از مرداب تاریکی تا مسیر سبز رهایی

سلام دوستان خدیجه هستم یک همسفر

خداوند را بابت بودن در مسیر نور، عشق و محبت هزاران بار شاکرم و امیدوارم روزی برسد، انسان‌هایی که در دام اعتیاد گرفتار هستند و این بلای خانمان‌سوز و تماماً تاریک را با تمام وجود لمس می‌کنند و درد می‌کشند، مسیرشان به مسیر سبز عشق و رهایی گره بخورد. باز شدن این مسیر برای من صورت‌مسئله اعتیاد را روشن کرد تا بدانم به آخر خط نرسیده‌ام و راه درمان همچنان باز است. گویی این غول بی‌شاخ‌ودم چیزی جز یک ترس بزرگ و ناشناخته نبود؛ اما چرا مسئله اعتیاد برای ما این‌قدر بغرنج و ترسناک شده بود؟ چون در گردابی دست‌وپا می‌زدیم که راه درمان را نمی‌شناختیم یا بهتر است بگویم، در مردابی گرفتار شده بودیم.

درمان با قرص‌های جایگزین توسط روان‌پزشک را تجربه کردیم؛ اما هیچ کلامی بین ما ردوبدل نمی‌شد، فقط قرص بود و خواب‌های عمیق مسافرم، بدون اینکه تغییر محسوسی اتفاق بیفتد. ناامید شدیم و این بار ناچار کمپ را تجربه کردیم؛ چراکه مسافرم فرزندم بود و هیچ تمایلی به درمان نداشت. می‌گویند در تصور هر کس، بهشت به گونه‌ای است؛ اما من می‌گویم بهشت فقط در رویاها نیست، بلکه بهشت واقعی وجود دارد. با ورودم به این مکان مقدس، دریافتم که مسافرم بیمار است؛ بیماری جسم، روان و جهان‌بینی. مسئله‌ای که در کنگره‌۶۰ آموختم این بود که این سه ضلع باید به‌طور هم‌زمان و متعادل درمان شوند.

جسم بیمار، تحت تأثیر روان بیمار قرار دارد و روان بیمار نیز می‌تواند از جهان‌بینی نادرست تأثیر بگیرد. مسافر من با مصرف مواد توهم‌زا و مخدرهای طبیعی و بعد از درمان‌های ناموفق به جسم خود آسیب زده بود و روزبه‌روز بیشتر در تاریکی فرو می‌رفت؛ اما امروز به واسطه مردی که خود از قعر تاریکی به روشنایی رسیده و با تمام توان تلاش می‌کند تا گره‌ای از گره‌های بشر باز شود به آگاهی تازه‌ای رسیده‌ام، او مسیری را به وجود آورد که پایانی ندارد.

در کنگره‌۶۰، صورت‌مسئله اعتیاد برای من روشن شد. آیا فرد مصرف‌کننده با زندانی شدن یا محدود شدن درمان می‌شود؟ خیر. آیا با دادن قرص‌های گوناگون و جایگزین کردن یک ماده به جای ماده دیگر درمان می‌شود؟ باز هم خیر؛ چراکه روان بیمار نیز درگیر است و بخش‌هایی از بیماری وجود دارد که با چشم دیده نمی‌شود. وقتی فرد بیمار خواست و تمایل به رهایی ندارد، درمان بسیار دشوار می‌شود؛ درست مانند مسافر من.

آموختم که درمان یکباره اتفاق نمی‌افتد، بلکه با متد DST که توسط آقای مهندس دژاکام کشف شده است، درمان به صورت تدریجی و طی مدت ۱۱ ماه امکان‌پذیر می‌شود. این همان صورت‌مسئله حل‌شده‌ای است که کنگره‌۶۰ در زمینه درمان اعتیاد ارائه کرده است. امروز با افتخار و امید فراوان بر بلندای امیدواری فریاد می‌زنم که هیچ مشکل و مسئله‌ای حل‌نشدنی نیست؛ چراکه ما قدرت مطلقی داریم که تواناست. در پایان از آقای مهندس دژاکام و خانواده محترمشان و راهنمای خوبم خانم مریم صمیمانه سپاسگزارم.

رابط خبری و نویسنده: همسفر خدیجه رهجوی راهنما همسفر مریم (لژیون اول)
عکاس: همسفر رقیه رهجوی راهنما همسفر معصومه (لژیون چهارم)
ویرایش و ارسال: همسفر بهاره نگهبان سایت
همسفران نمایندگی امین قم