اگر در ابتدای جاده بایستید آیا انتهای آن را می‌بینید؟

جلسه سیزدهم از دوره چهاردهم کارگاه‌های آموزشی خصوصی همسفران کنگره۶۰ نمایندگی ملایر به استادی راهنما همسفر فائزه، نگهبانی همسفر شکوفه و دبیری همسفر سحر با دستور جلسه «وادی هشتم (با حرکت راه نمایان می‌شود.) و تاثیر آن روی من» روز یک‌شنبه ۱۲ مهرماه ۱۴۰۵ ساعت ۱۷:۰۰ آغاز به‌ کار کرد.

خلاصه سخنان استاد:

از وادی اول تا چهاردهم موضوعاتی است که بایستی در زندگی ما سرلوحه امورات قرار بگیرند و آن را مطرح می‌کنند و ما را به معرفت و دانش درست زندگی‌کردن نزدیک می‌کنند. تیتر وادی هشتم می‌گوید: با حرکت راه نمایان می‌شود. حرکت یعنی تغییر وضعیت و تغییر جایگاه و راه یعنی مسیری برای رسیدن به موضوع یا هدفی. حرکت می‌تواند دو جهت داشته باشد یکی در مسیر مثبت، الهی و ارزش‌ها و دیگری در جهت منفی، ضد‌ ارزش‌ها و نیروهای شیطانی. حرکت کردن یعنی حرکت از ترس به شجاعت، از دروغ‌گویی به راست‌گویی، از کفر به ایمان و در نهایت از ظلمت به نور؛ پس اگر هنوز نتوانسته‌ایم از ترس‌هایمان عبور کنیم؛ یعنی در‌حال سکون هستیم و هیچ حرکتی در ما رخ نداده است؛ پس وادی هشتم به ما می‌گوید: از راه نترس و حرکت کن حالا این راه بر اساس تفکرات من می‌تواند شکل درست یا غلط بگیرد.

در متن وادی هم گفته شده که اساس حرکت خرد است و خرد آن آموزش‌هایی است که ما می‌توانیم برای درست زندگی کردن از آن‌ها استفاده کنیم، هر چه قدر دیدگاه خودمان را گسترده‌تر کنیم خرد ما بیشتر می‌شود؛ یعنی بتوانیم مسائل را از زوایای بیشتری مورد بررسی قرار دهیم. اکنون ما شروع به حرکت‌کردن می‌کنیم و یک نیروی منفی یا شیطانی وجود دارد که سعی می‌کند ما را از حرکت باز دارد این نیرو خیلی خوب می‌داند که اگر بایستیم و توقف کنیم به دنبال توقف سقوط می‌کنیم و این نیرو هر بار سعی می‌کند با شناسایی نقاط حساس ما را از مسیر صحیح خارج و متوقف کند.

انسان در طول زندگی دائماً در حال حرکت است و هیچ‌وقت نمی‌تواند بگوید مسیر زندگی من تمام شد و به پایان رسید، چنین جایی حتی بعد از انتقال به جهان دیگر در زندگی انسان وجود ندارد. خیلی وقت‌ها برای همه ما پیش آمده که ساعت‌ها، روزها یا حتی ماه‌ها فکر می‌کنیم؛ اما حرکت نمی‌کنیم. تفکرکردن خیلی خوب است؛ اما یک جایی باید آن تفکر را به مرحله عمل رساند و حرکت کرد؛ مثلاً کشتی در ساحل امن است؛ اما برای ساحل ساخته نشده است. ما بسیاری اوقات در مرحله تفکر توقف می‌کنیم غافل از این‌که تا حرکت نکنیم راه برای ما نمایان نمی‌شود. شما اگر در ابتدای یک جاده بایستید آیا انتهای آن‌را می‌بینید؟ خیر! مگر این‌که در آن جاده حرکت کنید.

یکی از توطئه‌های نیروی منفی این است که در ابتدای شروع‌ کار، تصویر وحشتناکی در ذهن خودمان درست می‌کنیم؛ به‌طوری که جرات انجام دادن آن کار را نداریم و حرکتی هم انجام نمی‌دهیم شاید زمانی که ایستاده‌ایم ترسناک باشد؛ ولی وقتی حرکت کنیم و درون آن برویم می‌بینیم وضعیت به شکل دیگری است؛ پس برای رسیدن به رهایی و روشنایی باید حرکت کرد و اگر حرکت نکنیم جز سقوط چیزی عایدمان نخواهد شد و زمانی با حرکت راه نمایان خواهد شد که ما راه درست را پیدا کرده، وادی‌هفتم را پشت سر گذاشته و آن‌را عملی کرده باشیم.

مرزبانان کشیک: همسفر‌ معصومه و مسافر حمیدرضا
عکاس: همسفر مریم رهجوی راهنما همسفر فائزه (لژیون اول)
تایپیست: همسفر زهرا رهجوی راهنما همسفر معصومه (لژیون سوم)
ارسال: مرزبان خبری همسفر معصومه
همسفران نمایندگی ملایر