قدم بردارید آگاهی بیشتر می‌شود

وقتی انسان خلق شد، به او فرمان داده شد که به درخت ممنوعه نزدیک نشود؛ اما فرمان را نقض کرد و از بهشت رانده شد و به زمین هبوط کرد. از کرده‌ی خود پشیمان شد، پوزش طلبید و بخشیده شد؛ اما مقرر شد پس از جبران، طی مسیر و کسب آگاهی، به جایگاهی بازگردد که از آن انشعاب یافته است. زندگی انسان، مسیری است که از ازل آغاز شده و تا ابد ادامه دارد. بنابراین، انسان باید در این مسیر حرکت کند، بیاموزد، تجربه کند و قدم‌به‌قدم به پیش برود. در این مسیر، نیروهای بازدارنده به شکل‌های مختلف تلاش می‌کنند انسان را از حرکت بازدارند؛ زیرا می‌دانند انسانِ پویا، در مسیر حرکت به آگاهی خواهد رسید. آگاهی، انسان را به سوی خواسته‌های معقول و نفس مطمئنه هدایت می‌کند؛ در حالی که نیروهای منفی می‌خواهند انسان در مرحله‌ی نفس حیوانی و اماره باقی بماند و درگیر خواسته‌های نامعقول خود باشد؛ مانند شن‌های صحرا که مدام به دور خود می‌چرخند و راهی به سوی اقیانوس پیدا نمی‌کنند. سکون، برای هیچ موجودی جایز نیست.

انسانی که از حرکت بازمی‌ایستد، دچار رکود می‌شود؛ درست مانند آب ساکنی که به‌تدریج به گنداب و باتلاق تبدیل می‌شود. گاهی مسیر زندگی دشوار است و انتهای جاده برای ما مشخص نیست؛ اما همین که چند قدم جلوتر خود را ببینیم، برای ادامه دادن کافی است. گاهی مه غلیظ مشکلات، جاده را از دید ما پنهان می‌کند و می‌خواهد ما را متوقف کند؛ اما کافی است حرکت خود را ادامه دهیم تا کم‌کم مسیر نمایان شود.آقای مهندس می‌فرمایند: نگاه بلندی داشته باشید، مانند شتر به دوردست‌ها نگاه کنید؛ ولی با اطمینان قدم بردارید. ما نمی‌توانیم از ابتدای مسیر، تمام جاده‌ی زندگی را بررسی کنیم؛ نمی‌دانیم چند پیچ و خم دارد، از چه کوه‌ها و دره‌هایی عبور می‌کند، کجا آسفالت است و کجا خاکی و چه موانعی در انتظار ماست. تنها کافی است مسیر درست را انتخاب کنیم، چند قدم جلوتر خود را ببینیم و برای همان مقدار برنامه‌ریزی کنیم. ادامه‌ی مسیر، خودش بسیاری از راه‌ها را برای ما آشکار خواهد کرد. می‌دانیم که خط از کنار هم قرار گرفتن نقاط به وجود می‌آید.

حرکت از یک نقطه به نقطه‌ی دیگر، وضعیت و آگاهی ما را تغییر می‌دهد. آگاهی انسان در ابتدای مسیر با آگاهی او در ادامه‌ی مسیر یکسان نیست؛ همان‌گونه که دانش یک کودک در سال‌های ابتدایی تحصیل، با دانش یک دانشجو تفاوت بسیاری دارد. شروع هر کاری دشوار است؛ اما زمانی که بر ترس‌های بازدارنده غلبه کنیم و قدم اول را برداریم، ادامه‌ی مسیر آسان‌تر خواهد شد. مهم این است که حرکت را آغاز کنیم؛ زیرا با حرکت، راه نمایان می‌شود. ما در مسیر زندگی، حل مسائل را می‌آموزیم، آگاهی خود را افزایش می‌دهیم و با شناخت بیشتر نسبت به خود، خانواده و جامعه، مسئولیت جبران خسارت را می‌پذیریم. رعایت قانون جبران، آرامش و سبک‌باری را به همراه می‌آورد و زمینه‌ی رشد و پیشرفت ما را فراهم می‌کند. وقتی یاد بگیریم خودمان را ببخشیم و دوست داشته باشیم، می‌توانیم دیگران را نیز ببخشیم و دوست داشته باشیم. آن‌گاه می‌توانیم از داشته‌های خود به دیگران ببخشیم و از بخشیدن و یاری رساندن لذت ببریم. با ادامه دادن در مسیر سبز الهی، می‌توانیم به وادی امن و عشق الهی نزدیک شویم؛ به همان جایگاهی که از آن انشعاب یافته‌ایم.

منبع: سایت
نویسنده: راهنما همسفر ساره( لژیون ششم)
رابط خبری: همسفر معصومه رهجوی راهنما همسفر ساره ( لژیون ششم)
ویرایش و ارسال: همسفر فریبا رهجوی راهنما همسفر ژیلا (لژیون اول) مرزبان خبری

نمایندگی همسفران صفادشت