تکنولوژی باید در خدمت من باشد

وقتی به دستور جلسه «استفاده از سایت، فضای مجازی و هوش مصنوعی در کنگره ۶۰» فکر می کنم، درمی‌یابم که این سه وسیله نه تنها ابزارهای ارتباطی هستند؛ بلکه می‌توانند تأثیر عمیقی بر نگرش و دیدگاه من بگذارند. قبلاً فضای مجازی برای من بیشتر یک سرگرمی بود؛ اما اکنون به تأثیری که بر ذهن و روح من می‌گذارد، تأمل می‌کنم. ذهن من مانند زمینی است که هر آنچه در آن کاشته شود روزی رشد خواهد کرد.

سایت کنگره۶۰ برای من مانند یک کتابخانه زنده است. هر زمان که سوالی برایم پیش بیاید، می‌توانم از مطالب آن استفاده کرده و آن‌ها را با شرایط و تجربیات خود مقایسه کنم. هدف من این است که فقط خواننده نباشم؛ بلکه درک کنم که این آموزه‌ها چگونه در زندگی‌ام کاربرد دارند. این امر باعث می‌شود ارتباط من با کنگره بیشتر و منظم‌تر باشد.

فضای مجازی نیز می‌تواند وسیله‌ای برای انتقال آموزش‌های کنگره باشد. همچنین می‌تواند برای من این فضا را به آزمونی تبدیل کند تا بدانم چه چیزی برای من مفید است و چه چیزی فقط وقت را هدر می‌دهد. حتی گاهی لازم است چیزی را نبینم، مطلبی را نخوانم و از کنار موضوعی عبور کنم. به نظرم این نیز نوعی آموزش است؛ آموزش انتخاب کردن.

هوش مصنوعی برای من تجربه‌ای متفاوت است. می‌توانم سوال‌هایی مطرح کنم که شاید حتی در ذهن خودم به درستی شکل نگرفته‌اند یا مفاهیم گنگ را برایم ساده‌تر کند. این ابزار قرار نیست صاحب افکار من باشد؛ بلکه می‌تواند وسیله‌ای باشد برای بهتر فکر کردن و به من کمک کند تا فقط از یک زاویه به مسائل نگاه نکنم؛ اما در نهایت تشخیص و برداشت را خودم باید انجام دهم.

مسئول زندگی من یک برنامه کامپیوتری نیست؛ خودم هستم. هوش مصنوعی می‌تواند سرعت دسترسی به اطلاعات را افزایش دهد؛ اما این نشانه افزایش فهم نیست. ممکن است جواب یک سئوال را در چند دقیقه دریافت کنم، ولی فهم و درک عمیق یک مطلب ممکن است ماه‌ها طول بکشد. کنگره به من آموخت که همه چیز یک شبه به دست نمی‌آید؛ پس به این معنی نیست که چون من اطلاعات زیادی دارم، انسان آگاه‌تری هستم. اطلاعات زمانی ارزشمند است که به نگرش و بعد به رفتار تبدیل شود. اگر بتوانم از این اطلاعات در جهت عمیق‌تر شدن آموزش‌ها، بهتر فکر کردن و خدمت کردن استفاده کنم برای من تبدیل به یک فرصت خواهد شد. بسیار مهم است که زمان، دلیل و هدف استفاده از این فضاها را بشناسم. اگر ندانم به دنبال چه چیزی هستم تمام وقت و انرژی‌ام را هدر داده‌ام. برای من اولویت دارد که تکنولوژی ارتباط واقعی‌ام با انسان‌ها را کاهش ندهد؛ زیرا هیچ سایتی یا هوش مصنوعی نمی‌تواند جای تجربه انسانی حضور در جلسات و ارتباط با راهنما و اعضای لژیون را به‌طور کامل پر کند؛ بنابراین باید بین دنیای واقعی و مجازی تعادل برقرار کنم. تکنولوژی باید در خدمت من باشد نه من در خدمت آن. موضوع در میزان استفاده من از تکنولوژی نیست؛ بلکه در این است که پس از استفاده از آن چه انسانی می‌شوم.

نویسنده: همسفر آزاده رهجوی راهنما همسفر مونا (لژیون پنجم)
رابط خبری: همسفر مبینا رهجوی راهنما همسفر مونا (لژیون پنجم)
ویرایش و ارسال: همسفر سمیه رهجوی راهنما همسفر معصومه (لژیون چهارم) دبیر سایت
همسفران نمایندگی ستارخان