر مفهوم حرکت را تجربه کردم و متوجه شدم گاهی برای شناختن یک مسیر؛ باید از افکار و تصوراتی که درباره آن داریم عبور کنیم و خودمان آن را تجربه کنیم. من قبلا از شطرنج خوشم نمی‌آمد و فکر می‌کردم ورزشی خسته‌کننده‌ است، به همین دلیل تنیس روی میز را انتخاب کرده بودم؛ اما بعد از چند ماه تصمیم گرفتم حرکت کنم و فقط بر اساس تصورات و پیش‌ داوری‌های خودم قضاوت نکنم. 

وارد رشته شطرنج شدم و برخلاف تصورم فهمیدم که شطرنج نه‌ تنها کسل‌کننده نیست؛ بلکه می‌تواند بسیار مهیج باشد. کم‌کم با یادگیری این رشته به آن علاقه‌مند شدم؛ چون شطرنج به من یاد داد تمرکزم را بیشتر کنم، احتمالات پیش رو را در نظر بگیرم و طبق قوانین بهترین تصمیم ممکن را بگیرم. اگر فقط از دور درباره شطرنج قضاوت می‌کردم، هیچ‌وقت این تجربه برای من به وجود نمی‌آمد. این دقیقا یکی از مصداق‌های وادی هشتم است. تا زمانی که حرکت نکردم راه این رشته برایم نمایان نشد. امروز به لطف خداوند با اجازه ایجنت و مرزبانان محترم و با کمک آموزش‌های راهنمای عزیزم ورزشبان شطرنج شده‌ام و بسیار خوشحالم که می‌توانم خدمتی هرچند کوچک به کنگره و اعضای کنگره داشته باشم. این تجربه به من یاد داد که خیلی وقت‌ها چیزی که از دور درباره یک مسیر تصور می‌کنیم، با چیزی که بعد از حرکت کردن و تجربه کردن می‌بینیم کاملا متفاوت است. همان‌طور که راه درمان برای من و مسافرم با حرکت در مسیر کنگره نمایان شد، راه شطرنج هم زمانی برایم نمایان شد که تصمیم گرفتم حرکت کنم و پیش‌داوری را کنار بگذارم. امیدوارم همه همسفران قبل از اینکه درباره این رشته قضاوت کنند برای یک بار هم که شده آن را تجربه کنند در پارک حضور پیدا کنند و با حمایت از ورزش شطرنج و دیگر رشته‌های ورزشی به پویایی و حال‌خوش ورزش در کنگره کمک کنند.

نویسنده: همسفر شادی رهجوی راهنما همسفر معصومه (لژیون سوم) رشته ورزشی شطرنج و تنیس روی میز
رابط خبری : همسفر سمیرا مرزبان خبری پارک معلم خرم‌آباد
ویرایش و ارسال: راهنمای تازه‌واردین همسفر زهره (رشته ورزشی دارت و ایروبیک) از نمایندگی شمس، دبیر سایت
گروه ورزشی همسفران کنگره۶۰