از فرمانبرداری تا فرماندهی

سیزدهمین جلسه از دور چهل و دومین جلسات ویلیام وایت پارک طالقانی بااستادی مسافر نیکوتین مسافر علی اکبر و نگهبانی مسافر نیکوتین حمید رضا و دبیری مسافر نیکوتین مجتبی بادستور از فرمانبرداری تا فرماندهی روز جمعه مورخه20شهریور۱۴۰۵راس ساعت ۷:۳۰در محل پارک طالقانی آغاز به کار نمود خلاصه سخنان استاد :

زندگی از لحظه آغاز خلقت، با واژه‌های «فرمان‌برداری» و «نافرمانی» تعریف می‌شود. انسان در یک بازی قرار دارد و سرنوشتش میان دو مسیر مشخص می‌گردد: راه صراط مستقیم که فرمانش الهی است، یا راهِ شیطانی که فرماندهی‌اش بر عهده نیروهای تاریکی است. ورود به دنیای اعتیاد و تاریکی، دروازه‌ای دارد که سیگار نمادِ آن است؛ رمزِ عبور از این دروازه و ورود به تاریکی‌ها، تنها یک چیز است: «نقض فرمان». هر جا که در تاریکی قرار گرفتم، ریشه‌اش به این برمی‌گردد که فرمانی را نقض کرده‌ام.

برای خروج از این تاریکی، باید دقیقاً نقطه مقابلِ آن عمل کرد؛ یعنی «فرمان‌برداری». نکته کلیدی اینجاست که ما مصرف‌کنندگان، فرمان‌برداران بسیار ماهری بودیم. ما برای تهیه مواد مخدر، دستورات نیروهای منفی را به دقیق‌ترین و زیباترین شکل ممکن اجرا می‌کردیم. حالا باید همین تواناییِ فرمان‌برداری را در مسیر درست به کار بگیریم.

فرمان‌برداری در کنگره، در کوچک‌ترین کارها تجلی می‌یابد؛ مانند مصرفِ دارو سرِ ساعت یا اجرای دقیقِ دستورات راهنما. بسیاری از مسافران در «سفر اول»، دچار «منیت» هستند؛ به این معنا که در ظاهر به راهنما می‌گویند «چشم»، اما در عمل، دستورات را اجرا نمی‌کنند. این نافرمانی، همان سدی است که مانعِ درمان و رسیدن به حال خوش می‌شود. درمان اعتیاد و حرکت در مسیر درست سخت نیست؛ سختیِ آن تنها ناشی از نافرمانی‌های ماست.

هدف نهایی این فرآیند، رسیدن به «فرماندهی عقل» است. عقلِ انسان اگر اطلاعاتِ درست دریافت کند، هیچ‌گاه اشتباه نمی‌کند و فرد را با صلح و آرامش به مصلحت و حقیقت هدایت می‌کند. پیمانی که پیش از خلقت در پیشگاه خداوند بسته شده و قولی که برای جبران خطاها داده شده، اکنون در مسیرِ فرمان‌برداری باید محقق شود.

با اطاعت از فرامین راهنما در لژیون و اجرای دقیقِ برنامه (مانند مقدارِ شربت و آدامس)، می‌توان پرونده اعتیاد و سیگار را برای همیشه بست. وقتی فرمان‌برداری در کوچک‌ترین امور به عادت تبدیل شود، فرد به رهایی می‌رسد و می‌تواند با باز شدنِ این پرونده‌ها، برای مسائل بزرگ‌ترِ زندگی و رسیدن به فرماندهی عقلِ خویش آماده شود. این بستر، فرصتی برای جبرانِ خطاهای گذشته و بازگشت به صراط مستقیم است.