شرایط ایده‌آل در دل حرکت

برای رسیدن به هر هدفی، انسان؛ باید با توکل به خدا و امید به آینده حرکت کند. فقط دانستن و فکر کردن، ما را به هدف نمی‌رساند. حرکت باید پس از تفکر و تصمیم آغاز شود. در ابتدای راه، مسیر همیشه برای ما کاملاً مشخص نیست و گاهی همین نامشخص بودن انسان را دچار ترس، تردید یا توهم می‌کند؛ اما باید از سختی‌ها نترسیم و به راه ادامه دهیم؛ زیرا با حرکت، به‌تدریج راه برای ما نمایان می‌شود. باید به خواسته‌های خود توکل را نیز اضافه کنیم و در مسیر خواسته‌هایمان راسخ و استوار باشیم.
«گر مرد رهی میان خون باید رفت
از پای فتاده سرنگون باید رفت»

باید ایمان داشته باشیم که خداوند همواره با ما است، وجود مشکل، لزوماً به معنی اشتباه بودن مسیر نیست، مهم این است که در برابر مشکلات کم نیاوریم، مسیر را ادامه دهیم و مسئولیت اشتباهات خودمان را بپذیریم و برای حل آن‌ها تلاش کنیم نه اینکه دیگران را مقصر بدانیم. تفکر بدون حرکت نیز نتیجه‌ای ندارد؛ بنابراین تفکر و حرکت باید در کنار یکدیگر باشند. انسان در مسیر حرکت، تجربه کسب می‌کند و همین تجربه‌ها به شناخت بهتر راه کمک می‌کنند؛ حتی اشتباهات هم می‌توانند برای ما آموزش باشند. همان‌طور که آقای مهندس می‌فرمایند: «در مسابقات ورزشی یا می‌بریم یا می‌آموزیم» هیچ تغییری هم یک‌شبه اتفاق نمی‌افتد.

ما در گذشته زمان را حذف می‌کردیم و به همین دلیل نتیجه مطلوبی نمی‌گرفتیم؛ اما با آشنایی با کنگره۶۰ یاد گرفتیم که هر مرحله از مسیر، زمان و تجربه خاص خودش را می‌خواهد و هر مرحله می‌تواند تجربه‌ای تازه برای انسان به همراه داشته باشد؛ وقتی حرکت آغاز می‌شود، بسیاری از ابهامات به‌تدریج روشن می‌شوند. ما همیشه منتظر شرایط ایده‌آل هستیم در حالی که شرایط ایده‌آل در دل حرکت ساخته می‌شوند؛ باید به توانایی‌های خود اعتماد داشته باشیم و در عین حال از تجربه و آموزش دیگران نیز بهره بگیریم. راهنما می‌تواند چراغ مسیر ما باشد؛ اما حرکت با خود رهجو است و او باید انتخاب‌هایش را آگاهانه انجام دهد؛ زیرا هر انتخاب نتیجه‌ای به همراه دارد.

مسئولیت‌پذیری، انسان را از جایگاه قربانی بودن خارج می‌کند. حرکت در مسیر ارزش‌ها، آرام‌آرام انسان را تغییر می‌دهد باید از گذشته درس بگیریم؛ اما در گذشته متوقف نشویم؛ زیرا آینده با حرکت امروز ما ساخته می‌شود، پس باید تفکر کنیم، انتخاب کنیم و حرکت کنیم. موضوع اصلی وادی هشتم، یعنی «با حرکت راه نمایان می‌شود» به من یادآوری می‌کند که وقتی تفکر کردیم و به نتیجه و جمع‌بندی رسیدیم، باید با توکل به خداوند قدم برداریم و متوقف نشویم؛ زیرا در ایستایی و توقف نتیجه‌ای حاصل نمی‌شود به قول خیام:
«در خواب بودم، مرا خردمندی گفت
کز خواب کسی را گل شادی نشکفت
کاری چه کنی که با اجل باشد جفت
می خور که به زیر خاک می‌باید خفت»

در ادامه باید بدانیم که حرکت، فقط جابه‌جایی و رفتن از نقطه‌ای به نقطه دیگر نیست؛ بلکه حرکت می‌تواند حرکتی درونی و شروع یک تغییر در افکار و نگرش انسان باشد. گاهی بزرگ‌ترین حرکت، کنار گذاشتن ناامیدی و دوباره شروع کردن است. انسان زمانی می‌تواند در مسیر درست قرار بگیرد که از داشته‌های خود استفاده کند و منتظر معجزه‌ای خارج از وجود خودش نباشد. خداوند راه را نشان می‌دهد؛ اما این انسان است که باید قدم اول را بردارد. در وادی هشتم یاد می‌گیریم که هیچ راهی بدون سختی نیست و سختی‌های مسیر می‌توانند باعث رشد و ساخته شدن ما شوند اگر در مسیر با شکست روبه‌رو شدیم، نباید تصور کنیم که همه چیز از بین رفته است. گاهی یک شکست، مقدمه شناخت راه درست است، مهم این است که از حرکت باز نایستیم و دوباره با تجربه‌ای که به دست آورده‌ایم، قدم بعدی را برداریم.

باید بدانیم که هر انسانی در زندگی مسئول ساختن آینده خودش است. نمی‌توانیم گذشته را تغییر دهیم؛ اما می‌توانیم با انتخاب‌های امروز، آینده متفاوتی برای خودمان بسازیم؛ بنابراین وادی هشتم به ما یادآوری می‌کند که بعد از تفکر و رسیدن به جمع‌بندی، باید قدم برداریم و در مسیر بمانیم ممکن است امروز فقط چند قدم از مسیر را ببینیم؛ اما اگر درست حرکت کنیم فردا قسمت بیشتری از راه برای ما نمایان خواهد شد، پس با توکل به قدرت مطلق، با امید به آینده، با پذیرش مسئولیت و با آموزش گرفتن از راهنمایان، حرکت خود را ادامه می‌دهیم؛ چرا که با حرکت، راه نمایان می‌شود. آرزوی سلامتی برای آقای مهندس و خانواده محترم ایشان و همه رهجویان و راهنمایان کنگره۶۰ دارم.

نویسنده: همسفر مریم(س) رهجوی راهنما همسفر محیا (لژیون سوم)
رابط خبری و ویرایش: همسفر سودابه رهجوی راهنما همسفر محیا (لژیون سوم)
ارسال: همسفر منصوره رهجوی راهنما همسفر زهره (لژیون پنجم) نگهبان سایت
همسفران نمایندگی کریمان کرمان