ابزارهای ارتباطی می‌توانند برای انسان مفید باشند، اگر درست استفاده نشوند، می‌توانند آسیب‌زا هم باشند.

هشتمین جلسه از دور هفتم سری کارگاه‌های آموزشی عمومی کنگره ۶۰ نمایندگی بروجن، با استادی راهنمای محترم مسافر مصطفی، نگهبانی مسافر مهدی و دبیری مسافر مسلم با دستور جلسه «از سایت، فضای مجازی و هوش مصنوعی در کنگره ۶۰ چگونه استفاده می کنم؟» پنج‌شنبه ۲ مهرماه ۱۴۰۵ ساعت ۱۶ آغاز به کار کرد.

سخنان استاد:

سلام دوستان، مصطفی هستم، یک مسافر.

از نگهبان جلسه و دبیر محترم سپاسگزارم و از ایجنت محترم و گروه مرزبانی تشکر می‌کنم که این فرصت را در اختیار من قرار دادند تا در این جلسه حضور داشته باشم و خدمت کنم. من هم از طرف خودم، این هفته عزیز را به همه خدمتگزاران در بخش سایت، اینستاگرام و فضای مجازی تبریک می‌گویم و به همه این عزیزان خدا قوت عرض می‌کنم. قطعاً این‌گونه خدمت‌ها خیر و برکتش در زندگی انسان‌ها جاری می‌شود.نکته‌ای که در مورد دستور جلسه می‌خواستم مطرح کنم این است که وقتی سایت را نگاه می‌کنیم، مانند کتاب «۶۰ درجه» دارای خاصیت همزادپنداری است. وقتی در جمعی نشسته‌ایم یا در جایی هستیم، سایت را باز می‌کنیم و شروع به خواندن مطالب می‌کنیم؛ حالا سخنان استاد باشد یا دلنوشته‌هایی که در سایت قرار گرفته است، گویا خود انسان هم در همان جلسه حضور دارد. این موضوع باعث می‌شود فرد همان حال خوش و همان حسی را که در آن جلسه وجود دارد، تجربه کند.

بیشتر مطالب سایت به گونه‌ای است که فرد از دل خودش می‌گوید؛ یعنی این‌طور نیست که مطلبی را از جای دیگری جمع‌آوری کرده باشد. وقتی مطلبی با حس شور، عشق و محبت گفته می‌شود و تایپیست آن را تایپ می‌کند، همان حس می‌تواند به مخاطب منتقل شود.ما در جامعه‌ای زندگی می‌کنیم که تکنولوژی و ابزارهای ارتباطی روزبه‌روز در حال رشد هستند. چیزی که برای خود من در مورد این دستور جلسه جالب بود این است که چرا بیشتر دستور جلسات می‌گویند: «تأثیر آن روی من چیست؟» مثلاً یک وادی را کار می‌کنیم و وقتی از آن عبور می‌کنیم، به ما می‌گوید این وادی چه تأثیری روی من داشته و چه چیزی به من اضافه کرده است. ولی سایت و فضای مجازی یک سؤال دیگر را مطرح می‌کند: «چگونه از آن استفاده کنیم؟» یعنی چگونه از این ابزار استفاده کنیم که برای ما مفید باشد و باعث آسیب نشود؟ همان‌طور که بیشتر ابزارها برای پیشبرد اهداف جامعه ساخته شده‌اند، به همان اندازه هم می‌توانند مضر باشند. خود من هم قبلاً درگیر فضای مجازی و اینستاگرام بودم. امروزه بیشتر کسب‌وکارها قبل از اینکه شروع به کار کنند، وارد فضای مجازی می‌شوند تا کسب‌وکار خودشان را معرفی کنند. اینکه فضای مجازی واقعی باشد یا فیک، تا حد زیادی به خود شخص بستگی دارد. ولی اینستاگرام کنگره ۶۰ برای من این‌گونه نیست. وقتی شخصی دلنوشته‌ها را می‌خواند، رهایی‌ها را می‌بیند و تصاویر رهایی‌ها را در سایت مشاهده می‌کند، ممکن است همان تصویر ذهنی درونش شکل بگیرد. خودش را در آن جایگاه می‌بیند و با خودش می‌گوید: «شاید یک سال دیگر تولد من هم باشد.»این تصویرسازی می‌تواند امید و حال خوش را در فرد ایجاد کند.اما قبل از اینکه وارد سایت، فضای مجازی یا اینستاگرام بشوم، باید چند سؤال از خودم بپرسم:هدف من از ورود به اینستاگرام و سایت چیست؟چقدر زمان می‌خواهم برای آن صرف کنم؟چه مطالبی را می‌خواهم دریافت کنم؟ چیزی که برای خود من خیلی جالب بود، این است که راهنمای درمان سیگارم، آقای مهدی، همیشه می‌گفت: «اگر می‌خواهی بدانی تقدیرت چگونه است، ذره‌بین اینستاگرام را باز کن.»مطالبی که قبلاً لایک کرده‌ایم، امروز دوباره برای ما نمایش داده می‌شوند و مطالبی که امروز انتخاب و لایک می‌کنیم، می‌توانند در آینده دوباره در مقابل ما قرار بگیرند.این موضوع برای من خیلی جالب بود که اینستاگرام هم بر اساس نیازها و علایق فرد، مطالبی را بیشتر در مقابل او قرار می‌دهد.یکی دنبال کار خودش است و ابزار و وسایل مربوط به کارش را می‌خواهد و مطالب مرتبط با آن را دنبال می‌کند. بنابراین همان‌قدر که ابزارهای ارتباطی می‌توانند برای انسان مفید باشند، اگر درست استفاده نشوند، می‌توانند آسیب‌زا هم باشند.

اینکه انسان همیشه در حال آموزش و یادگیری باشد، به جای خود؛ ولی آیا من مصطفی می‌توانم همیشه با راهنمایم تماس بگیرم و هر سؤالی که دارم از او بپرسم؟ نه، همیشه این امکان وجود ندارد.در یکی از سی‌دی‌ها، آقای مهندس می‌فرمایند: «وقتی شاگرد آماده باشد، صدای پای استاد را می‌شنود.»استاد کوروش آذرپور فرمودند که این استاد می‌تواند یک دلنوشته، یک کلمه یا حتی یک رفتار باشد. پس زمانی که سایت را باز می‌کنم، چیزی که برای خود من مطرح است این است که از خودم بپرسم: چقدر می‌خواهم زمان بگذارم؟ چقدر وقت صرف کنم؟ و چه مطالبی را می‌خواهم دریافت کنم؟ به خاطر همین است که می‌توانیم از این فضا استفاده کنیم و به آن حال خوش برسیم در اینجا لازم می‌دانم خدا قوت عرض کنم خدمت مسئول سابق سایت، آقای کرامت، که مدتی با همدیگر همکاری داشتیم. آقای کرامت ویژگی خاصی داشتند و آن هم پیگیری و دقت زیاد بود. مثلاً می‌گفتند: «چرا این تصویر باید کج باشد؟» و آن را اصلاح می‌کردند. پیچیدگی‌های کار سایت زیاد است. ما فقط یک صفحه را باز می‌کنیم، مطالب را می‌بینیم و می‌گوییم «به‌به» و تمام می‌شود؛ اما من بارها شاهد بودم که آقای کرامت ساعت ۱۲ شب شروع به بارگذاری مطالب می‌کردند و گاهی به خاطر یک ویرایش کوچک، می‌دیدی که دوباره کل آن نوشته را حذف می‌کردند و از اول شروع می‌کردند.بارها می‌گفتند: «مثلاً من دیشب تا صبح مشغول بارگذاری مطالب بودم.»امیدوارم هر کجا هستند، ان‌شاءالله خداوند به ایشان برکت و حال خوش عطا کند.

در مورد لژیون سردار هم مطلبی هست که برای خود من جالب بود. تقریباً دو ماه پیش، با همکاران به تهران رفته بودیم. تقریباً خدمت هر کدام از دیده‌بان‌ها که می‌رفتیم، آقای زرکش را می‌دیدیم. پیش آقای خدامی رفته بودیم، پیش آقای امین رفته بودیم و هر کجا که می‌رفتیم، آقای زرکش آنجا بودند. برای خودم سؤال پیش آمده بود که چرا من هر دفتری می‌روم، باید آقای زرکش را ببینم؟ بعد با خودم به این نتیجه رسیدم که ما هر کاری را که می‌خواهیم شروع کنیم، باید از لژیون سردار عبور کنیم. بخشش، بخشش، بخشش... چقدر بخشش؟درک من از بخشیدن چیست؟ این موضوع برای من خیلی جالب بود. روزهای اولی که شعبه بروجن و نمایندگی شروع به کار کرد، اولین جلسه‌ای که درون این ساختمان برگزار شد، جلسه لژیون سردار بود. این موضوع را همیشه به خودم یادآوری می‌کنم که از لژیون سردار غافل نشوم. مطلب دیگری هم هست. می‌گویند سه دسته افراد هستند که کمک می‌کنند.

یک دسته افرادی هستند که کمک می‌کنند و می‌گویند در مقابل این کمک، در این دنیا یا آن دنیا به من کمک شود و ثوابش به من برسد. ممکن است ثوابش برسد و ممکن است نرسد و شاید فرد همیشه به دنبال پس گرفتن آن باشد.

یک دسته هستند که می‌گویند من کمک می‌کنم و به وسیله کارما، آن کمک به خودم برمی‌گردد. ممکن است کمک بشود و ممکن است نشود. و یک دسته هم هستند که کمک می‌کنند و می‌گویند کمک کردن کار خوبی است؛ حتی اگر همه آن را رد کنند یا همه قبولش نداشته باشند. در پایان، هفته سایت و اینستاگرام را به همه عزیزان تبریک می‌گویم و به همه خدمتگزاران خدا قوت عرض می‌کنم. بهترین‌ها را برای همه عزیزان آرزومندم. امیدوارم «إِنَّ الْإِنسَانَ لِرَبِّهِ لَکَنُودٌ» نباشیم و همیشه سپاسگزار همه آن عزیزانی باشیم که به ما عشق، محبت و زندگی را یاد دادند.

ممنون و سپاسگزار همه عزیزان هستم.

تایپ و سیستم صوتی : مسافر حمید لژیون۶

عکاس: مسافر احسان لژیون ۸

تنظیم و ارسال: مسافر علی

مرزبان خبری: مسافر داریوش