صورت مسئله اعتیاد؛ طلوعی از دل تاریکی‌‌ها است.

سال‌ها اعتیاد معمایی حل‌نشدنی بود که انسان‌های بی‌شماری را در بند ناامیدی اسیر کرده بود. جهانیان آن را ضعف اراده یا یک ناهنجاری اخلاقی می‌دانستند و با نگاهی پر از سرزنش، نسخه‌هایی بی‌سرانجام و کوتاه‌مدت می‌پیچیدند. در هر گوشه‌ای از این مسیر پرپیچ‌وخم، انسانی سردرگم و خانواده‌ای دردمند، در جست‌وجوی راهی برای رهایی دست‌وپا می‌زدند، اما گویی کلید این قفل بسته در جایی فراتر از دانش مرسوم آن دوران پنهان مانده بود. تا اینکه جناب مهندس دژاکام با نگاهی ژرف، کاوشگر و حقیقت‌طلب، پای در این وادی تاریک نهادند. ایشان نه با تکیه بر حدس و گمان و نه با شعار، بلکه با تجربه‌ای زیسته و دانشی ناب و الهام‌گرفته از قوانین هستی، به قلب این تاریکی سفر کردند. بزرگ‌ترین و ماندگارترین هدیهٔ ایشان به بشریت، «کشف صورت‌مسئلهٔ اعتیاد» بود؛ تعریفی دقیق و علمی از دردی که قرن‌ها بشر در شناخت آن ناتوان مانده بود.

آقای مهندس دژاکام به ما آموختند که اعتیاد، بیماری جایگزینی مزمن است؛ جایگزینی مخدرهای بیرونی به جای مخدرهای طبیعی و شبه‌افیونی درونی بدن. ایشان با درایتی بی‌نظیر ثابت کردند که تخریب اعتیاد، مثلثی از جسم، روان و جهان‌بینی را نشانه می‌رود. این کشف بنیادین مانند نوری در تاریک‌ترین شب بارید و ناگهان همه‌چیز معنا پیدا کرد؛ چراکه وقتی صورت‌مسئله به‌درستی باز شد، کلید و راه‌حل درمان نیز از دل همان واقعیت متولد گشت. روش ابداعی DST، نه یک معجزه‌ی لحظه‌ای، بلکه مهندسی دقیق و خردمندانهٔ سیستم‌های حیاتی انسان بود. جناب مهندس به انسان‌های دربند ثابت کردند که سیستم ایکس و فیزیولوژی بدن دارای قدرت شگرفی برای بازسازی و ترمیم است، به‌شرط آن که فاکتور حیاتی زمان، داروی مناسب و آموزش صحیح در کنار هم قرار گیرند. در مکتب کنگره‌۶۰، درمان نه در ترک کورکورانه، بلکه در تعادل و بازگشت به اصل خویشتن معنا می‌یابد.

«صورت‌مسئلهٔ اعتیاد» خشت اول و سنگ بنای تمام آموزش‌های کنگره است؛ دانشی که اعتیاد را از یک بن‌بست تاریک به جاده‌ای برای خودشناسی، تزکیه و احیای دوباره تبدیل کرد. امروز اگر لبخند آرامش بر لبان مسافران و همسفران می‌نشیند و کانون خانواده‌ها گرم می‌شود، از برکت همین تفکر ناب است. مسیری که مهندس دژاکام گشودند، حرکتی آگاهانه از «فرمان‌برداری تا فرماندهی» بر شهر وجودی است. این بستر امن به ما یاد داد که قضاوت و سرزنش را کنار بگذاریم، با مهر و دانایی به انسان‌ها بنگریم و باور داشته باشیم که در پس هر رنجی، اگر مسیر حقیقت را بیابیم، نوری بی‌انتها جاری است. این میراث گران‌بها نه‌تنها چراغ راه امروز ما، بلکه پیام رهایی برای نسل‌های آینده است؛ آغازی بر یک زندگی نو، بر پایه‌های استوار عشق، عقل و ایمان.