مشارکت مکتوب CD ساختار درون

به نام قدرت مطلق الله

مشارکت مکتوب سی دی ساختار درون (دکترامین)

مسافرعزیزالله لژیون پنجم

۱: ماهیتِ اسارت؛ وقتی درون، سازمان می‌یابد

همه چیز از یک «سعی» آغاز می‌شود. تمام آنچه در درون ما می‌گذرد، ردپای قدم‌های ماست. اما وقتی این قدم‌ها در مسیرِ غلط برداشته شوند، چیزی فراتر از یک اشتباه ساده رخ می‌دهد: یک «ساختار» شکل می‌گیرد.

نیروهای منفی (ترس، خشم، ناامیدی) تنها جرقه‌هایی گذرا نیستند؛ آن‌ها زمانی که تجمیع می‌شوند، به ساختارهایی سازمان‌یافته، منضبط و هوشمند تبدیل می‌شوند. این‌ها «مافیایِ درون» هستند. آن‌ها نظم دارند، هدف دارند و از همه مهم‌تر، برای بقای خود می‌جنگند.

این ساختارها با «خواسته‌های نامعقول» ما شارژ می‌شوند. هر بار که تسلیمِ یک میلِ نفسانی می‌شویم، در واقع در حال تزریقِ خون به رگ‌های این غول‌های درونی هستیم. آن‌ها با دزدیدنِ انرژیِ اراده‌ی ما، خود را مستحکم کرده و در برابر هرگونه اصلاح، به شکلِ بیماری، افکارِ مزاحم و فلج کردنِ تصمیم‌گیری، ایستادگی می‌کنند. این یک جنگِ تمام‌عیار برای حفظِ قلمروِ تاریکی است.

---
۲: جنگِ انرژی؛ خلق کردن در برابر استثمار

در این جهانِ فشرده، قوانینِ بیرون و درون یکی هستند. ساختارها دو راه برای بقا دارند:
ساختارِ مثبت، انرژی را از طریق «خلق کردن» به دست می‌آورد؛ او با تولید و نوآوری، هستی را گسترش می‌دهد.
اما ساختارِ منفی، با «استثمار» زنده می‌ماند. او انرژی را از درونِ ما می‌دزدد، اراده‌ی ما را تسخیر می‌کند و با ایجادِ آشوب، خود را تغذیه می‌کند.

هنگامی که تلاش می‌کنید یک بخش از خود را درمان کنید، نباید تصور کنید تنها با یک فکرِ منفی در جنگ هستید. شما با یک «هوشمندیِ شبکه‌ای» روبرو هستید. به محض اینکه شروع به تغییر می‌کنید، سایر ساختارهای منفی برای محافظت از هم‌نوع خود، متحد می‌شوند. آن‌ها با هجومِ همزمانِ خواسته‌ها به ذهن، باعث «پارگیِ ذهنی»  می‌شوند تا قدرتِ تشخیص شما را از بین ببرند. آن‌ها می‌خواهند شما را در میانه‌ی طوفانِ احساسات، غرق کنند تا دیگر نتوانید ببینید.

---
۳: راهکار؛ گذار از بازیگر به ناظر

تنها راهِ خروج از این حصار، تغییرِ جایگاهِ هستی است.

تا زمانی که درگیرِ «نتیجه» هستید، شما یک «بازیکن» هستید. بازیکن در میانه زمین است، عرق می‌ریزد، هیجان‌زده است و نمی‌تواند حقیقتِ بازی را ببیند. بازیکن، اسیرِ نتیجه است؛ اگر برد یا باخت، تمامِ وجودش متزلزل می‌شود.
تا زمانی که دلبستگی به نتیجه دارید، ساختارها بر شما مسلط‌اند، زیرا آن‌ها می‌دانند چگونه از طریقِ «نیازِ شما به نتیجه»، شما را کنترل کنند.

بیداری یعنی گذار به جایگاهِ «ناظر».
ناظر، کسی است که از شدتِ عدم دلبستگی به نتیجه، قدرتِ تشخیص پیدا می‌کند. او با نگاهی بی‌طرفانه، خطا را از صواب و تاریکی را از نور تشخیص می‌دهد. او در بازی حضور دارد، اما در بازی «غرق» نشده است.

درمان، یعنی رها کردنِ خواسته‌های نامعقول. یعنی قطع کردنِ منبعِ تغذیه‌ی ساختارها. وقتی دیگر به نتیجه «نیاز» نداشته باشید، ساختارها قدرتِ اعمالِ فشار بر شما را از دست می‌دهند.

---
۴: فرماندهیِ خویشتن؛ حرکت به سوی تعالی

بیداری، به معنای ایستادگی در برابرِ تکرارِ اشتباهاتِ تاریخی است. این یعنی مسئولیت‌پذیریِ کامل در برابرِ آنچه در درونِ ما می‌گذرد.

ما نباید از توقف بپرهیزیم، بلکه باید از «درجا زدن» بپرهیم. حرکت به سوی تعالی، نیازمندِ اراده‌ای است که نه از ترسِ باختن، که از عشق به حقیقت، گام برمی‌دارد. وقتی از جایگاهِ بازیکن به جایگاهِ ناظر رسیدیم، دیگر تنها یک تماشاگر نیستیم؛ ما به «فرمانده‌ی خویشتن» تبدیل شده‌ایم.

فرماندهی یعنی:
- تشخیصِ درستِ نیروها.
- مدیریتِ هوشمندانه بر خواسته‌ها.
- و حرکتِ مستمر، بدونِ نیاز به تاییدِ نتایجِ بیرونی.

این است وعده‌ی بیداری: گذار از اسارتِ ساختارها، به فرماندهیِ خودآگاه.

*

ویرایش وارسال مسافر میثم لژیون پنجم