رسیدن به حقیقت

«رمز و راز کشف حقیقت در دو چیز است؛ یکی یافتن راه و دیگری؛ آنچه برداشت می‌نماییم»
انسان در مسیر زندگی همواره با پرسش‌ها، مشکلات و مجهولاتی روبه‌روست و برای رسیدن به حقیقت، نیازمند پیدا کردن راهی درست و مطمئن است. گاهی ممکن است خواسته‌ای داشته باشیم و برای رسیدن به آن تلاش کنیم، اما اگر مسیر را به‌درستی نشناسیم، نه‌تنها به نتیجه مطلوب نمی‌رسیم، بلکه ممکن است از هدف اصلی خود نیز دور شویم.

وادی هفتم در جمعیت احیای انسانی کنگره۶۰ به ما می‌آموزد که برای کشف حقیقت، دو موضوع اساسی وجود دارد: یافتن راه و آنچه از پیمودن آن راه برداشت می‌کنیم. این وادی به ما یادآوری می‌کند که حقیقت تنها با دانستن و شنیدن به دست نمی‌آید، بلکه باید مسیر درست را پیدا کنیم و با حرکت، تجربه و آموزش، برداشت خود را از آن مسیر کامل کنیم.

در کنگره۶۰، وادی‌ها مانند پله‌هایی هستند که انسان را برای حرکت از تاریکی به سمت روشنایی و از ناآگاهی به سمت دانایی هدایت می‌کنند. وادی هفتم یکی از وادی‌هایی است که اهمیت راه را برای ما روشن می‌کند. زمانی که انسان با مشکلی روبه‌رو می‌شود، معمولاً اولین خواسته‌اش این است که هرچه سریع‌تر از آن مشکل رهایی پیدا کند. اما آیا هر راهی می‌تواند ما را به مقصد برساند؟ پاسخ روشن است؛ خیر. ممکن است راه‌های زیادی پیش روی ما باشد، اما همه آن‌ها به مقصد درست ختم نمی‌شوند. بنابراین اولین قدم، یافتن راه صحیح است.

در موضوع درمان اعتیاد نیز همین مسئله اهمیت بسیار زیادی دارد. سال‌ها روش‌های مختلفی برای ترک اعتیاد امتحان شده بود، اما بسیاری از آن‌ها به دلیل شناخت ناقص صورت‌مسئله، نتیجه پایدار ایجاد نمی‌کردند. در کنگره۶۰ با شناخت جسم، روان و جهان‌بینی و با استفاده از روش DST، مسیر درمان به شکلی تدریجی و اصولی طی می‌شود. اینجا فرد تنها به دنبال قطع مصرف نیست، بلکه باید مسیر بازسازی و تغییر را نیز طی کند.

اما پیدا کردن راه به‌تنهایی کافی نیست. بخش دوم وادی می‌گوید: آنچه برداشت می‌نماییم، یعنی دو نفر ممکن است در یک مسیر قرار بگیرند؛ اما برداشت یکسانی از آن نداشته باشند. یکی ممکن است از آموزش‌ها استفاده کند، تفکر کند و آن‌ها را در زندگی خود به کار بگیرد و دیگری تنها شنونده باشد. در کنگره۶۰، آموزش زمانی ارزش واقعی خود را نشان می‌دهد که به عمل تبدیل شود. حضور در کارگاه آموزشی، گوش دادن به سخنان راهنما، مطالعه وادی‌ها و سی‌دی‌ها، شرکت در لژیون و خدمت کردن، همگی می‌توانند زمینه آموزش و رشد باشند؛ اما آنچه در نهایت اهمیت دارد، برداشت و عملکرد خود انسان است.

ممکن است من سال‌ها در یک محیط آموزشی حضور داشته باشم، اما اگر در رفتار و نگرش من تغییری ایجاد نشود، در واقع برداشت چندانی از آن آموزش نداشته‌ام. در مقابل، ممکن است فردی با یک آموزش ساده، تفکر کند و همان آموزش را در زندگی خود به اجرا درآورد و نتیجه‌ای بزرگ به دست آورد. در واقع، این وادی مسئولیت را به خود ما برمی‌گرداند. نمی‌توانیم همیشه مشکلات خود را به دیگران، شرایط زندگی یا گذشته نسبت دهیم. اگر راه درست را پیدا کرده‌ایم، باید حرکت کنیم و ببینیم از این حرکت چه چیزی به دست می‌آوریم.

یکی از نکات مهم این وادی، ارتباط آن با دانایی و دانایی مؤثر است. دانستن یک موضوع با توانایی انجام دادن آن متفاوت است. ممکن است بدانم صبر خوب است، قضاوت کردن نادرست است یا باید مسئولیت زندگی خود را بپذیرم؛ اما زمانی این دانایی به دانایی مؤثر تبدیل می‌شود که در موقعیت واقعی بتوانم آن را اجرا کنم.

بنابراین، برداشت تنها به معنای دریافت اطلاعات نیست؛ بلکه می‌تواند شامل تغییر نگرش، کسب تجربه، افزایش آگاهی، اصلاح رفتار و رسیدن به توانایی باشد. انسان زمانی می‌تواند بگوید از مسیر خود برداشت کرده که اثر آموزش را در زندگی‌اش مشاهده کند. از سوی دیگر، انتخاب راه نیز نیازمند تفکر و شناخت است. اگر بدون آگاهی و تحقیق وارد مسیری شویم، ممکن است زمان و انرژی زیادی را از دست بدهیم. به همین دلیل در کنگره۶۰، حرکت در مسیر آموزش و شناخت، به‌صورت تدریجی انجام می‌شود. انسان باید قدم‌به‌قدم حرکت کند، تجربه کند و از نتایج حرکت خود نیز آموزش بگیرد.

این موضوع در جایگاه خدمت نیز برای من قابل لمس است. خدمت کردن فقط انجام دادن یک مسئولیت نیست؛ فرصتی است برای شناخت بیشتر خود، تمرین مسئولیت‌پذیری، صبر، نظم، احترام و ارتباط صحیح با دیگران. اگر تنها وظیفه‌ام را انجام بدهم، شاید کارم را انجام داده باشم؛ اما اگر از این جایگاه آموزش بگیرم و تغییر کنم، آن زمان برداشت عمیق‌تری از مسیر داشته‌ام.‌ در حقیقت، مسیر زندگی مانند جاده‌ای است که مقصد دارد. دانستن مقصد کافی نیست؛ باید راه رسیدن به آن را پیدا کرد و سپس حرکت نمود. در طول مسیر نیز باید مراقب باشیم که چه چیزی با خود برمی‌داریم؛ زیرا هر انسانی از یک مسیر می‌تواند برداشت متفاوتی داشته باشد.

وادی هفتم به ما یادآوری می‌کند که برای رسیدن به حقیقت، هم راه اهمیت دارد و هم برداشت ما از آن راه. اگر راه را اشتباه انتخاب کنیم، حتی با تلاش زیاد ممکن است به مقصد نرسیم و اگر راه درست را پیدا کنیم اما حرکت نکنیم یا از آموزش‌های آن استفاده نکنیم، باز هم نتیجه‌ای حاصل نخواهد شد. در کنگره۶۰، مسیر درمان و آموزش به ما فرصت می‌دهد که با حرکت تدریجی، تجربه و آموزش، برداشت خود را افزایش دهیم. مهم این نیست که فقط چه چیزهایی شنیده‌ایم یا چه مطالبی را می‌دانیم؛ مهم این است که این آموزش‌ها تا چه اندازه در زندگی ما جاری شده‌اند.

شاید بتوان گفت پیام اصلی وادی هفتم این است که حقیقت در سکون و فقط در دانستن پیدا نمی‌شود؛ باید راه درست را پیدا کرد، در آن حرکت کرد و از هر قدم، آگاهی و تجربه‌ای برای بهتر شدن برداشت نمود. اگر راه درست باشد و برداشت ما نیز درست و عمیق باشد، مسیر زندگی می‌تواند ما را از سردرگمی به آرامش، از ناآگاهی به دانایی و از تاریکی به روشنایی هدایت کند.

منابع: فایل‌صوتی « وادی هفتم۱» و «وادی هفتم۲» از مهندس حسین دژاکام، فایل‌صوتی « دانایی مؤثر» از دکتر امین دژاکام و آموزش‌های دریافتی از کارگاه‌های آموزشی کنگره۶۰
نویسنده: مرزبان خبری همسفر میترا
رابط خبری: راهنما تازه‌واردین همسفر ارغوان
ارسال : همسفر زهره رهجوی راهنما همسفر زهرا (لژیون ششم)، نگهبان‌سایت
همسفران نمایندگی ملاصدرا (نیک آباد)