رمز و راز کشف حقیقت در دو چیز است؛ یکی یافتن راه و دیگری آنچه برداشت می‌کنیم

چهاردهمین  جلسه از دور چهل ودوم جلسات ویلیام وایت پارک طالقانی بااستادی مسافر نیکوتین ایمان و نگهبانی مسافر نیکوتین حمید رضا و دبیری مسافر نیکوتین مجتبی بادستور جلسه رمز و راز کشف حقیقت در دو چیز است؛ یکی یافتن راه و دیگری آنچه برداشت می‌کنیم روز جمعه مورخه27شهریور۱۴۰۵راس ساعت ۷:۳۰در محل پارک طالقانی آغاز به کار نمود خلاصه سخنان استاد :

به نام خدا.

سلام دوستان، ایمان هستم  مسافر سیگار. 

خداوند بزرگ را شاکرم که مجدداً این فرصت نصیب بنده شد تا در خدمت شما عزیزان باشم. از حمید عزیز هم سپاسگزارم که استادی این جلسه را به من واگذار کرد.

همان‌طور که در مورد دستور جلسه در این هفته بسیار صحبت کردیم، من مسافر همواره با این چالش مواجه بودم که راه درمان واقعی برای من چیست. شما بهتر از من می‌دانید که هیچ‌گاه یک مصرف‌کننده از مصرف مواد مخدر احساس خرسندی و رضایت واقعی نمی‌کند؛ آن احساس رضایت مقطعی فقط در ابتدای مسیر ورود به تاریکی‌ها بود و پس از آن، تنها رنج و درماندگی باقی می‌ماند.

امروز همه ما به‌خوبی می‌دانیم که موهبتی الهی نصیب ما شده و این بستر ارزشمند در اختیار منِ مسافر قرار گرفته تا با بهترین کیفیت و خدمات پذیرفته شوم و به درمان قطعی برسم؛ مسیری علمی و اثبات‌شده که مجامع بین‌المللی نیز استقبال گسترده‌ای از دستاوردهای آن دارند.

اما پرسش اینجاست: آیا صرفِ ورود به این مسیر، موفقیت را تضمین می‌کند؟ خیر. آیا همه افرادی که به پارک ورزشی می‌آیند لزوماً ورزشکارند؟ خیر. تفاوت کجاست؟ تفاوت دقیقاً در «جزئیات» و «نحوه اجرای عمل» است؛ یعنی رعایت داروی مناسب، مقدار مناسب و زمان مناسب، گوش دادن به سی‌دی‌ها و فراگیری مستمر آموزش‌ها.

در ادامه این روند، «سفر سیگار» ضامن قطعی درمان است. سفر سیگار یکی از ارکان و کلیدهای اصلی درمان اعتیاد است؛ همان‌طور که آقای زرکش نیز تأکید کردند، عدم انجام سفر سیگار، بازگشت به اعتیاد را محتمل می‌کند.

حال، این راه کشف‌شده قرار است ما را به کجا برساند؟ همه ما می‌گوییم تعادل فوق درمان است و هدف نهایی رسیدن به آرامش است. رسیدن به قله، کار چندان دشواری نیست؛ آنچه اهمیت دارد، به‌جا گذاشتن اثری ماندگار بر فراز قله است. بنابراین یکی دیگر از ارکان مهم، «خدمت کردن» است؛ اینکه دست نیازمند دیگری را بگیریم و او را نیز وارد این مسیر رهایی کنیم.

دو هفته پیش که سی‌دی خوشبختی را گوش می‌کردیم و آقای مهندس معیارهای آن را تبیین می‌فرمودند، به این نکته عمیق اشاره شد که مؤلفه اصلی خوشبختی رسیدن به آرامش است. از دیدگاه آموزش‌های کنگره، بالاترین مرحله رسیدن به خوشبختی زمانی رقم می‌خورد که انسان «بخشش» را بیاموزد؛ نخست دل خود را از کینه‌ها و نفرت‌ها خالی کند و دیگران را ببخشد، و در ادامه، همان‌طور که از جان و وقتش می‌گذرد، از مال خود نیز ببخشد. کسانی که به آرامش واقعی دست یافته‌اند، ویژگی ممتازی دارند: آن‌ها به دیگران نیز یاری می‌رسانند تا طعم این خوشبختی و آرامش را بچشند.

رمز و راز کشف حقیقت برای منِ مسافر در درک عمیق همین مفاهیم نهفته است. درمان اعتیاد در طول ده‌ماه و درمان سیگار نیز در پی آن انجام می‌شود، اما رسالت اصلی من زمانی محقق می‌شود که بتوانم منشأ اثری نیکو و مایه حال خوش برای سایر عزیزان باشم.

سخنانم را با این بیت زیبا به پایان می‌رسانم:

«ما زنده به آنیم که آرام نگیریم / موجیم که آسودگی ما عدم ماست»

به افتخار خودتان دست بزنید. ممنون و سپاسگزارم از لطف و توجه شما عزیزان.

تایپ مسافر نیکوتین : مصطفی

عکاس مسافر نیکوتین :امیر

بارگذاری : مسافر نیکوتین مصطفی