از جمع آوری تا بخشندگی مسیر رسیدن به تعادل

مسیر رسیدن به تعادل از جمع آوری تا بخشندگی است؛ برای این‌که اطلاعات و دانش‌هایی که به دست می‌آوریم به ثمر بنشیند، لازم است از مرحله‌ دانستن عبور کنیم و به مرحله‌ خدمت کردن و رسیدن به تعادل برسیم. پیش از ورود به کنگره، مطالبی که می‌خواندم، آموزش‌هایی که می‌دیدم و تجربه‌هایی که به دست می‌آوردم، بیشتر شبیه کوله‌باری بود که همواره با خود حمل می‌کردم. اطلاعات زیادی داشتم؛ اما همیشه نمی‌دانستم چگونه باید از آن‌ها در مسیر زندگی استفاده کنم. امروز به واسطه‌ آموزش‌های کنگره، بیشتر به این باور رسیده‌ام که صرفاً دانستن کافی نیست.

آب نیز سرشار از ماهیت و ویژگی‌های حیات‌بخش است؛ اما اگر در سکون بماند به‌تدریج می‌گندد. این مثال برای من یادآور این است که دانش نیز اگر در وجود ما متوقف شود و به حرکت درنیاید می‌تواند به جای آنکه باعث رشد شود موجب سنگینی و سکون گردد. استاد امین در سی‌دی «جمع‌کنندگان» بیان می‌کنند: ((ما در ابتدا دانشی نداریم و به‌تدریج، با پذیرش جایگاه شاگردی و فرمانبرداری، می‌توانیم به دانش دست پیدا کنیم.)) با گذشت زمان، دانش ما افزایش می‌یابد؛ اما در مرحله‌ای باید این دانش را در جهت بازسازی خود به کار بگیریم، درون و محیط اطراف خود را به تعادل برسانیم و در ادامه وارد مرحله‌ خدمت شویم.

در غیر این صورت، تنها به جمع‌کننده‌ای تبدیل می‌شویم که دائماً دریافت می‌کند؛ اما چیزی را به جریان نمی‌اندازد، مانند آب راکدی که فقط در یک نقطه جمع شده است. انباشته شدن بیش از اندازه به مرور احساس سنگینی ایجاد می‌کند و این سنگینی می‌تواند ما را به سکون بکشاند. سکونی که درست در نقطه‌ مقابل حرکت، تلاش و تعادل قرار دارد. همان‌طور که استاد امین اشاره می‌کنند، این سکون می‌تواند زمینه را برای رشد نیروهای منفی و ایجاد سکون بیشتر فراهم کند.

برداشت من از این سی‌دی، من را به یاد مفهوم زکات در قرآن می‌اندازد. آنچه به دست می‌آوریم، تنها برای نگه داشتن و انباشتن نیست بلکه بخشی از آن باید در مسیر بخشش و خدمت قرار بگیرد. از این زاویه می‌توانم زکات را نوعی ایجاد تعادل میان دریافت کردن و بخشیدن ببینم. تعادلی که باعث می‌شود انرژی در وجود ما به جریان بیفتد و ظرفیت دریافت‌های جدید نیز ایجاد شود. اگر تنها دریافت کنیم و همه‌چیز را در خود نگه داریم، مانند ظرفی می‌شویم که آن‌قدر پر شده که دیگر جایی برای دریافت تازه ندارد. اما زمانی که آنچه آموخته‌ایم را در مسیر خدمت و بخشندگی به جریان می‌اندازیم، هم از سنگینی رها می‌شویم و هم راه برای دریافت‌های جدید باز می‌شود. شاید بتوان گفت رشد واقعی زمانی اتفاق می‌افتد که چرخه‌ی دریافت کردن، به‌کارگیری و بخشیدن در زندگی ما به حرکت درآید. در این چرخه، هم اندازه را برای خود و دیگران حفظ می‌کنیم هم از سکون فاصله می‌گیریم و همواره در مسیر تلاش و رشد باقی می‌مانیم تا بتوانیم به نتایج لازم دست پیدا کنیم.

منبع سی‌دی‌: جمع‌کنندگان (استاد امین)
نویسنده: همسفر بهاره رهجوی راهنما همسفر الهه (لژیون پنجم)
ارسال: راهنمای تازه‌واردین همسفر زهرا.ا رهجوی راهنما همسفر مهتاب (نگهبان سایت)
نمایندگی همسفران خمین