سایت یک منبع آموزشی

سایت و فضای مجازی در دنیای امروز بخش بزرگی از زندگی ما شده است. همان‌طور که می‌توانیم از این فضا برای سرگرمی استفاده کنیم، می‌توانیم آن را به ابزاری برای آموزش، آگاهی و خدمت هم تبدیل کنیم. برای من، سایت کنگره ۶۰ یک منبع آموزشی است. زمانی‌که فرصت حضور در جلسه را ندارم یا می‌خواهم موضوعی را مرور کنم، سری به سایت می‌زنم؛ مقالات و مشارکت‌ها را می‌خوانم. جالب است که گاهی یک مطلب را چند بار می‌خوانم و هر بار، برداشت جدیدی از آن به‌دست می‌آورم. یکی دیگر از کاربردهای این فضا برای من، «به اشتراک گذاشتن تجربه» است. هر وقت چیزی از آموزش‌های کنگره یاد می‌گیرم و نتیجه‌ آن را در زندگی‌ خود می‌بینم، سعی می‌کنم با نوشتن یک مقاله یا دل‌نوشته، آن را با دیگران به اشتراک بگذارم. شاید مطلبی که برای من ساده به نظر برسد، برای شخص دیگری تبدیل به امید و انگیزه شود.

البته فضای مجازی در کنار فرصت‌هایی که برای ما بوجود می‌آورد، آسیب‌هایی هم دارد. اگر بدون هدف و آگاهی وارد این فضا شوم، ممکن است ساعت‌ها وقتم را صرف چیزهایی کنم که هیچ فایده‌ای ندارند. برای همین باید یاد بگیرم انتخاب کنم که چه چیزی را ببینم و چه چیزی را منتشر کنم. به نظر من، استفاده درست یعنی به جای اینکه فضای مجازی وقت و انرژی مرا بگیرد، من از آن برای رشد خودم استفاده کنم. در کنگره ۶۰، این فضا می‌تواند وسیله‌ای باشد تا پیام رهایی به دست کسی برسد که در شرایط سختی است و دنبال راهی برای تغییر زندگی‌ می‌گردد. بنابراین سعی می‌کنم از فضای مجازی برای آموزش، خدمت و رساندن پیام رهایی استفاده کنم؛ نه اینکه فقط مصرف‌کننده باشم؛ بلکه باید هر دانشی که به‌دست می‌آورم در اختیار دیگران قرار دهم.

در مورد تجربه شخصی‌ خود باید بگویم: ابتدا فکر می‌کردم فضای مجازی فقط برای سرگرمی و ارتباط با دیگران است؛ اما کم‌کم متوجه شدم که چقدر راحت می‌تواند ما را وابسته کند. گاهی اوقات بدون هدف مشخصی، از روی عادت گوشی را برمی‌دارم و در فضای مجازی غرق می‌شوم؛ بدون اینکه واقعا بدانم به‌دنبال چه هستم. انگار فقط عادت کرده‌ام گوشی در دستم باشد. یکی از مضرات آن، اتلاف  وقت است. مثلاً می‌گفتم: «فقط چند دقیقه به اینستاگرام یا تلگرام سر می‌زنم»، اما وقتی بیرون می‌آمدم، می‌دیدم زمان زیادی گذشته و من هنوز در فضای مجازی می‌چرخم. گاهی هم وقتی زندگی یا سفرهای دیگران را می‌دیدم، خودم را با آن‌ها مقایسه می‌کردم و حالم می‌گرفت؛ در حالی که من فقط ظاهر زندگی آن‌ها را می‌دیدم، نه واقعیت را.

وابستگی دیگری که در خودم دیدم؛ این بود که مدام منتظر پیام یا خبر جدید بودم. حتی وقتی کنار خانواده بودم، حواسم به گوشی بود و متوجه شدم که دارم لحظاتی را که می‌توانستم با عزیزانم بگذرانم، از دست می‌دهم. فهمیدم که فضای مجازی به خودی خود بد نیست، اما وقتی حد و اندازه نداشته باشد، تبدیل به یک وابستگی می‌شود. من باید بتوانم آن را کنترل کنم، نه اینکه او مرا کنترل کند. اکنون سعی می‌کنم بیشتر حواسم به هدف و زمانی که صرف می‌کنم؛ باشد. هر وقت می‌بینم که بی‌هدف دارم گوشی را چک می‌کنم، از خودم می‌پرسم: «آیا واقعاً به این نیاز دارم یا فقط از روی عادت است؟»

تجربه من این است که اگر بیدار نباشم، فضای مجازی خیلی راحت وقت، تمرکز و آرامش آدم را می‌گیرد. در نهایت نتیجه گرفتم که فضای مجازی مثل یک ابزار است؛ این من هستم که انتخاب می‌کنم از آن برای رشد استفاده کنم یا هدر دادن زمان. مهم این است که با آگاهی وارد شوم و هدف خود را بدانم. در آخر، به قول استاد امین: فضای مجازی مانند کیکی با روکش شکلاتی و توت‌فرنگی است که ظاهرش قشنگ است اما مصرف زیاد آن، آدم را مریض می‌کند.

‌نویسنده: همسفر ندا رهجوی راهنما همسفر طاهره (لژیون نهم)
رابط خبری: همسفر فردوس رهجوی راهنما همسفر طاهره (لژیون نهم)
عکاس: همسفر بتول رهجوی راهنما همسفر الهام (لژیون یازدهم)
ارسال: همسفر فاطمه رهجوی راهنما همسفر طاهره (لژیون نهم) دبیر سایت
همسفران نمایندگی خلیج‌فارس بوشهر