هر حرکت فرصتی برای شروع دوباره است

وادی هشتم با جمله‌ی «با حرکت، راه نمایان می‌شود» آغاز می‌شود؛ جمله‌ای که برای من معنای عمیقی دارد. وقتی با کنگره‌۶۰ آشنا شدم، به‌تدریج معنی واقعی تفکر کردن را فهمیدم. در ادامه و با کمک آموزش‌ها و راهنمایم، متوجه شدم که برای رسیدن به نتیجه، تنها دانستن کافی نیست؛ باید آموزش‌ها را به کار گرفت و وارد عمل شد.

می‌توان وادی‌های گذشته را مانند مسیری دانست که در آن آموزش‌ها و تجربه‌های لازم را به دست آورده‌ایم و اکنون باید با این دانایی وارد مرحله‌ی حرکت شویم. گویی هر آن‌چه در این مسیر آموخته‌ایم، در کوله‌پشتی ما قرار گرفته است تا در ادامه‌ راه از آن استفاده کنیم. اگر فقط بنشینیم و منتظر بمانیم، اتفاق تازه‌ای رخ نخواهد داد؛ زیرا در سکون، رشد و زایش شکل نمی‌گیرد. حرکت است که فرصت تجربه کردن، آموختن و اصلاح مسیر را به وجود می‌آورد.

وقتی قصد سفر به جایی را داریم، ابتدا باید تصمیم بگیریم و حرکت را آغاز کنیم. نمی‌توانیم انتظار داشته باشیم تمام جاده را از همان نقطه‌ی شروع ببینیم. قانون حرکت این است که با پیش رفتن، بخش‌های بیشتری از مسیر برایمان آشکار می‌شود و چیزهایی که در ابتدا دور و دست‌نیافتنی به نظر می‌رسیدند، کم‌کم در دسترس ما قرار می‌گیرند. زندگی نیز همین‌گونه است؛ گاهی لازم نیست تمام جواب‌ها را از ابتدا بدانیم، بلکه باید هدف را بشناسیم، قدم اول را برداریم و در مسیر حرکت کنیم.

البته برای حرکت، داشتن هدف اهمیت زیادی دارد. اگر خواسته یا هدف خود را جدی نگیریم و در میانه‌ راه آن را فراموش کنیم، ممکن است از مسیر اصلی دور شویم. انسان گاهی مانند آهویی که حواسش به علف‌های کنار جاده پرت می‌شود، با مسائل و خواسته‌های فرعی درگیر می‌شود و مقصد اصلی را از یاد می‌برد؛ بنابراین لازم است در طول مسیر، هدف خود را به یاد داشته باشیم و با توجه به آموزش‌هایی که گرفته‌ایم، مسیرمان را ادامه دهیم.

یکی از بخش‌های وادی هشتم که برای من حس و حال خاصی دارد، موضوع پیمان است. پیمان را می‌توان فرصتی برای بازنگری در گذشته و تصمیمی آگاهانه برای ادامه‌ مسیر دانست. انسان ممکن است در گذشته اشتباهاتی داشته باشد، اما گذشته نباید مانع حرکت امروز او شود. مهم این است که خطاهای خود را بشناسد، مسئولیت آن‌ها را بپذیرد و برای جبران و اصلاح آن‌ها قدم بردارد.

این نگاه، مفهوم توبه و بازگشت از خطا را برای من قابل فهم‌تر کرده است. وادی هشتم یادآوری می‌کند که راه بازگشت همیشه می‌تواند وجود داشته باشد و انسان می‌تواند با تغییر نگاه و رفتار خود، مسیر تازه‌ای را آغاز کند. پیمان نیز می‌تواند نقطه‌ای باشد برای این‌که فرد تصمیم بگیرد گذشته را چراغ راه آینده قرار دهد، نه این‌که در آن متوقف بماند.
برای من، یکی از زیبایی‌های این وادی همین فرصت دوباره است؛ این‌که می‌توانم اشتباهات گذشته را ببینم، از آن‌ها درس بگیرم و برای بهتر شدن حرکت کنم. بخشیدن خود و دیگران، پذیرفتن مسئولیت و تلاش برای جبران، می‌تواند بخشی از این حرکت باشد. همان‌طور که نمی‌توان با ایستادن به مقصد رسید، برای تبدیل شدن به انسانی بهتر نیز باید از جایی شروع کرد.

وادی هشتم به من یادآوری می‌کند که دانایی زمانی ارزشمند می‌شود که در زندگی به عمل تبدیل شود. با حرکت است که تجربه به دست می‌آید، با تجربه است که شناخت بیشتر می‌شود و با شناخت می‌توان مسیر را اصلاح کرد. شاید همه‌ راه از ابتدا برای ما روشن نباشد، اما اگر هدف را فراموش نکنیم و با آگاهی قدم برداریم، ادامه‌ مسیر کم‌کم نمایان خواهد شد.

در نهایت، وادی هشتم برای من دعوتی است به حرکت، جبران و شروعی دوباره؛ حرکتی که با تفکر آغاز می‌شود، با عمل ادامه پیدا می‌کند و انسان را به سمت رشد و ساختن دوباره‌ خویش هدایت می‌کند.

نویسنده: همسفر فاطمه رهجوی راهنما همسفر فاطمه( لژیون دوم)
عکاس:  همسفر سمیه رهجوی راهنما همسفر ناهید( لژیون چهارم)
ارسال: همسفر لیلا رهجوی راهنما همسفر معصومه( لژیون اول) دبیر سایت
نمایندگی همسفران بروجرد