با حرکت راه نمایان می‌شود

جلسه چهارم از دوره چهاردهم سری جلسات کارگاه‌های آموزشی خصوصی کنگره ۶۰ نمایندگی شوشتر، به استادی راهنمای محترم، مسافر سپهر، نگهبانی مسافر علی اصغر و دبیری مسافر علی، با دستور جلسه «وادی هشتم و تأثیر آن روی من»در روز یکشنبه مورخ 1405.07.12 رأس ساعت۱۷:۰۰ آغاز به کار نمود.

خلاصه سخنان استاد جلسه:

سلام دوستان، سپهر هستم یک مسافر، خدا را شکر می‌کنم که امروز هم در کنگره هستم و می‌توانم آموزش ببینم.

در رابطه با دستور جلسه «وادی هشتم و تأثیر آن روی من؛ با حرکت راه نمایان می‌شود»، کنگره این را به من آموزش داد که همه‌چیز با حرکت کردن انجام می‌شود. آقای مهندس بارها در سی‌دی‌ها و کتاب‌های آموزشی گفتند که همه‌چیز با حرکت کردن انجام می‌شود. اصلاً به وجود آمدن انسان، حیوانات و همه موجودات، با حرکت انجام می‌شود. در سکون هیچ اقدامی انجام نمی‌شود و در ساکن بودن هیچ عملی اتفاق نمی‌افتد. اگر من بخواهم یک کارخانه راه اندازی کنم، اگر نقشه‌های ریزبه‌ریز آن را داشته باشم، ابعادش را بدانم، سال‌ها تفکر کرده باشم، برنامه‌ریزی داشته باشم و علمش را هم داشته باشم، تا زمانی که نروم و اقدام نکنم و پی ساختمان را نکنم، هیچ کاری انجام نداده‌ام. یک مسئله مهمی که در این وادی توضیح داده می‌شود این است که برای هر کاری باید تفکر کنیم. من اگر بخواهم حرکت کنم، حرکت درست نیاز به تفکر صحیح دارد.

در زندگی ما همیشه دوراهی‌های زیادی وجود دارد. اینکه من بخواهم حرکت کنم، مهم است؛ اما باید ببینم به کجا می‌خواهم حرکت کنم. یک زمانی ما نمی‌دانیم کجا داریم حرکت می‌کنیم. اگر ما وادی اول را درک کنیم و به آن عمل کنیم، خیلی از مشکلاتمان حل می‌شود؛ همان تفکر کردن. حالا من یک راه را پیدا کرده‌ام و می‌خواهم حرکت کنم. آیا این راه درست است یا درست نیست؟ باید تمام جوانب را قبل از اینکه حرکت کنم بسنجم. من آمده‌ام درمان بشوم. آیا جای درستی را انتخاب کرده‌ام یا نه؟ آیا روش درست است یا درست نیست؟ همه این‌ها را باید قبلش بیاورم، فکر کنم، برنامه‌ریزی کنم و بعد حرکت کنم. در طول حرکت، یک نکته مهم دیگر هم وجود دارد و آن ایستادگی، صبر و مقاومت من است. من آمده‌ام کنگره را پیدا کرده‌ام؛ آیا آدم صبوری هستم یا نه؟ با یک تلنگر ممکن است از مسیر خارج شوم. راه راست پیدا کردن یک قضیه است، ولی انحراف همیشه وجود دارد. نیروهای منفی و القائات منفی به راحتی ما را تنها نمی‌گذارند. من راه درست را پیدا می‌کنم، ولی القائات منفی باعث می‌شود که آرام‌آرام نسبت به راه درست سرد بشوم. نیروهای منفی نمی‌توانند من را مجبور کنند، چون انسان موجودی است که اختیار دارد، ولی این القائات باعث می‌شود که من آرام‌آرام از راه درست فاصله بگیرم.

باید ببینم چقدر صبر دارم و چقدر تلاش می‌کنم. آیا با یک مشکلی که در زندگی پیش می‌آید سریع ناامید می‌شوم؟ الان ممکن است همه ما مشکلاتی داشته باشیم، ولی اولویت من درمان من است. نباید سختی‌های زندگی و مشکلات روزمره باعث بشود که من از مسیرم دور بشوم و از راه درستی که پیدا کرده‌ام فاصله بگیرم؛ چون اگر از راهی که پیدا کرده‌ام فاصله بگیرم، دوباره به همان سیاهی و نقطه اول خودم برمی‌گردم.نکته دیگری که در این وادی در موردش صحبت می‌شود، جبران خسارت است. جبران خسارت اول به خودم است. من در دوران مصرفی که داشتم، بیشترین آسیب را اول به چه کسی زدم؟ به خودم زدم. اول به خودم، دوم به خودم و سوم به خودم. من نسبت به خودم مسئولم. نسبت به این جسمی که به من امانت داده شده مسئولم. باید جبران خسارت کنم، چطور؟ من یک عمر مواد مخدر استفاده کردم، سیگار کشیدم و به جسمم آسیب زدم. باید آرام‌آرام در راستای درمان قدم بردارم. بعد جبران خسارت به خانواده‌ام است. من در حق پدرم، مادرم، زنم و بچه‌ام اجحاف کرده‌ام. آیا دنبال این هستم که جبران کنم یا نه؟ هنوز فکر افیونی بر من حاکم است؟ فقط خودم را می‌بینم؟ فقط رفاه خودم و راحتی خودم برایم مهم است و دیگر کسی را نمی‌بینم؟ من باید وقت‌هایی را که از خانواده‌ام گرفته‌ام و صرف خودم کرده‌ام، جبران کنم.

همین‌طور نسبت به اجتماع هم مسئولیت دارم. هرکسی بالاخره در اجتماع بوده و هزینه‌هایی برایش شده، مدرکی گرفته و امکاناتی در اختیارش بوده. باید به‌جای اینکه فقط برای خودش استفاده کند، آن را برای انسان‌ها و آرامش انسان‌ها به کار ببرد و این هم نوعی جبران خسارت است. پس این وادی به ما توضیح می‌دهد که شما راه را پیدا کنید و باید حرکت کنید. اگر در زندگی حرکت انجام نداده‌ایم، هیچ کاری انجام نداده‌ایم. اگر من یک کتاب را واو به واو بلد باشم، حفظ باشم و خیلی خوب صحبت کنم، ولی اجرایش نکنم، عملاً هیچ کاری انجام نداده‌ام. همه ما می‌دانیم مواد بد است. همه ما می‌دانیم بدی بد است و دروغگویی بد است؛ ولی آیا می‌توانیم انجامش ندهیم؟ آیا می‌توانیم در راستای آن قدم برداریم یا نه؟ فقط می‌آییم و صحبت می‌کنیم. این وادی به من می‌گوید که فقط باید حرکت کنیم. دیگر موقع حرکت کردن است. امیدوارم همه در کنگره باشیم و بتوانیم از آموزش‌ها در زندگی‌مان استفاده کنیم و کاربردی‌شان کنیم.

ممنونم که به صحبت‌هایم گوش دادید.