مردن عشق است و دوباره زنده شدن عشق است

موضوع: برداشت از سی دی عالم غیب
مطلب مربوط به ۹/۱۱/۱۳۸۸، وادی چهاردهم، خطابه دوم «مردن عشق است و دوباره زنده شدن عشق است.»
اگر عشق نبود، ما این همه سختی را تحمل نمی‌کردیم. در پس این‌ها نیرویی وجود دارد که از خداوند می‌آید و ما با ذرات وجودی خود جذب می‌کنیم و با تفکر خودمان که آن هم زمینه الهی دارد، ترکیب می‌کنیم و برای حیات انسان‌های واقعی استفاده می‌کنیم؛ برای خدمت به انسان‌ها. ذرات عشق بین ما ردوبدل می‌گردد و توان حرکت از سکون می‌دهد و هر روز دوام بیشتری می‌یابد.
هر قدم که برداریم و برویم، به مرکز دایره نزدیک‌تر می‌شویم؛ نه به انسان و موجود دیگر، بلکه به درختان و جوی‌های جاری، به نسیم باد و به دشت و کوه‌ها که به‌وسیله آن عوامل الهی نموده و پاک شده‌اند، احساس نزدیکی می‌کنیم و از وجود آن‌ها لذت می‌بریم و لازم می‌دانیم نگهبان آن‌ها باشیم.
وقتی به مخلوقات الهی نزدیک می‌شویم، یعنی به خداوند نزدیک شده‌ایم. در قرآن آمده است:  عالم غیب یعنی جهان دیگری هست. همه ما دیده‌ایم و هر شب به خواب می‌رویم. پیامبران هم اطلاعات را از جهان دیگر به ما منتقل می‌کنند. همه خدمتی که در کنگره می‌شود، مثل مرزبان‌ها و راهنماها، همه نشانه عشق است؛ چون پولی در کار نیست. عشق باعث می‌شود آن‌ها مسافت‌های طولانی طی کنند و در شهرهای مختلف خدمت کنند.
دیگران کاشته‌اند، ما خوردیم؛ ما می‌کاریم تا دیگران بخورند. اگر حشرات موزی و انسان‌نما در اندیشه‌ی ما خللی ایجاد کنند، بایستی با آن‌ها چه کار کنیم؟ به آن‌ها آموزش می‌دهیم، ولی به حشرات نمی‌شود آموزش داد، چون کارشان خرابکاری است؛ یعنی فطرت آن‌ها خراب است. البته قبل از آموزش صادق نیست؛ ما باید پس از آموزش را ببینیم و ملاک، بعد از آموزش است.
ما باید بدانیم چه کار نکنیم؛ برای اینکه حشرات و انسان‌نماها هر روز زیادتر نشوند، باید شکر و سپاس به‌جا بیاوریم. سپاس‌گزاری از کل هستی، نه فقط خداوند؛ از کسانی که به ما خدمت می‌کنند. برای همین در کنگره هفته‌ی راهنما، دیده‌بان و غیره داریم. کسانی که شکرگزار نبوده‌اند و قدر ندانسته‌اند، همه را از دست داده‌اند و به نابودی رفته‌اند. در اثر شکرگزاری است که اکنون ما در این ساختمان‌های کنگره نشسته‌ایم.
نگارش: مسافر مسعود، ل۱۲
تایپ: پوریا، ل ۸
تنظیم و ارسال: مسافر جواد ل۱۴