آن‌چه در تقدیر است، آن به انجام می‌رسد

آن‌چه در تقدیر است، آن به انجام می‌رسد؛ اما اعمال ما نیز در مسیر زندگی بی‌تأثیر نیستند و می‌توانند جهت حرکت ما را تغییر دهند. یاد خداوند، یادآوری حقیقت وجود انسان و پیوند او با سرچشمه هستی است. فراموش نکن که تو در عالمی درختی تنومند بوده‌ای، بودن پایان ندارد و انسان همواره در جریان رشد و تغییر است. از همین رو درباره انسان هیچ‌گاه نمی‌توان از پایان سخن گفت. استاد سردار، برای درک بهتر این پیام، کافی است به زندگی خودمان نگاه کنیم. هر یک از ما بارها با اتفاقاتی روبه‌رو شده‌ایم که انتخاب ما نبوده‌اند، بیماری، از دست دادن یک عزیز یا پیش آمدن شرایطی که هیچ نقشی در ایجاد آن نداشته‌ایم. در چنین لحظاتی می‌فهمیم که بعضی از رویدادها خارج از اختیار ما هستند و هرقدر با آن‌ها بجنگیم، اصل ماجرا تغییر نمی‌کند.

پذیرش واقعیت به معنای تسلیم شدن نیست؛ بلکه یعنی انرژی خود را صرف انکار چیزی نکنیم که رخ داده است؛ اما پس از پذیرش بخش مهم‌تری آغاز می‌شود، این‌که در برابر آن اتفاق چه‌گونه رفتار کنیم. ممکن است دو نفر با یک مشکل مشابه روبه‌رو شوند؛ اما نتیجه زندگی‌شان کاملاً متفاوت باشد؛ زیرا انتخاب‌های متفاوتی داشته‌اند. یکی امید خود را حفظ می‌کند و قدمی هرچند کوچک برمی‌دارد و دیگری در ناامیدی متوقف می‌شود. شاید نتوانیم همه اتفاقات را تغییر دهیم؛ اما می‌توانیم شیوه برخورد خود را انتخاب کنیم و همین انتخاب‌ها مسیر آینده را می‌سازند؛ وقتی از یاد خدا سخن گفته می‌شود، مقصود تنها بر زبان آوردن نام او نیست. یاد خدا یعنی انسان در سخت‌ترین لحظه‌ها احساس کند تکیه‌گاهی مطمئن دارد و در این جهان تنها نیست.

هر زمان این ارتباط در دل زنده شود، نگرانی‌ها رنگ دیگری پیدا می‌کنند. همانند قطره‌ای که اگر خود را جدا از دریا بداند، از نابودی می‌ترسد؛ اما وقتی بداند بخشی از اقیانوس است، آرامش بیش‌تری را تجربه می‌کند. جمله تو در عالمی درختی تنومند بوده‌ای نیز به ریشه‌های وجود انسان اشاره دارد. هیچ انسانی بدون پشتوانه و تجربه نیست. آن‌چه در طول زندگی چه روزهای شیرین و چه روزهای سخت پشت سر گذاشته‌ایم، مانند: حلقه‌های سالیانه یک درخت، به استحکام وجود ما افزوده‌اند. شاید گاهی احساس خستگی کنیم؛ اما اگر به ریشه‌های خود رجوع کنیم، خواهیم دید که توان ادامه دادن هم‌چنان در وجودمان است. بودن‌ها ادامه است‌ جمله‌ای است که انسان را به حرکت امیدوار می‌کند.

هیچ کار نیکی بی‌اثر نمی‌ماند و هیچ تلاشی هرچند کوچک از بین نمی‌رود. گاهی نتیجه تلاش‌های ما همان لحظه دیده نمی‌شود؛ اما هر قدمی که در مسیر درست برداشته می‌شود، اثری ماندگار در زندگی بر جای می‌گذارد. زندگی مانند جریانی پیوسته است، آن‌چه امروز انجام می‌دهیم، زمینه فردای ما را می‌سازد. بخش پایانی پیام نیز نگاه زیبایی به حقیقت انسان دارد، آن‌جا که می‌گوید: در انسان، هیچ‌گاه فعل گذشته صادق نیست. انسان موجودی ثابت نیست که با یک اشتباه یا یک موفقیت برای همیشه تعریف شود؛ اگر روزی لغزشی داشته‌ایم، به این معنا نیست که تا پایان همان خواهیم ماند و اگر روزی ناتوان بوده‌ایم، دلیل بر ناتوان ماندن نیست.

انسان در هر لحظه فرصت آموختن، تغییر کردن و ساختن آینده‌ای بهتر را دارد و همین ویژگی او را از بسیاری از موجودات متمایز می‌کند. در مجموع این پیام نگاهی متعادل به زندگی ارائه می‌دهد. از یک سو انسان را به پذیرش آن‌چه خارج از اختیار او است دعوت می‌کند و از سوی دیگر مسئولیت انتخاب‌ها و رفتارهایش را به او یادآور می‌شود. این دو در کنار هم آرامش و حرکت را معنا می‌بخشند؛ وقتی انسان بداند ریشه دارد، تنها نیست و هر انتخاب او می‌تواند آینده‌اش را دگرگون کند، با امید بیش‌تری مسیر زندگی را ادامه خواهد داد و در برابر سختی‌ها استوارتر خواهد ایستاد.

منبع: کتاب عبور از منطقه ۶۰ درجه زیر صفر
نویسنده و رابط خبری: همسفر الهام رهجوی راهنما همسفر ناهید (لژیون چهارم)
ویرایش: همسفر مهناز رهجوی راهنما همسفر مریم (لژیون پانزدهم) دبیر اول سایت
ارسال: همسفر سمیه رهجوی راهنما همسفر مریم (لژیون پانزدهم) نگهبان سایت
همسفران نمایندگی کوروش آذرپور