آقای مهندس در کتاب ۶۰درجه مسیر انسان را نشان می‌دهند

وادی هشتم، پر از معانی و مفاهیم زیادی می‌باشد. به انسان، اول حرکت کردن و دوم چگونه حرکت کردن، را نشان می‌دهد. ما در این وادی متوجه می‌شویم که چقدر حرکت کردن، اهمیت دارد و با تجربه کردن می‌توانیم با مشکلات روبرو شویم و از آن‌ها آموزش بگیریم و بعد مسیر برای ما روشن می‌شود و می‌توانیم به راحتی حرکت کنیم. اگر تغییری در رفتار ما ایجاد شود مثلاً مسؤلیت‌پذیر شویم، یعنی ما حرکت کرده‌ایم. یکی از نکات مهم در این وادی، توجه انسان در تغییر شرایط خودش است، اگر منتظر شویم، که شرایط ما خودبه‌خود تغییر کند، زمان زیادی ممکن است، از دست بدهیم؛ بنابراین باید حرکت کنیم؛ زیرا در سکون چیزی به وجود نمی‌آید.   

آقای مهندس در کتاب ۶۰ درجه خیلی زیبا مسیر حرکت انسان را نشان می‌دهند که اگر انسان تغییر کند، این تغییر کردن با حرکت کردن به‌دست آمده است؛ مثلاً یک فردی که مصرف‌کننده است، وقتی که وارد کنگره می‌شود؛ باید حرکت کند، در غیر این صورت هیج تغییری در او به وجود نمی‌آید، حتی پس از رهایی هم باید حرکت کند؛ چون ممکن است از مسیر کنگره منحرف شود.

این وادی ارتباط زیادی با وادی‌های قبل دارد. در وادی اول تفکر بیان شده است که در وادی هشتم حرکت ما باید براساس تفکر، آموزش و شناخت باشد. در هنگام حرکت فرد باید مبدأ هدف و مقصد خود را تعیین کند که از مسیر اصلی منحرف نشود. بعضی مواقع ضدارزش‌ها باعث توقف ما در حرکت می‌شود،؛ مثل ترس، من همسفر چون ترس از امتحان دادن دارم، هیچ موقع تلاش نمی‌کنم که آزمون‌ها را مطالعه کنم، پس هیچ حرکتی و هیچ تغییری در من ایجاد نمی‌شود. زمانی که انسان در سکون باقی بماند، بسیاری از توانمندی‌‌های خودش را نمی‌شناسد، خیلی از مسیرها در هنگام حرکت برای انسان آشکار می‌شود. گاهی اوقات فکر می‌کنیم، اول باید تمام مسیر زندگی را بشناسیم، بعد حرکت کنیم. درست است که در ابتدای راه باید مقصد مشخص باشد؛ اما جزئيات مسیر برای انسان ناشناخته می‌باشد.

وادی هشتم به ما می‌آموزد که حرکت کردن بخشی از یادگیری در انسان می‌باشد و موقع حرکت فرد باید خواسته و هدف داشته باشد، سرگردان نباشد؛ مثلاً آیا می‌خواهد درس بخواند یا نه؟ آیا می‌خواهد به کنگره بیاید یا نه؟ بعد از مشخص شدن هدف، فرد باید در جهت آن حتماً اقدام کند؛ مثل انسان تشنه‌ای که به دنبال آب در تلاش است؛ برای رسیدن به ارزش‌ها و دوری از ضدارزش‌ها باید اول از خودمان جبران خسارت نمائیم؛ چراکه در اثر انجام کارهای اشتباه، جسم، روان و افکارمان را از بین برده‌ایم، اگر خوب نگاه کنیم غیبت، تهمت، تجسس، دروغ ،حرف ناروا زدن و ... همه اینها خسارت به خودمان است؛ پس باید درصدد برطرف کردن آن خسارت از خودمان باشیم. مسافران نیز با مصرف کردن مواد مخدر جسم و روان خودشان را از بین برده‌اند و الان که در مسیر درست قرار گرفته‌اند؛ باید جبران خسارت از خودشان کنند.

جبران خسارت از خانواده نیز اگر از گروهی هستیم که به خانواده خسارت وارد کرده‌ایم و قبول داریم که تخریب به وجود آورده‌ایم؛ باید به عناوین مختلف جبران کنیم، همسر به همسر، پدر و مادر به فرزندان و فرزندان به پدر و مادر، تک‌تک اين‌ها نسبت به همدیگر مسؤلیت دارند. آشغال و زباله‌ها را در طبیعت، کوه، صحرا، جوی آب و رودخانه ریختن خسارت به جامعه است؛ پس باید با انجام کارهای ارزشی، جبران خسارت از جامعه کنیم. در وادی هشتم در قسمت پیمان به ما می‌آموزد که چگونه با قدرت مطلق پیمان ببندیم و از او بخواهیم که ما را ببخشد و تمام خسارتی که به خود، خانواده و جامعه وارد کرده‌ایم را جبران کنیم، ما پیمان می‌بندیم که کارهای ناپسند و ضدارزشی انجام ندهیم، این کار هم با آموزش‌هایی که از کنگره می‌گیریم تحقق پیدا می‌کند. به امید روزی که بتوانیم با آموزش‌های ناب کنگره۶۰ و تلاش خودمان در مسیر صراط مستقیم حرکت کنیم.

نویسنده: همسفر زهرا (م) رهجوی راهنما همسفر زهره (لژیون هجدهم)
رابط خبری: همسفر زهرا (ب) رهجوی راهنما همسفر زهره (لژیون هجدهم)
ویرایش و ارسال: راهنما همسفر فریبا (لژیون هفتم) نگهبان سایت