مسیر آموزش نیازمند یک بستر است

جلسه ششم از دوره دوم جلسات لژیون سردار همسفران کنگره۶۰، نمایندگی غزالی به استادی کاندید دنوری همسفر نازنین، نگهبانی دنور همسفر حمیده، دبیری راهنمای تازه‌ واردین همسفر سمانه با دستور جلسه «صورت مسئله اعتیاد» روز دوشنبه ۶ مهر‌ماه ۱۴۰۵ ساعت ۱۴:۴۵ آغاز به کار کرد.

خلاصه سخنان استاد:

تشکر می‌کنم از نگهبان جلسه که فرصت دادند در این جایگاه خدمت کنم. با کسب اجازه از راهنما، همسفر سودابه، ایجنت و مرزبانان جلسه را شروع می‌کنیم.

دستور جلسه، (صورت مسئله اعتیاد) است. وقتی به دستور جلسه فکر می‌کنم، چیزی که به ذهنم می‌آید این است: برای حل هر مشکلی، باید اول آن را بشناسیم تا بتوانیم راه‌حلی برایش پیدا کنیم. قطعاً وقتی که ما مسئله را ندانیم، نمی‌توانیم هیچ راه‌حل درستی پیدا کنیم.

قبل از کنگره، وقتی در مورد اعتیاد چیزی می‌شنیدیم، آنچه در ذهنمان می‌آمد این بود: فردی که مصرف می‌کند، با ابزار و آدم‌های مانند خودش حالش خوب است؛ این فرد مصرف‌کننده باید موادش را کنار بگذارد و قطع کند تابه‌حال خوب برسد. اما سوال پیش می‌آید: کسی که مصرف‌کننده است و موادش را کنار گذاشته، چرا حال روحی، روانی و رفتاری‌اش خوب نشده است؟ چرا هنوز حال او بد است و همین‌طور به رفتار بد ادامه می‌دهد؟ سوال بعدی که پیش می‌آید این است: مسافری که خودش آمده و تصمیم گرفته بااراده به قطع‌کردن موادش ادامه دهد، چرا وقتی مواد را می‌بیند دوباره دوست دارد برگردد و اعتیادش را شروع کند؟

این‌جا است که صورت مسئله اعتیاد در کنگره۶۰، برای ما روشن می‌شود و ما می‌توانیم این را درک کنیم. کنگره با آموزش‌هایی که آقای مهندس دارند و تجربه‌ای که خودشان در طول سال‌ها داشتند و در کتاب ۶۰ درجه صحبت شده، توانستند دو نکته را به ما بگویند: فرق بین درمان و ترک این است. ما یاد گرفتیم به جز این‌که عزیزانمان جسمشان به مشکل می‌خورد، روان و جهان‌بینی آن‌ها نیز تخریب می‌شود؛ پس باید درمان شوند.

اگر بخواهم این مسئله را به لژیون سردار ربط دهم، همان‌طور که ما برای حل مسئله اعتیاد به شناخت و آگاهی نیاز داریم، برای خدمت‌کردن و بخشندگی نیز به آگاهی و تدبیر نیاز داریم. لژیون سردار تنها این نیست که ما بیاییم و یک هزینه‌ای را پرداخت کنیم و دوباره برگردیم؛ لژیون سردار تمرین‌کردن، مسئولیت‌پذیری و بخشندگی را یاد می‌دهد.

به من همسفر یادآوری می‌کند: در زندگی روزی خواسته فردی تو این بود که مسافرت درمان بشود؛ حالا که مسافرت درمان شده است، خواسته فردی تو باید به خواسته جمعی حرکت کند. زمانی می‌توان از خواسته فردی به خواسته جمعی حرکت کرد که بتوانم در کنگره مشارکت کنم و با کمک‌های مالی خودم، بستری را برای عزیزان و افراد بیشتر آماده کنم تا آن‌ها هم بتوانند از این بستر استفاده کنند و به حال خوش برسند؛ زیرا صورت مسئله اعتیاد برای ما مشخص شد و ما فهمیدیم هیچ مسافری فقط با قطع‌کردن مواد به حال خوب نمی‌رسد، پس باید جهان‌بینی و روان در مسیر آموزش باشد.

مسیر آموزش نیازمند یک بستر است. این بستر به من همسفر می‌گوید: هر چقدر در توانت هست کمک کن تا آن بستر فراهم شود. مسئله دیگری که وجود دارد کمک‌های مالی باعث رشد ما می‌شود؛ به این‌که ما بتوانیم به آن جایگاهی که می‌خواهیم برسیم. در این کار نباید عجله داشته باشم؛ زمانی این بخشندگی خودش را نشان می‌دهد که با عشق قلبی و خواست درونی باشد. انتظار این را نداشته باشم که کنگره باید یک جبرانی را در برابر کار من داشته باشد، با این کار صددرصد به حال خوش می‌رسم. مشارکت‌کردن در مسیر بخشندگی نیازمند حرکت تدریجی است تا ظرفیت ما افزایش پیدا کند، همه آن به پرداخت نیست، بلکه یک نگرش است که دوری از خودخواهی باشد تا ما بتوانیم به فکر آبادانی بیشتر باشیم.

تایپیست: همسفر سعیده رهجوی راهنما همسفر اعظم (لژیون چهارم)
عکاس: همسفر اعظم رهجوی راهنما همسفر اعظم(لژیون چهارم)
ویرایش و ارسال: همسفر فاطمه رهجوی راهنما همسفر سودابه(لژیون اول) نگهبان سایت
همسفران نمایندگی غزالی مشهد