روشنایی مسیر در دل حرکت پدیدار می‌شود

در درمان کامل اعتیاد فقط نباید بر روی جسم تمرکز کرد؛ بلکه علاوه بر آن باید به روان و جهان‌بینی نیز توجه ویژه‌ای کرد و بایستی آن‌ها را به حد تعادل رساند تا درمان واقعی شکل گیرد. جهان‌بینی در درمان اعتیاد برای اولین بار در کنگره۶۰ مطرح شد. در کنگره۶۰، ۱۴ وادی داریم، این ۱۴ وادی قوانینی هستند که باید آن‌ها را فرا گیریم و به کار بندیم تا بتوانیم زندگی را آن‌گونه که شایسته است، زندگی کنیم. یکی از این وادی‌ها، وادی هشتم است با عنوان «با حرکت راه نمایان می‌شود» در این وادی گفته می‌شود، در سکون نه زایشی هست و نه چیزی به وجود می‌آید. همه چیز از حرکت شکل می‌گیرد.

انسان تا زمانی‌که در سکون است و حرکتی را آغاز نکرده در تفکرات بیهوده باقی می‌ماند و به ناامیدی می‌رسد و همه چیز برایش مبهم و نامعلوم است. باید حرکت کند؛ چراکه در حرکت راه نمایان می‌شود. انسان در مسیر زندگی، هر‌گاه بخواهد راهی را شروع کند، بایستی اول تفکر کند، اطلاعات کلی در مورد آن راه کسب و پس از آن حرکت را آغاز نماید؛ اما نباید زیاد درگیر فکر کردن و جزئیات شود؛ زیرا باعث تردید، ترس و هزاران سؤال می‌شود و در نهایت شخص را مجبور به توقف و حرکت کردن را به زمان نامعلومی موکول می‌کند.

غافل از این‌که بسیاری از این ترس‌ها، تردیدها و پاسخ‌ها تنها بعد از برداشتن نخستین قدم برای او رفع‌ و رجوع می‌گردد. فراموش نکنیم که حرکت و تلاش هر فرد می‌تواند اطرافیان او را مجاب کند که در مشکلات و مسائل زندگی به او کمک کنند؛ زیرا بیشتر مواقع خداوند به واسطه افراد دیگر گره از مشکلات باز می‌کند و این می‌تواند قوت قلبی باشد که حرکت کردن را شروع کند. انسان در حرکت کردن باید به چند نکته توجه کند؛ اول این‌که خواسته و هدفش کاملاً مشخص باشد و دیگری از اعماق وجودش بخواهد به آن خواسته برسد و با تمام قدرت و قوا به دنبال آن هدف باشد.

البته این را هم در نظر بگیریم که بعضی از خواسته‌ها نیاز به زمان دارند و در طولانی‌ مدت به نتیجه می‌رسند و باید در نظر داشت که همیشه دوراهی‌های زیادی بر سر راهی که می‌رود وجود دارد مانند صراط مستقیم و صراط غیرمستقیم. یک فرد خردمند بر سر این دوراهی، اول فکر می‌کند بعد تجزیه و تحلیل و سپس با تفکر، تعقل، تدبر و یک برداشت عمیق و صحیح، راه درست را پیدا کرده و حرکت می‌‌کند؛ اما یک انسان بی‌خرد، بدون فکر به عاقبت کار و باری به هر جهت حرکت می‌کند و معلوم نیست سر از کجا دربیاورد.

فرد اگر اتفاقی صراط مستقیم را بپیماید در مسیر راه حتماً با موانعی برخورد می‌کند که او را دچار شک و تردید کرده و موجب تزلزل و در نتیجه انحراف او از جاده می‌شود، چه‌بسا که دیگر برگشت وجود نداشته باشد. به دیگر سخن (با حرکت راه نمایان می‌شود) جمله‌ای درباره‌ مسئولیت ما در برابر زندگی است. نمی‌توانیم همیشه منتظر بمانیم تا دیگران راه را برایمان هموار کنند یا همه‌ پاسخ‌ها را در اختیارمان بگذارند. راهنمایی و آموزش ارزشمند است؛ اما حرکت هر فرد را خود شخص باید انجام بدهد.

هر قدم، هرچند کوچک می‌تواند بخشی از تاریکی را کنار بزند و افق تازه‌ای پیش رو بگذارد. وادی هشتم به ما نمی‌گوید که همه چیز را از ابتدا بدانیم؛ بلکه می‌گوید آغاز کنیم، بیاموزیم و ادامه دهیم. گاهی روشنایی مسیر نه پیش از حرکت؛ بلکه در دل حرکت پدیدار می‌شود.

منابع: سی‌دی وادی هشتم، مقاله آقای خدامی و سایت کنگره۶۰
نویسنده: همسفر رضوان رهجوی راهنما همسفر فهیمه (لژیون ششم)
رابط لژیون: همسفر فاطمه رهجوی راهنما همسفر فهیمه (لژیون ششم)
عکاس: همسفر مریم رهجوی راهنما همسفر امیره (لژیون هفتم)
ارسال: همسفر مرضیه رهجوی راهنما همسفر آرزو (لژیون اول) دبیر دوم سایت
همسفران نمایندگی دکتر علیرضا